Cavia had een vergadering op de kinderboerderij. Er kwam een meneer van het adviesbureau Hungerdunger, Hungerdunger, Hungerdunger, and McCormick (H3M, voor ingewijden), die namens de gemeente de strategische visie voor de komende vier jaar moest ontwikkelen. Ja, mensen, zomaar een paar dieren bij elkaar en die in het wilde weg laten aaien en/of optillen door kinderen, dat is echt niet meer van deze tijd.

Hij hield een presentatie en toen het licht weer aanging vroeg hij: ‘Wat is de stip aan de horizon?

‘Een vos!! riepen de kippen schril.

’Nee, een wolf!’ riep Schaap nog schriller.

‘Nee, niet in bedreigingen denken,’ adviseerde de meneer. ‘Denk in kansen. Waar willen jullie over twee jaar staan?’

‘Buiten in de modder,’ zei het hangbuikzwijn, maar die begreep het ook niet zo goed.

‘Het gaat om de ambitie die jullie in gezamenlijkheid hebben, een streven dat jullie naar elkaar verbindt.’

‘Voer,’ vonden de geiten, ‘dat willen we allemaal.’ Inderdaad, dat was waar, maar eh, te operationeel meende de meneer, om niet te zeggen: te plat.

‘Dan valt neuken zeker ook af,’ vermoedde het konijn. De man knikte. ‘Dus die heen en weer pijltjes in uw presentatie betekenden iets anders?’

Zijn vrouw fronste haar wenkbrouwen. ‘Iets anders?’

De man zuchtte. ‘Daarmee gaf ik wisselwerking aan. Wederkerige afstemming ten opzicht van elkaar.’

‘Hm, bij ons is dat toch gewoon…’

‘Ik zoek het een abstractieniveau hoger. Welke resultaten willen jullie behalen? Waarvoor zijn jullie hier?’

Eend kuchte. ‘Een vijver. Ik wil helemaal nergens staan over twee jaar. Ik wil drijven, en een heel eind. Het watertje dat we nu hebben, is niks. Gekortwiekt voel ik me toch al zo beperkt.’

‘Ik vind staan best,’ mopperde de ezel. ‘Zodra ik ga lopen, stoot ik me ergens aan.’

‘Kansen, mensen, blijf weg van de bedreigingen.’

‘Geen vijver maar een grasveld,’ zei Schaap, ‘Als je het nou over een kans wilt hebben… dempen die plas en een mooie weide eroverheen. Lekker mals gras.’

‘Ik zei het toch,’ zei Geit, ‘voer, daar draait het om!’

‘Nou, wacht even,’ zei Konijn, ‘gras is best, als het maar op een heuvel is. Er moet wel iets te graven zijn. Wij willen een echt hol.’

‘En een paar bosjes’, vulde zijn vrouw aan.

‘Bosjes?’

Ze bloosde.

‘O ja, hè, hè.’

Hamster was het eens met de heuvel, maar dan wel als de hamsters er ook een kregen, want samen met de konijnen één heuvel, dat was geen doen. ‘Wij graven heel anders en hun holen sluiten dus ook niet aan op die van ons.’

Dat hadden ze al meerdere keren laten weten.

Paard had zich nog niet in het gesprek gemengd, maar nu hinnikte hij luid tegen het gras. ‘Dat loopt heel naar,’ zei hij. ‘vooral als het geregend heeft. Je zakt erin weg en je hoeven worden vies. Dus ik zou zeggen, zand. Een flinke bak zand.’

‘Nee!’ De meneer verloor zijn geduld. Hij greep naar zijn hoofd. ‘Het moet over visie gaan! Jullie kijk op de educatieve functie van de boerderij.’ Hij haalde het beleidsplan van de gemeente erbij en las eruit voor.

Er was niemand die het begreep en allen waren het er over eens dat er echt heel weinig over voer in stond, terwijl het uitgangspunt dat “op de kinderboerderij geen fokprogramma wordt gerealiseerd” niet alleen de konijnen in het verkeerde keelgat schoot.

‘I rest my case,’ zei Geit plechtig. En daarna stelde hij voor om in de visie niet alleen op te nemen waar iedereen in de komende jaren wilde staan, maar ook expliciet te vermelden wat iedereen wilde eten. Alle dieren stemden daarmee in.

Konijn sprak vervolgens het vermoeden uit dat hij de mening van allen vertolkte als hij schrapping van de alinea over het fokprogramma bepleitte. Dat was zo. De hele vergadering klapte en zijn vrouw vloog hem om de hals.

En tot slot namen alle aanwezigen het punt van de kippen aan: de stip aan de hiorizon mocht geen vos of wolf  zijn, noch enig ander dier dat boerderijdieren vijandig gezind was.

De meneer van het adviesbureau verliet in verwarde staat de stallen.

Cavia kwam uitgelaten thuis. ‘Als we hier boven de bank nu eens een stip tekenen?’ zei hij. ‘Lekker dichtbij!’