De boodschap van Jurassic World (en iedere andere film waarin man made monsters mensen opeten, erg origineel is die film niet, maar dat terzijde) is dat de mens nietig is en zijn plaats in de natuur (voor wie gelooft: de schepping) moet weten.
Kapsones, dat is er al genoeg.
Maar goed, met internet dat is kennelijk iets anders, want dat groeit en dat groeit maar, alsof megalomanie een deugd is. Vooralsnog eet het geen mensen op, hoewel ik daar niet zeker van ben, ik herinner me een meneer die via een website een andere meneer had gevonden en dat één van de twee toen de ander had geslacht en in de diepvries bewaard om iedere dag iets van hem naar binnen te werken.
Dat is eigenlijk wat anders, ja, weet ik, maar ik herinnerde me dat opeens en dan moet ik ik het opschrijven.
Móét!
Internet zelf eet niks. Niet letterlijk. Figuurlijk wel. Eenmaal in zijn klauwen, ben je niks beter af dan de sneue mensen die, al dan niet in een film, dachten dat het leuk was om de natuurlijke loop der dingen te verschuiven door zelf een of andere soort leven in elkaar te fröbelen.
En net als de natuur en alle enge beesten die daarin leven, maakt internet ons eerst bang. Om te waarschuwen. Het verzint absurde dingen om je angst aan te jagen.
Of nou ja, mij in ieder geval wel.
Een voorbeeld.
Gisteren was ik op marktplaats bij de afdeling damestassen. Ja, het is heel modern als mannen ook een soort handtas dragen, maar er is op marktplaats nog geen sectie voor man bags, dus je moet wat als ernstig hippe vijftiger.
Affijn, ik ben daar, en er verschijnt naast de foto van een mooie donkerblauwe leren holdall een advertentie van ene Lilly die mij aanraadt er met de dokter over te praten.
Dat heb ik weer.
Nieuwsgierig als ik ben, klik ik op haar in stemmig lila zogenaamd met de hand geschreven naam (nee, er was geen foto bij), waarna er een hele site over erectiele disfuncties (ED) in beeld springt!
Spreek het woord één keer hardop uit en je hebt het. De mannen onder u dan. Want wat zulke aandoeningen betreft is self-fulfilling prophecy een trefwoord.
Las ik.
Vandaar ook die afkorting. Altijd handig als je niet meteen een eufemisme bij de hand hebt.
Op het scherm verschenen ook een man en een vrouw, in verschillende poses (nee, allemaal heel keurig), zeer symbolisch nu eens een eindje van elkaar, de man met zijn rug naar de vrouw gekeerd, en dan weer hand in hand innig tegen elkaar aan.
Met corresponderende gezichtsuitdrukkingen.
Schuldig beschaamd (man) en verbaasd beteuterd (vrouw) in de ene versie, trots voldaan (man) en dankbaar gelukzalig (vrouw) in de andere.
O, het leven kan zo simpel zijn.
Maar ik ben een zenuwlijder, dus dat het leven eenvoudig is, dat geloof ik niet zomaar. Toen ik die advertentie in beeld kreeg, vroeg ik mij af hoe dat kon.
Ja, door cookies, ik ben ook niet van gisteren.
Nee, ik bedoel, waar haalt die Lilly van de erectiele disfuncties (ik schrijf het lekker stoer voluit) in vredesnaam de cookies vandaan om mij als een kennelijk risicogeval-schuine-streep-geïnteresseerde te beschouwen?
Was mijn leeftijd voldoende? Of mijn leeftijd in combinatie met die handtassen? Heb ik misschien een site over watertorens bezocht? Heel erg lang bij de Gamma een aanbieding voor tuinslangen bekeken (of juist bezemstelen)?
Niet alleen Gods wegen, maar ook die van zoekalgoritmen zijn ondoorgrondelijk. Met dit verschil dat die algoritmes door mensen zijn gemaakt. Ja, de bijdehante lezers onder u zullen tegenwerpen dat ook God man made is. Juist om de ondoorgrondelijkheid te kunnen verklaren.
Maar daar gaat het nou niet over.
Dacht ik.
Vind ik.
Het is míjn blog.
Hoe dan ook, íémand heeft bedacht, nee berekend, dat ik tot een doelgroep behoor. Ik zie tijden naderen waarin de politie automatisch een melding krijgt als iemand drie sites bezoekt en daar zes cookies verzamelt die met elkaar gecombineerd het voorteken van een (nieuwe) misdaad vormen. Minority report is niet ver weg.
Griezelíííg.
Is er nog ergens iemand die nadenkt over de morele rekenarij achter die cookies?
Vast niet.
Nadenken en internet, da’s een slecht combinatie.
Die Lilly, om daar nog even op terug te komen, want het houdt me bezig, dat begrijpt u, eh… die heeft natuurlijk ook geen idee van hoe het zit. Zij komt verschijnt alleen als een bizarre sirene om niets vermoedende mannen naar de dokter te lonken.
Op haar site kon je ook naar ‘hulpbronnen’.
Had ik al eens gezegd dat ik nieuwsgierig ben?
En dat ik een levendige fantasie heb?
Ik er dus heen (op het gevaar af dat ik daarna nergens meer zou kunnen surfen zonder dat er aanbiedingen voor pillen of apparaten – Eek! Aparaten! – tevoorschijn zouden poppen). Nou ja, een grote teleurstelling natuurlijk (no pun intended), want daar stond in bedeesde letters: werk in uitvoering.
Zoiets verzin je niet.
(En dan heb ik het nog niet eens over de ‘zelf test’, jig!)
Goed, ik zag dat stel weer, midden in de nacht achter hun computer, ieder angstvallig op een eigen krukje – niks geen werk in uitvoering! – starend naar die schemerige mededeling op het scherm.
Met corresponderende gezichtsuitdrukking.
Iets tussen wanhoop en verbijstering, alsof ze plotseling een of ander monster in de ogen keken.
Maar waar die hen dan weer voor waarschuwde, zoals monsters plegen te doen, dat bleef ondoorgrondelijk.