Mijn overbuurvouw ging uit. Samen met haar vriendinnen.
Ik woon in een smal straatje, en omdat het warm was, hadden we allebei ons raam openstaan, waardoor ik willens nillens de hele voorbereiding van het avondje stappen meemaakte.
Of, nou ja, had kúnnen meemaken.
Want als je een jongen van dertien en een half bent, dan is het op een of andere manier wel te vergoeilijken (hormonen die bij wijze van spreken een eigen leven leiden) dat je de buurvrouw en haar vriendinnen bespiedt terwijl ze elkaars jurken proberen, maar als je zevenenvijftig bent, is dat sneu, op het strafbare af. Los daarvan wil ik zoiets ook helemaal niet zien, dus ik schoof meteen de gordijnen dicht.
Maakte dus niks mee. Ik zeg het maar even.
Ging naar bed.
Niet veel later zetten ze muziek aan en begonnen ze mee te zingen. Om er een beetje in te komen, denk ik. Voor een karaoke-avond of zo. Dat woord viel tenminste een paar keer.
’Nou doen we het karaoke,’ zei iemand dan. En zongen ze nog wat luider.
In koor.
The sound of silence, van Simon and Garfunkel.
Zoiets verzin je niet.
Daarna volgden werken van gelijke strekking. Luisterliedjes van singer-songwriters – jongens/meisjes met zachte gitaren – stante pede gearrangeerd voor drie sopranen.
Heel apart, zal ik maar zeggen.
Tussen twee haakjes: Ik kom hierbij terug op mijn bewering in een ander blog dat vrouwen in tegenstelling tot mannen niet samen zingen in de nacht. Dat doen ze dus wel.
Kennelijk.
Met dit verschil dat ze niet dronken hoeven te zijn. Nee, ze waren niet dronken, dat kon ik horen. Het was allemaal puur en onversneden vreugde om te zingen.
Benijdenswaardige vreugde. Ik kon me niet herinneren wanneer ik zoiets voor het laatst had beleefd. Ja, ergens in de jaren tachtig aan een tafel bier in de kantine van voetvalclub Sterrenwijk. Geen echte onversneden vreugde. De derde of vierde tafel bier, denk ik, bij nader inzien. Dat was daar de standaardeenheid. Een tafel. Minder bestellen kon niet.
Ze zongen ook vals, (ik ben weer terug in het heden, bij de buurvrouw met haar vriendinnen). Alleen máár vals, eigenlijk. Een voor een onderbraken ze de verschuivende harmonieën om kwaad op zichzelf en nogal overbodig naar elkaar te roepen dat ze geen toon konden houden.
Inmiddels wist de hele straat dat al lang. De hele buurt misschien.
Toch zongen ze door.
Ook benijdenswaardig. Zulke volharding.
Met die gedachte viel ik in slaap. Maar niet voor lang, want een buurman van een paar huizen verderop vond na een kwartiertje dat het welletjes was.
‘Dames, kunnen jullie het raam dicht doen?’ riep hij. Het klonk alsof hij naast mijn bed stond. Ik ging kijken. Hij had in zijn ochtendjas midden op straat post gevat. Wijdbeens en armen over elkaar, als een agent.
Hij riep nog een paar keer hetzelfde. Afgewisseld met af ten toe: ‘Dames!’
Ten slotte hoorden ze hem en verschenen ze alle drie tegelijk bij het raam. En schoten ze in de lach.
De sláppe lach.
Het midden in de nacht opnemen tegen drie zingende vrouwen is behoorlijk dapper, zoiets in je ochtendjas doen is dom, maar dan boos naar boven kijken terwijl je je verwarde haren parmantig recht strijkt, dat is gewoon roekeloos.
De maan zette het tafereel onverbiddelijk in een heel akelig licht waardoor zijn blote voeten in zijn wit-met-blauwe plastic adidasslippers opeens in volle glorie uit het donker tevoorschijn kwamen.
De vrouwen sloten grinnikend het raam. De man schudde zijn hoofd, maar hoe meewarig hij ook probeerde te zijn, er was niets meer van zijn decorum te redden. Eenmaal achter glas en gesloten gordijnen, gierden ze het uit.
Niet veel later verlieten ze hun huis. Ze neurieden.
Avond, van Boudewijn de Groot.
Zoiets verzin je niet.
Of toch wel. Sterker noch, ík verzon het, die nacht. Net als zo’n beetje de helft van dit verhaal. Je moet wat als je wakker ligt.
En niks meemaakt.
Dat klinkt zieliger dan het is.
Daarna droomde ik dat de overbuurvrouw opeens prachtig kon zingen, After the goldrush van Neil Young, wat zo ongeveer het mooiste lied is om uit een openstaand raam op je af te horen komen (hoewel ik doorgaans tegen covers ben, ga ik toch voor deze uitvoering, al was het alleen maar omdat het ook drie vrouwen zijn).
Ook dit zelf bedacht.
Domweg gelukkig.