Kees had Korsakov. Dat zag iedereen meteen, maar hijzelf wilde er niets van weten. Dat hoorde erbij, maar ook daar wilde hij niets van weten. Eigenlijk wilde hij nergens meer van weten. Hij had aan de hele wereld een hekel, en hij maakte er een punt van om te pas en onpas uit te leggen aan wie precies.
Mensen.
Maar hij zei er nooit bij waarom of hield het bij onnavolgbare redeneringen als ‘ik haat … (vul maar een doelgroep in) omdat ik een hekel aan ze heb’, waardoor het vreemd genoeg wel een draaglijke misantropie was, want discussies erover gingen nooit dieper dan een paar krassen in zijn granieten logica.
Hij hield alleen van zijn hond. Waarom dat zo was, hoefde hij dan weer níet uit te leggen, want ook dat zag iedereen meteen. De hond hield namelijk ook van hem. Dat is het mooie van honden, zei iemand me eens: ‘een hond houdt altijd van je, wat je ook hebt gedaan.’
Dat moest wel waar zijn, want Kees had alles gedaan wat God verboden had. Vooral veel mensen in elkaar geslagen. Dat was zijn leven nu eenmaal, zei hij, slaan of geslagen worden (als hij helder was: to beat or not to beat, hij had gevaren en sprak een beetje Engels).
‘Ja, en drinken dan.’
Als hij dronk, zette hij zijn woorden om in daden en werd zijn irritante maar tandeloze haat van het ene op het andere moment een tomeloze woede die geen andere weg kende dan die naar vernietiging. Dan moest alles kapot of dood. Dat laatste was er – tot zijn verbazing nota bene – nooit van gekomen, maar hij had wel een ‘hele stoet mensen in een rolstoel geholpen’.
Dat dus wel.
Tot meerder eer en glorie van hemzelf, vond hij. Want de drank werkte twee kanten op. Woorden werden daden en nu hij door zijn ziekte nog geen veer meer weg kon blazen, maakte hij van zijn daden weer woorden. Na voldoende bier maakte hij van alles wat hij had uitgevreten met wilde gebaren het ene na het andere heldenverhaal.
Met veel oog voor detail.
Ja, veel details.
Als het een film op tv was zou ik wegzappen. En de tv het raam uit gooien. Ik heb vaak gefantaseerd dat ik hem op een of andere manier de mond zou snoeren, om hem gewoon op te laten houden met zijn vuile branie. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en morele bezwaren. En ik was natuurlijk veel te schijterig voor zoiets. En te klein. Hij was een kop groter dan ik (dat heb ik dan weer, story of my life).
Daarom was ik zo blij met de hond. Die hielp mij. Want telkens als Kees weer over weet ik veel wat van leer trok, richtte ik mij op zijn hond, die op haar beurt zich weer laafde aan Kees’ triomfantelijk gekraai en gespetter en de nauwelijks te harden kegels die hij met ieder woord de ruimte in stootte. Als Kees om zijn verhalen in te leiden in zijn handen wreef, zijn dikkige paarse handen met zijn worstenvingers die een voor een eigen leven leidden, begon ze al te kwispelen. En als hij om zijn eigen verhaal genieterig ging grinniken, blafte ze mee. Hij grinnikte godverdomme het bloed onder je nagels vandaan, maar de hond vond dat niet erg.
Onvoorwaardelijke liefde. Daar kan een mens nog wat van leren.
Wat ook gebeurde. Want Kees had van lieverlede kennelijk toch wat van de hond opgepikt, zodat hij op een dag tijdens een wandeling aan de praat raakte met een mevrouw die een cocker spaniel uitliet, en er iets tussen hen ontstond terwijl zij uren op een bankje doorbrachten, hij vol van zijn verhalen en zij een en al oor.
Hoe ze het voor elkaar kreeg, bleef een raadsel, maar ze luisterde. Sterker nog, ze vroeg hem naar nieuwe verhalen.
Details.
En van de weeromstuit vergat hij de gruwelijkheden waarmee hij gewoonlijk zijn dikke gepoch schraagde, en vond hij kleine dingen die schoorvoetend uit zijn wankele geheugen tevoorschijn kwamen, herinneringen aan zijn jeugd, de aftershave van zijn vader, hoe een zeebries het rode haar van zijn moeder uit haar gezicht blies, de drie-en-twintig sproeten van een meisje uit de straat.
De verhalden bleven maar komen. Zijn hond kwispelde en blafte, de cocker spaniel ook, en de vrouw grinnikte. Ze grinnikte en lachte en brak zijn hart.
En verdomd als het niet waar is, ze leefden nog lang en gelukkig.