Ik kreeg een e-mail van iemand van vroeger. Ze dacht mijn geheugen op te frissen door mij in de eerste zin eraan te herinneren dat we elkaar dus al lange tijd niet meer hadden gezien. Nu heb ik in mijn hoofd een hele afdeling van personen die ik al een lange tijd niet heb gezien, dus die mededeling hielp niet. In de tweede zin vroeg zij hoe het met mij ging en vertelde zij dat ze het natuurlijk druk had, maar erg van haar twee kindjes genoot. Ze noemde hun leeftijd en namen.
Nu wist ik weer waar ik haar voor het laatst had gezien. Bij de supermarkt van Albert H. Ik had me achter een rek met aanbiedingen verscholen om te wachten tot zij de winkel verlaten had (geen wonder dat ik driekwart van mijn kennissen lange tijd niet gezien heb, ja). Intussen had ik haar gadegeslagen. Ze had een kinderwagen voortgeduwd waar twee kinderen in vastgesnoerd zaten.
Nee, kindjes.
Dat woord ergerde mij opeens. Ik heb sowieso al een hekel aan verkleinwoorden (in kookprogramma’s zijn ze er dol op: ‘er zit ook een bittertje in’), maar ‘kindjes’, dat vind ik helemaal niets.
Waarom moet een klein mens nog verder verkleind worden?
En daar dan van genieten. Van die kindjes.
O ja, dat woord gebruikt iedereen ook te pas en te onpas. Genieten.
Of erger: genietmomentje. Of als wens: geniet!
Wat is dat? Ik weet nooit wat ik dan moet doen.
En wat is van je kindjes genieten, of in het algemeen, dat je van iemand geniet? Ja noem me een oude chagrijn, maar toen ik laatst iemand in de bus schaamteloos tegen haar medereiziger hoorde zeggen: ‘Ja, wij genieten enorm van elkaar’, werd ik op slag heel erg hatelijk.
Mensen zeggen maar wat.
Ze bedoelde echt niet dat zij en haar man elkaar naar de toppen van het geluk gedingest hadden (zou een nogal vrijmoedige mededeling in de bus zijn, maar nog te begrijpen). Wat ze wel bedoelde werd niet duidelijk. Haar man stond er overigens bij en met een nogal neutraal ponem. Alsof hij van niets wist.
Ik vind het ook een rare uitdrukking, van iemand genieten. Het meeste benauwt mij nog de gedachte dat die ander daar dan niets van weet. Zoals die man. Dat genieten gaat namelijk in stilte. Schijnt. In ieder geval is het geen demonstratieve activiteit waar god en alle mensen getuige van zijn. Gelukkig maar, waarschijnlijk. En wat doet de een dan als de ander van hem of haar geniet? Laat die het maar gewoon gebeuren? Alweer: zoals die man?
Zou ik niet doen.
Stel dat Cavia zou zeggen dat hij erg van mij geniet, dan zou ik me toch genept voelen. Want ik weet niet wanneer hij dat gedaan heeft, dat genieten. Misschien wel achter mijn rug om. Raar toch? Ik ben er graag bij als er iemand van mij geniet. Da’s veel gezelliger, of, eh… Nou ja, u begrijpt wel wat ik bedoel.
Om over ‘van kindjes genieten’ maar niet te spreken. Als we even van de legale variant uitgaan, dan is het nog op de rand van toelaatbaar, vind ik. De arme schapen zijn amper bij hun verstand en dan lopen hun ouders al ongegeneerd van ze te genieten. Dat is toch een zachte versie van uitbuiting, vind ik.
En het is trouwens allemaal voor niks, want denk maar niet dat die kids dat later vereffenen. Ik heb tenminste nog nooit iemand horen zeggen dat hij van zijn ouders genoot.
Het beste lijkt mij daarom dat we dat genieten van anderen, ongeacht onderlinge relaties, maar gewoon verbieden. En laten we dan meteen ook ‘genietmomentjes’ uit het vocabulair gummen. Evenals ‘geniet!’ Het
zal lastig te handhaven zijn, zo’n verbod, want zodra het strafbaar is, hoor je er natuurlijk niemand meer over en iemand op heterdaad betrappen is natuurlijk gekkenwerk.
Hm. Als ik mij daar een voorstelling van maak, vraag ik me ook af of ik dat zou willen. Ik heb namelijk geen flauw idee van wat er dan te zien is. Het zou me niks verbazen als dat een heel onaangenaam fenomeen was.
Ongemakkelijk voyeurisme.
Nee, nu ik er nog eens over denk, neem ik dat voorstel terug.
Maar kindjes verbieden, dat moet kunnen.
Ja, het woord dan.
Je moet ergens beginnen.