Een paar weken geleden stond ik voor een verkeerslicht. Aan beide zijden van de weg popelde een kudde fietsers en naast mij stopte een vrouw. Ze had een groen-geel-rood-paarse rugzak van Hester van Eeghen.
‘Nou ja, ik heb dus zo’n notitie over werkdruk geschreven,’ zei zij tegen de man naast haar.
Dat had ik weer. Die zin ging natuurlijk de hele dag in mijn hoofd rondwaren op zoek naar uitleg. En ja hoor. We waren nog niet overgestoken of het begon al. Hoezo ‘zo’n notitie’? Wat was dat dan voor een notitie?
Ik nam de vrouw als een razende in me op om zoveel mogelijk informatie over haar bijeen te zoeken, want mijn ervaring is dat echt alles helpt om zo’n losse mededeling te duiden.
Ze droeg een goretex outdoorjack met overal waterdichte ritsen.
Hoe de fabrikanten van die jassen het doen, weet ik niet, maar op de een of andere manier weten ze daarvoor kleuren te vinden waarvan je het bestaan nooit vermoedde. Ze geven ‘onbestemd’ een nieuwe dimensie.
Wat zei dit over die vrouw? Dat ze niet iemand was die zelf werkdruk ervaart, leek me. Überhaupt geen geplaagd mens. Ontspannen was ze, ja, op het nonchalante af. Iemand die een jas op nut en noodzaak uitkiest en niet eindeloos voor de kast staat om ensembles bij elkaar te zoeken (ja, zoals ik). sowieso niet iemand die zich afvraagt ‘of iets haar wel staat’.
Bleef ik wel zitten met die groen-geel-rood-paarse rugzak. Dat was een statement van jewelste. Waarschijnlijk niet van haar, bedacht ik, maar van haar geliefde, die de tas cadeau had gedaan in een poging om meer kleur in haar outfit te brengen. Tevergeefs, maar wel schattig, toch? Ik zie de twee voor me in wederzijds geheim gehouden berusting. Liefde is een raar ding.
Hm… Terug naar die notitie. Laatdunkend. Ja, ze had er nogal hooghartig over gedaan, alsof ze het stuk met tegenzin geschreven had. Dat anderen last van werkdruk konden hebben, ging er bij haar niet in. Vooral haar ‘nou ja’, kwam telkens in mijn overpeizingen terug. Die notitie was een goede daad voor de stumperds die gebukt gingen onder taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden.
Die had zij niet. Herstel: voelde zij niet.
Zulke mensen bestaan. Ik weet nooit of ik boos of jaloers op ze moet zijn. ik had veel zin om boos te zijn, op die vrouw, maar dat is zo negatief hoor je wel eens. Dan maar jaloers, ook niet zo heel erg positief, maar iets beters had ik even niet. Het was toevallig wel een geschikte emotie, want ik had de tijd daarvoor enorm veel werk gehad, inclusief bijbehorende druk.
Dingen aan mijn hoofd.
Terwijl ik doorfietste, liet ik ze de revue nog eens passeren. Het begon te regenen en ik dacht aan die vrouw. Een waterdichte jas van onbestemde kleur leek me opeens dé oplossing. Dat bleek ook zo te zijn, maar op een onverwachte manier. Want al na drie tellen in zo’n buitenwinkel met dito mensen rende ik de regen weer in.
Nat worden en daar dan onder lijden is beter dan droog blijven en alles van je af laten glijden.
Dat rijmt. Kan zo op een tegeltje. En een foto daarvan op LinkedIn.