Iedereen gaat maar met zijn tijd mee tegenwoordig. Vanmorgen kwamen er twee dames bij mij aan de deur die beleefd een foldertje aanreikten waarop stond hoe ik op de website van de Jehova’s getuigen kon komen.
Punt.
Wel ja.
Een website voor Jehova’s… Alle romantiek verdwijnt uit het leven. Waar zijn de wachttorens en bijbels gebleven?
Ik word oud.
Of nee, dat kan positiever. Ik wórd oud, maar bén het nog niet. Al mijn herinneringen zijn gewoon in kleur en stereo, en heb ik er nog steeds meer dan me lief is, zoals die aan een handgemeen tussen mijn moeder en een man met een aktetas vol van die wachttorens en bijbels. Die wilde hij haar slijten, maar vooral ook een boodschap.
Waar hij echt wel een dingetje van maakte, zal ik maar zeggen.
Zijn verhaal gewoon aanhoren om dan vriendelijk de deur te sluiten, ging niet, want hij stelde allerhande existentiële vragen aan mijn moeder, in onvermijdelijke woorden en op zuigende toon.
Zij moest eraan en erin geloven. Bovendien had hij steels zijn voet op de drempel gezet om de deur te blokkeren voor het geval mijn moeder genoeg van hem kreeg. Toen zij inderdaad na de zoveelste opdringerige kwestie de deur toch dichtduwde, riep hij: ‘au!’ Dat viel me een beetje tegen, want het was veel minder heldhaftig dan op grond van zijn geloofsijver in de rede lag. Het was echt een heel sneue soort martelaarschap. Dat vond hij zelf kennelijk ook, want hij vermande zich, pakte de deurknop en duwde mijn moeder terug terwijl hij bijpassende bijbelteksten siste.
Echt waar.
Dat is het mooie van de bijbel, er staat altijd wel ergens iets wat je kunt gebruiken.
Terug naar die dames. Of nee, naar hun foldertje, want die dames waren verdwenen voor ik mij schrap kon zetten. De titel was: ‘waar vind je het antwoord op levensvragen?’
Dat is op zichzelf ook al een levensvraag, vind ik, wat het allemaal erg ingewikkeld maakt, maar het is flauw om daar over te vallen. Onder aan de bladzijde stonden drie mogelijke antwoorden waar je uit kon kiezen:
1. de wetenschap?
2. de filosofie?
3. de Bijbel?
Hm, vragen die een antwoord zijn op vragen. Zo kan ik het ook. Maar alweer, daar zal ik niet flauw over doen. En ik zal u niet lang in het ongewisse laten, het goede antwoord is natuurlijk de bijbel. Die geeft antwoord op de levensvragen van miljoenen mensen, stond er op de volgende bladzijde.
Alsof je een emmer leeggooit.
Miljoenen!
De drie meest gestelde vragen stonden er ook bij, de FAQ van God (mooie titel voor een roman):
1. Is God verantwoordelijk voor onze ellende?
2. Wat is de zin van het leven?
3. Wat gebeurt er na de dood?
Ik deed voor de gein een gooi naar de antwoorden (met de preken van de man die mijn moeder wilde bekeren opeens weer vers in mijn onnavolgbare geheugen; soms ben ik gewoon bang van mezelf), en ging daarna naar die site.
Ik was het niet met de antwoorden eens. Ik vind bijvoorbeeld helemaal niet dat mijn ellende allemaal mijn eigen schuld is. Ik heb gewoon vaak pech.
Overigens, om een beetje goed onderzoek te doen, voerde ik ‘ellende’ als zoekterm in op die site..
296 hits!
Tweehonderd zes en negentig!
Dat is drie keer zoveel als ‘seks’ (de eerste vergelijking die in me opkwam,a dirty mind is a joy forever). Maar zes keer minder dan ‘dood’ (a gloomy mind is a joy forever). Conclusie: ‘dood’ komt op die website achttien keer vaker voor dan ‘seks’. Allemaal min of meer nutteloze informatie die ik waarschijnlijk de rest van mijn leven met mij mee zal dragen.
Hoe dan ook, geen vrolijke religie… Als u op zoek bent, raad ik aan een andere te nemen. Terwijl ik dit schrijf, luister ik toevallig naar de Matthäus-passion, ook geen vrolijk verhaal, maar toch iets waar ten slotte blijheid in te vinden is. Het loopt goed af, op een bepaalde manier. Ik bedoel opstaan uit de dood; als dat je niet opbeurt, weet ik het niet meer.
Eh… waar was ik. O ja, op die site. Nu ik er toch was, ben ik wat verder gaan surfen en kwam ik gelukkig toch nog bijbels tegen. Duurzame bijbels nota bene. Ja, dat is wel wat. Die dingen moeten namelijk onder alle omstandigheden goed blijven. Wind en regen zijn bekende vijanden op de reizen van getuigen, maar ook dat oneindig bladeren hakt er in. Ze moeten dus tegen een stootje kunnen.
En tegen jongens van acht. Want voor je het weet hebben die om hun moeder te verdedigen zo’n boek in tweeën gescheurd.