Mijn buurjongen van de overkant is een student met een pragmatische inslag. Hij slaapt veel en heeft weinig geld, dus om zijn kamer donker te houden heeft hij geen gordijnen gekocht, maar de platgevouwen dozen van zijn ikeakasten tegen het raam gezet.
Maar overdag dus niet. Nee, alleen als hij gaat slapen…
Had ik al eens gezegd dat ik nieuwsgierig ben? Nou als je in zo’n smal straatje als dat van mij woont, leer je dat wel af. Je hoeft maar één keer de overburen op de bank te zien tongen en je kijkt nooit meer zomaar naar buiten. Één beeld zegt meer dan duizend woorden, hoor je wel eens, maar om daar op nu zo’n manier bewijs van te krijgen… toen ze even overeind kwamen om adem te halen kon ik zonder moeite tussen haar tanden zien wat ze die avond gegeten had.
Tenminste, ik hoop dat het dat was.
Ik bedoel maar, te veel informatie kan ook.
Over gordijnen gesproken – want daar gaat dit blog over, wacht maar – ik ben eens verliefd geweest op een vrouw waar ik iedere dag langsfietste om naar haar gesloten gordijnen te kijken (ze hield ze namelijk altijd dicht, een nogal duidelijk signaal dat ik toen niet opving). Ja, achteraf beschouwd sneu, maar toen vond ik veel kracht in de tekenen die zij me gaf door die gordijnen op een bepaalde manier te plooien. Dat was natuurlijk allemaal flauwekul, maar dat wist ik niet. Ik was niet helemaal honderd. En dat wist ik dan ook weer niet. Om mijn schade en schande volmaakt te maken, dit speelde allemaal in een tijd dat ik toch al een aardige tijd volwassen was, of nou ja, te oud was om mijn puberale hormoonhuishouding er de schuld van te geven.
Eh… terug naar haar gordijnen.
Toen die op een dag ineens open waren en ik naar binnen keek, bleek haar hele kamer leeg.
Ze was verhuisd!
Ik heb in mijn hele leven nooit zoveel níets bij elkaar gezien.
Niets!
Het tegenovergestelde van liefde is niets. Het witte silhouet van haar bed op het vergeelde behang.
Waarmee ik maar wil zeggen dat nieuwsgierigheid goed is, maar ook gevaarlijk (ja, en soms zielig).
Toch is niet nieuwsgierig zijn nóg gevaarlijker (en vaak zieliger).
Hoezo dat?
Een paar jaar geleden moest ik een groep studenten voorlichting geven over een loopbaan bij de reclassering. Ik hield een verhaal, dat, al zeg ik het zelf, nogal enthousiast van toon was en waarin ik allerlei overtuigende en waterdichte bewijzen leverde voor de onafwendbare carrièrekeuzes die iedereen in de zaal zou maken. Iets anders dan de reclassering zou verspilling van tijd en kansen zijn.
Vond ik.
Tot ik dus op het einde vroeg wie er nog vragen had.
Niemand.
Nu was ik best wel tevreden met mijn verhaal, maar ik wist ook wel zeker dat ik op sommige punten even van geestdriftig vertellen naar rabiaat prediken was afgegleden, dus dat alles klip en klaar was, dat geloofde ik niet.
‘Niemand een vraag?’ vroeg ik nog eens, maar dan zoetgevooisd.
Nee.
Een hele zaal vol mensen die allemaal heel ernstig deden alsof ze hun nog niet uitgerijpte hersenen pijnigden.
Ik zag ze in gedachten tegenover een onder toezicht gestelde zitten.
En stapte van het podium.
Ik schat dat ik die dag door alle foldertjes bij mij te houden en iedereen verkeerde telefoonnummers te geven het huidige landelijke recidivecijfer met zeker vijf procent omlaag heb gebracht.
Risicomanagement is helemaal niet zo moeilijk.
Terug naar de overbuurman. Ik weet niet waarom. O, ja, omdat ik opeens aan Rear Window moet denken. Ik leg niet uit waar die film precies over gaat. In ieder geval ook over nieuwsgierigheid. Gevaarlijke nieuwsgierigheid. Loopt gelukkig goed af, maar wel nadat je eerst van de spanning zo’n beetje van je verstand bent gegaan. Grace Kelly is veel te mooi om gevaar te lopen.
Zoiets als in Rear Window zal mij bij mijn overbuurman en zijn vriendin niet overkomen. Ten eerste omdat hij erg van zijn vriendin lijkt te houden en haar dus niet zal vermoorden (hoewel je zoiets nooit zeker weet, de mens is een raadsel), ten tweede omdat ik geen verkering heb met Grace Kelly (die is niet alleen far out of my league, maar ook dood), en ten derde omdat hij dus gordijnen heeft opgehangen.
De overbuurjongen. Of zijn vriendin, dat weet ik niet. Maakt ook niet uit.
Zwarte rolgordijnen.
Wat dan wel weer als voordeel heeft dat ik nu in zijn spiegelende raam kan zien wat mijn benedenburen zo allemaal doen.
Had ik al eens gezegd dat ik nieuwsgierig ben?