Nieuws, daar hoor je ook veel over, tegenwoordig.
Alle mediamensen van Nederland kwamen bij elkaar in een grote zaal om grappen te maken. Ja, wij hebben ook een correspondents’ dinner.
Heel Holland grapt.
Ik heb er niet naar gekeken, maar zag op nieuwssites van alles langskomen, en begreep dat correspondent een ruim begrip was, want er waren ook een hele hoop gewone bekende Nederlanders. En ik concludeerde dat het niet echt een dolle boel was. Het was allemaal net als het guitige kuifje van Dolf Jansen, erg keurig.
Toch waren er natuurlijk mensen die niet alle grappen om te lachen vonden.
Ongepast zelfs.
Heel Holland zeurt.
Jan Slagter van omroep Max vond de insinuaties over zijn eventuele verkering met mevrouw Marijnissen van de gemeenteraad van Oss niet leuk.
Dat kan natuurlijk. Smaken verschillen. Ik vind zelf ‘de gemeenteraad van Oss’ al grappig (hm, een beetje). Ik weet dat Oss bestaat en dat die plaats een gemeenteraad heeft, maar als ik dat zo opschrijf, zit ik er bij te grinniken. Vraag me niet waarom. Ik zie dat hele stel dan voor me aan een tafel met microfonen waar ze te hard in praten zonder op het aanknopje te duwen.
De Osse raad.
Goed, het werd pas echt leuk, vind ik dan, toen Jan ging uitleggen hoe het zat.
In een verklaring.
In de krant.
Dat is altijd gevaarlijk, want voor je het weet, maak je jezelf met iedere ontkenning steeds verdachter. Het beste is meestal om te wachten tot zo’n gerucht vanzelf sterft.
Dat doet Jan niet, want Jan is een correspondent (bekende Nederlander) en die wil dus corresponderen (bekend zijn). Dus klaagt hij dat ‘het heel vervelend’ is ‘dat een en ander op deze manier in de media is verschenen en ook maar blijft verschijnen.’
Om dat te zeggen, moet hijzelf ook verschijnen.
Overal.
In de media.
(Even terzijde, in dezelfde krant komen Barry Atsma en Noortje Herlaar (dat zijn weer andere correspondenten) vertellen dat ze ‘er absoluut geen behoefte aan hebben om alles over hun privéleven te delen’.
Dat zeggen ze dus in de krant.
Tegen iedereen.
Waarom blijven ze niet als ieder ander verliefd stel lekker thuis in bed of in bad of op/aan de keukentafel met een Sachertorte of weet ik veel wat? Om zoals ze heel gewoon zelf al zeggen ‘gewoon hun leven te leven’?)
De misvatting van veel correspondenten is dat anderen willen weten wat zij meemaken. Dat is natuurlijk niet zo. Dat menen zij vooral omdat zij denken dat zij van zichzelf al interessant zijn en dus alles wat zij doen en laten ook.
Láten, in het geval van Jan.
Want ze hadden dus niks, Jan en Lilian (wat ook wel grappig is, die twee namen, zeg ze maar eens een paar keer hardop na elkaar… Jan en Lilian, ze zijn voor elkaar gemaakt!)
Hij zei dit: ‘Wij kunnen het zowel op maatschappelijk als persoonlijk vlak goed met elkaar vinden en ervaren een goede vriendschap’.
Eh…
Een vriendschap ervaren, hoe gaat dat?
Dat klinkt alsof het iets is wat zomaar gebeurt. Je staat er bij en je kijkt ernaar. Ondervindt het.
Zoals het weer. Of de centrale verwarming.
‘Wij kunnen het zowel binnen als buiten goed met elkaar vinden en ervaren daar warmte en kou.’
Als het zo zit, dan kun je net zo goed een liefdesrelatie ervaren. Met alles erop en eraan.
‘Wij kunnen het zowel op lichamelijk als persoonlijk vlak goed met elkaar vinden en ervaren goede sex.’
Dat is niet ongepast. O, jakkes nee. Het is zo keurig als een correspondents’ dinner.
Heel Holland gaapt.