Toen dat Maagdenhuis leeg en verlaten was en alle journalen met camera’s door dat pand banjerden om net te doen alsof het een first person shooter was, bleef mijn oog hangen bij de luchtbedden met slaapzakken. Ja, hoe bizar is dat, maar het beeld van die kamers met lieve bergjes achtergelaten beddengoed is het enige dat me bij is gebleven, zonde van die spullen, denk ik dan, zouden ze die later nog komen ophalen, of hoe zit dat.
Nadat het stof was neergedaald (neem dat letterlijk) was het tijd voor een evaluatie. Zo noemden ze het niet, maar het vraaggesprak dat ik op het nieuws zag, leek er toch veel op, want de eerste vraag was: ‘wat heeft dit concreet opgeleverd?’
De jongeman die mocht antwoorden monterde helemaal op, wat ik om een of andere reden geen goed teken vond. ‘Nou heel concreet allereerst dat het debat geopend is,’ zei hij. Jammer van die passieve formulering, zeurde ik meteen hardop (ja, ik praat tegen mijn iPad, tegen de ijskast trouwens ook, eigenlijk vooral tegen dingen en mijn kat, die zeggen niks terug), want nou is dat debat als lijdend voorwerp op een of andere wonderlijke manier vanzelf ontstaan (en zal het precies zo verdampen, wat ik u brom).
En eh,  noem me oud of ouderwets, maar is een bezetting van zes weken geen erg ingewikkelde manier om een gesprek aan te knopen? Ik vraag het maar even, aangezien ik nou niet echt een deskundige ben in contact met anderen maken (zie hierboven). Dus misschien heb ik iets gemist.
De jongen noemde verder als concreet wapenfeit dat er twee commissies waren opgericht (ja, die waren ook passief uit het niets ontstaan).
Eh…
Twee commissies.
Ik wil echt niet betweterig doen hoor, maar in de wereld van het college van bestuur van een universiteit is dat het tegenovergestelde van ‘heel concreet’. Dat gaan die bestuurders nooit toegeven, het is immers hun wereld en aan de vaste waarden daarvan peuteren brengt niks goeds, ja cognitieve dissonantie, maar om daar de voordelen van te zien (het is vaak het begin van jezelf veranderen) moet je een zekere introspectie op kunnen brengen en ik vermoed dat ze daar niet zo goed in zijn.
Over introspectie gesproken. Als een debat en twee commissies het resultaat zijn van anderhalve maand ‘strijd’, zou ik aan mezelf gaan twijfelen (= cognitief dissoneren).
Rendementsdenken, daar is soms wel iets voor te zeggen.
Ja, daar begon het allemaal om, die hele bezetting en alle gesprekken erover, en het is altijd een beladen woord, om niet te zeggen een vies woord, maar dat komt doordat iedereen altijd meteen aan geld denkt en geld is dus ook vies. Nee, dat is niet waar, geld is gewoon een armoedige maat voor kosten en baten, en al helemaal voor opbrengst.
Als ik een universiteit moest managen, zou ik voor kennis gaan. Of, nee, nieuwsgierigheid. Eh… twijfel! Nou ja, zoiets. Eerst twijfel zaaien, nieuwsgierig kijken wat er gebeurt, om dan kennis te oogsten. Hadden ze dat gedaan, ik bedoel, waren ze zelf door twijfel en nieuwsgierigheid bevlogen geweest, dan was dat debat echt een zichzelf ontwikkelende peulenschil geweest. En hadden ze in de verste verte niet aan een commissie gedacht.
Laat staan aan zo’n pathetische jaren-80-ontruiming.
Ontruimen, dat is heel erg wetenschappelijk onverantwoord. Net als rotzooi maken, overigens. Maar goed, die jongen zei dat ze het graag hadden opgeruimd als ze zelf niet waren opgeruimd. Dus die studenten wegjagen was behalve onwetenschappelijk ook niet bijster rendabel.
Zijn montere stem werd opeens een voiceover in de first person shooter. Weer die slaapzakken in beeld en daarna met goed gevoel voor drama en misselijkmakende camaeravoering enkele versplinterde deurposten, om nog eens te laten zien dat de jeugd van tegenwoordig  gespeend van alle realiteit in haar eigen first person shooter leefde. Nieuws maken is zo makkelijk! Een nieuwslezer nam het van de jongen over en deelde veelbetekenend mede dat nog niet duidelijk was wie de schade van dit alles zou gaan betalen.
Ik hoop voor die studenten dat het college daarvoor een commissie gaat instellen.