Op marktplaats kwam ik deze advertentie tegen: ‘Vulpen, één keer gebruikt. Voor een brief.’
Ik moest aan Ernest Hemingway denken, die de uitvinder of de ontdekker van het ‘zes woorden verhaal’ zou zijn. Deskundigen zeggen van niet, maar ik vertel het er toch bij om deze blog een beetje sjiek te maken.
Hoe dan ook, ‘six word stories’ bestaan. Het voorbeeld dat Hemingway zou hebben gevonden, ging zo: ‘For sale. Baby shoes. Not worn.’
Het was een advertentie een krant.
Snijdt regelrecht door je ziel.
Ja, ik kan tellen en weet dat het verhaal van marktplaats zeven woorden is. Nog altijd helemaal in de geest van het zes woorden verhaal, want in die paar woorden zit alles wat je van een verhaal verlangt.
Vind ik.
Romantisch als ik ben, zie ik meteen een liefdesbrief. Wat moet je anders met een vulpen schrijven? Ja, ik schrijf alles met een vulpen, maar dat telt niet, want als het schrijven aangaat ben erg ouderwets. Ik begin bijvoorbeeld iedere zin met een hoofdletter en eindig met een punt. Ook als ik sms en/of app, ondanks dat je dan onbetrouwbaar overkomt.
Ja, dat hebben ze onderzocht.
Hoe bizar is dat? Een open einde is geloofwaardiger dan ergens een punt achter zetten. Een uitroepteken is dan weer wel kosjer. Sterker nog, da’s beter dan helemaal niks. Een emoji is ook goed. Als je ergens geen woorden voor hebt, wek je dus meer vertrouwen.Dat is niet bizar, dat is zielig.
Vind ik.
Terug naar de vulpen.
En de brief.
Oh, alsjeblieft!
Eh… ik laat me gaan. Een andere keer misschien een blog over echte brieven, maar deze gaat over de brief uit het zeven-woorden-verhaal. Dat was natuurlijk geen liefdesbrief. Want wie schrijft er nou één liefdesbrief? Om daarna de pen te verkopen?
1!
Da’s niks. Wie alles in één brief kan zeggen, is niet verliefd. Ik bedoel, zou u vallen voor iemand die zijn/haar liefde voor u in één brief kon opschrijven? Ik niet. Liefde is een veelkoppig monster, dus tenminste voor iedere kop één brief. En met je liefde moet je in ieder geval een poging voor de eeuwigheid doen, dus je blijft schrijven, brief na brief.
Vind ik.
Maar goed, ik ben een romanticus.
Misschien was het een liefdesbrief om het uit te maken. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Hoewel het chiquer is om iemand recht in de ogen te kijken en dan de bons te geven, kan een brief ook wel. Maar dan dus wel een echte. Een papieren brief, om met Gerard Reve te spreken, die trouwens met een kroontjespen en een potje inkt schreef. Da’s nog romantischer, natuurlijk. Ik leg niet uit wie hij is. Lees gewoon al zijn brieven (deze aan een minister, bijvoorbeeld, mooie foto’s: let op de stempels).
eh… Is een brief waarin je de liefde opzegt eigenlijk wel een liefdesbrief? Hm, goede vraag. Ik zou zeggen van wel.
Formeel dan.
Een liefdesbrief is een brief over de liefde en liefde kan alle kanten op. Ook naar een einde. Ik heb er veel geschreven om mijn liefde te betuigen, maar ook een paar om te constateren dat het jammer genoeg niks zou worden en te zeggen dat het me speet dat ik anders had gedacht.
Wel mooie brieven, al zeg ik het zelf. Maar dat hielp allemaal niet. Een vaardige pen is handig, maar uiteindelijk gaat het om meer dan woorden alleen.
Alhoewel, Cyrano de Bergerac bewijst misschien wel het tegendeel met zijn brieven aan Roxane. Wel jammer dat hij stierf voordat de liefde overwon.
Terug naar de advertentie op Marktplaats.
Wat mij blijft intrigeren is de tweede zin in het verhaal: “Voor een brief.” Waar zou je een vulpen anders voor gebruiken? Het zal mijn morbide geest wel zijn, dat ik dan meteen aan dood en verderf denk. Misschien had hij er diep in zijn hart liever een echt einde aan gemaakt? Met dat ding? Er zijn vast geheimagenten of huurmoordenaars die weten hoe dat moet. Ik ga daar hier niet over fantaseren. Het is allemaal al droevig genoeg.
Maar goed, het werd dus toch een brief.
Beter.
De oplettende lezer heeft inmiddels door dat ik telkens over ‘hem’ en ‘hij’ spreek. Ja, om een of andere reden denk ik dat de verkoper (m/v) een man is. Ik zie hem ook voor me. Hij is groot en heeft handen als kolenschoppen waarmee hij onhandig de vulpen gereed heeft gemaakt. Gepiel met vullingen die hij steeds laat vallen en een paar keer verkeerd-om in de pen duwt. Uit het niets helder blauwe vlekken op de keukentafel, die hij met een handdoek van het formica blad veegt. De handdoek gooit hij weg.
Dit gebeurt allemaal omdat hij zenuwachtig is. Niet alleen de pen, maar ook de liefde is nieuw voor hem. En dan gaat hij die nog afwijzen ook.
Toen hij de pen kocht, had hij de brief al zo’n beetje in zijn hoofd, maar eenmaal achter het papier is hij alles kwijt.
Writers block.
Twijfel.
‘Lieve’ of ‘beste’.
‘Lieve.’
Dan haar naam.
Komma.
‘Ik niet van jou.’
Geen groeten of ander woord van afscheid. Gewoon zijn voornaam eronder.
Totaal: zeven woorden.
Meer is niet nodig.
Vindt hij.
Ik eigenlijk ook.
Te laat.
Zit nu al op 868.