Na een wee is heimwee de kiem van het leven (kan zo op een tegeltje).
Ik bedoel: alles waar het om draait in het leven is altijd hier.
Ga dus nooit weg.
De keren dat ik dat deed had ik altijd spijt. Onderweg al. En onderweg valt nog mee, de aankomst is pas erg.. Om maar niet te spreken van vertrekken. Dat is echt verschrikkelijk.
Voorkom dat.
Makkelijker gezegd dan gedaan, soms ontkom je er niet aan.
Ik wilde dus alleen maar zeggen dat ik reisangst heb. Maar ja, ik heb een baan (ik ben van beleid), en dan moet je wel eens naar het buitenland om daar met buitenlandse beleidsmensen te praten, dus op een dag moest ik echt iets over supervision gaan vertellen aan een groep policy advisors.
Omdat ik niets anders deed dan uitstellen, had een collega die mij beter begreep dan ik mijzelf, alle voorbereidingen voor mij getroffen en iedere stap die ik moest doen voor mij opgeschreven. Ik had bij haar uitleg toch nog zo hulpeloos gekeken dat ze om mij gerust te stellen op Google Earth van alle plaatsen die ik zou bezoeken panoramafoto’s had gedownload.
Geweldig!
Zij had ook mijn presentatie in begrijpelijk Engels vertaald, want het Engels dat ik gebruikte, bleek helemaal niet te bestaan.
Van de heenreis herinner ik mij alleen dat ik bij een detectiepoortje zo’n beetje al mijn kleren uit moest doen omdat er telkens bellen afgingen als ik eronderdoor liep. Niemand weet hoe je je dan moet gedragen. Het stond ook nergens in mijn instructies. Ik had zoiets wel eens meegemaakt bij de ingang van een bajes en toen was ik gewoon kwaad geworden.
Dat leek me hier geen goede reactie, dus deed ik gehoorzaam de striptease.
Dit was geen goed begin. Zoals Romeinen vroeger op hun schreden terugkeerden als ze bij het vertrek hun voet stootten, had ik ook meteen rechtsomkeert moeten maken; ik bedoel, als struikelen al een argument is om thuis te blijven, wat is in je onderbroek op een vol vliegveld staan dan?
Ja, ik moest een presentatie houden, maar hoe futiel is dat, in het geheel der dingen?
Eenmaal in Cambridge sloot ik mij meteen op in mijn hotelkamer om mijn presentatie te oefenen, want ik ken mijzelf, in den vreemde gelden andere regels en verworven vaardigheden en hele gedeelten van mijn geheugen verdwijnen waar ik bijsta.
Dus alles nog eens oefenen.
Leek me verstandig.
Dus niet.
Ik had overal af moeten blijven – by the way: wat ik in mijn leven allemaal níét had moeten doen, spijt als richtsnoer voor je bestaan, hoe sneu is dat? – want ik sloeg, handig als ik ben, de nieuwe versie van mijn verhaal in een of ander exotisch formaat op dat geen enkele computer van ná 2001 nog begreep, maar daar kwam ik pas achter toen ik voor een volle zaal met Russische belangstellenden mijn dia’s tevoorschijn probeerde te krijgen.
Dat lukte maar half. De dia’s verschenen, maar met de inhoud van een oude versie en in een animatie die vanzelf aan de slag ging zodra ik een toets aanraakte.
Alles leidde een eigen leven, behalve ik zelf.
Het publiek deed welwillend zijn best om mij te begrijpen. Op één meneer na, die mij om de haverklap interrumpeerde.
‘I don’t understand,’ jammerde hij dan. ‘What do you mean with…’ en dan volgde iets wat ik zelf ook niet eens begreep.
Ik begreep niets meer.
Ik was mijn eigen naam vergeten.
Zijn vette Russische accent hielp niet. Ik heb kennelijk in mijn leven teveel spionagefilms gezien want het was alsof ik door de KGB verhoord werd. Dat hij later met een apparaat zou komen om mij ergens op mijn lichaam elektrische schokken toe te dienen, leek me een reëel scenario.
Na zevenendertig vragen gaf hij het eindelijk op.
‘Oh, forgeddabouddit,’ zei hij pissig.
Dat bleek een blessing in disguise. Met die presentatie kwam het niet meer goed, maar later hoorde ik telkens als ik ergens in een benarde situatie terecht kwam (sic!) dat ‘oh, forgeddabouddit’ weer. Wat dus in plaats van verontrustend juist heel louterend uitpakte. Het is sindsdien de leidraad voor mijn leven.
Ik moet alleen afleren om het met een vet Russich accent hardop voor mij uit te roepen, want ik ben al een paar keer uit een station gejaagd door omstanders die schreeuwden dat ik met mijn dronken kop in Verweggistan had moeten blijven.
Het leven gebeurt altijd hier, tenzij je van elders komt.