Wie zomaar zijn bord leegeet, beschouw ik met argwaan.
Ik ben eens met een mij half bekende meneer uit eten geweest omdat wij zakelijk iets moesten bespreken (‘aan de relatie werken’, was het eigenlijk, want we moesten samen een project leiden, maar we hadden geen ‘natuurlijke klik’, iets waar derden mij op hadden gewezen, wat ik natuurlijk als een waarschuwing had moeten opvatten, een tip om heel hard weg te rennen, want ik bedoel, ‘een natuurlijke klik’, zoiets moet je vermijden als je bij je verstand wilt blijven, dunkt me), om al meteen bij het voorgerecht met afgrijzen getuige te zijn van zijn volstrekt ongeordende eetgewoonten. Nou ja, gewoonten. Wat hij deed zou ik geen gewoonten noemen (ongeordende gewoonte, da’s natuurlijk ook een contradictio in terminis). Hij prikte hap snap wat in het rond, liet wat van zijn vork viel liggen waar het neerkwam, schoof voortdurend eten heen en weer, en at uiteindelijk de helft niet op, maar god mag weten waarom juist díe helft.
Hoewel ik bekaf werd van al dat bizarre gepriegel, móest ik blijven kijken, alle drie de volgende gangen, want ergens zou er toch een patroon tevoorschijn komen, dat kon niet anders, niemand was zo chaotisch.
Toch wel.
Die klik, zelfs een onnatuurlijke – wat dát ook moge zijn, klinkt als iets strafbaars – schreef ik definitief af toen hij zijn grand dessert zo aanpakte dat het enige bolletje ijs dat op zijn bord lag langzaam in een drabberig plasje veranderde terwijl hij elders in de weer was met een gepelde druif, die hij als een ijshockeyer met zijn vorkje langs de andere gerechten duwde (waaronder de zieltogende sorbet) omdat het ding telkens aan zijn vork ontsnapte. Hoe duidelijk wil je een criterium voor de volgorde van je eten hebben? IJs smelt, druif niet!
Alles heeft een volgorde en voedsel dus ook. Ik zeg het maar even. En ik kan het weten, want ik ben een zenuwlijder. Die hebben verstand van dat soort dingen. Orde in het algemeen en volgorde in het bijzonder.
Ik eet iedere morgen een bakje fruit en iedere morgen het fruit in dezelfde volgorde. Ja, schud uw hoofd maar. Eet ik dan iedere morgen dezelfde soorten fruit? Neen, dat dan weer niet. Ik heb criteria om de volgorde te bepalen. Die zijn erg persoonlijk, maar ik ben nogal openhartig, waarom anders dit blog, en bovendien bent u al helemaal op dit punt gekomen in deze uitweiding, dus om uw aandacht te belonen, zal ik mijn methode uit de doeken doen.
Het is allemaal vrij simpel.
Het belangrijkste criterium is: het lekkerste het laatst. Ja, daar kan je lang en breed over discussiëren, weet ik heus wel, maar neem van mij aan, dat het omgekeerde principe altijd tot spijt en ruzie leidt. Spijt omdat aan het einde van de maaltijd het smakelijkste al achter de rug is en je niets hebt om naar uit te kijken, en ruzie omdat tafelgenoten (meestal zusjes en/of broertjes, maar ook volwassenen heb ik het zien doen) die wel de juiste volgorde hebben aangehouden, je gaan zitten jennen met de dingen die ze bewaard hebben. De mens is slecht, daar doe je niks aan.
Mensen vragen mij vaak: waarom eet je niet gewoon alleen maar lekker dingen?
Duh!
Er is áltíjd een volgorde! Ook een verzameling van alleen maar lekkere dingen heeft een volgorde. Neem bijvoorbeeld mango. Nogal eens het lekkerste fruit, vind ik, dus het laatste dat ik eet. Maar eenmaal bij dat fruit aangekomen, begin ik natuurlijk niet zomaar in het wilde weg te eten. Een mango is nooit overal even rijp, dus de rijpste stukjes, moeten wachten tot het einde. En grote stukken zijn natuurlijk te verkiezen boven kleine, dat spreekt voor zich, dus… ja ik ga dat niet allemaal uitleggen… Het concept is duidelijk, lijkt mij.
Waar het om gaat is dat alles eigenschappen heeft, smaak en grootte bijvoorbeeld, of smelttemperatuur, en dat je de verschillen tussen die eigenschappen gebruikt om een volgorde te bepalen.
Verschillen zijn goed. Onthou dat.
Even terug naar dat nagerecht, ijs bewaren tot je de rest opgegeten hebt (gesteld dat je druiven opjagen een vorm van eten kunt noemen), is dus dom.
Misschien had ik dat niet tegen mijn vreemde date moeten zeggen, maar goed, die klik werd toch niks. En dat project ging niet door, had ik al snel in de gaten. Maar dat kwam misschien ook omdat ik zijn bestek had afgepakt.
En verstopt.
Of nou ja, in mijn binnenzak had gestoken toen ik het restaurant uitrende.
Dagboek van een zenuwlijder 
Een gedachte over “De volgorde van fruit”