Op de dijk bij Dalem zat ik naar de overkant van de Waal te kijken (naar Woudrichem, alias Woerkum) terwijl er een vrouw uit een brandgang tussen de huisjes schuin achter mij verscheen om traag maar kordaat over een bestraat paadje de dijk te beklimmen, regelrecht naar het bankje waar ik op zat.
Welja.
Toen ze me op twee meter genaderd was, bleef ze staan en zei ze: ‘zo, nu even genieten’, op een soort dreigende toon, alsof ik het haar zou misgunnen, beletten, of zelfs verbieden. Ze liep door en ging pontificaal aan het andere eind van de bank zitten.
‘Hopla!’
Dat zei ze.
Triomfantelijk.
Echt!
Noem me paranoïde, maar zulke mensen wekken bij mij grote argwaan. Wie hardop mededeelt dat hij/zij gaat genieten kan ik al moeilijk serieus nemen, maar mensen die daar dan ook nog eens een punt van willen maken al helemaal.
Genieten, dat moet in stilte. Ja, ik weet ook wel dat er luidruchtig genot bestaat, maar ik bedoel ‘in stilte’ figuurlijk, als een ander woord voor introvert.
Of zoiets.
Genot, dat is een innerlijke bezigheid, wil ik maar zeggen. Een ander hoeft daar niets van te merken. Laat staan horen of zien.
Eek!
Als het aan mij lag, gebeurde een hele hoop dingen in stilte en verborgen, want iedereen deelt tegenwoordig alles maar en een mens kan tegenwoordig niks meer voor zijn eigen bewaren. En andersom kan ik nergens komen zonder dat ik de hele ziel en zaligheid van anderen moet dulden en zien te vergeten – wat moet ik er anders mee? Maar ik heb het niet voor het zeggen en mij vragen ze dus niks.
Eh… Voorlopig pleit ik voor geruisloos genieten. Sterker nog, ik vind dat iedere andere soort ‘genieten’ geen genieten mag heten.
Zo blijft het tenminste een beetje exclusief. Want toen die vrouw met al haar misbaar naast me kwam zitten, wás ik dus al aan het genieten. Alleen dat wist ik niet. Het gebeurde zonder dat ik er erg in had.
Beter kan niet.
Maar zodra die vrouw haar genieten zo publiekelijk aankondigde, besefte ik mijn eigen genot en was meteen de lol eraf. Als ik door heb dat ik geniet, verdampt mijn plezier waar ik bij sta/zit.
Ik had veel zin om haar van de bank te duwen en dan heel hard verder te fietsen, maar zoiets mislukt natuurlijk en ik had weinig zin in een jammerlijke aanslag op een wildvreemde vrouw en/of een hysterische fietstocht op de vlucht voor haar familie, die natuurlijk voor minstens de helft uit motorrijders zou blijken te bestaan.
Vertel mij wat.
Dus ik berustte in haar en haar verlekkerd aanschouwen van de uiterwaarden.
Dat hielp niet veel, want alsof het allemaal al niet erg genoeg was, moest ik nu ook aan mijn overbuurman denken, die na een uitgebreid verslag van een vakantie in Italië zijn verhaal had afgesloten met een likkebaardend ‘Ja, dat was wel even genieten!’
Dus niet, dacht ik, want als je het midden op straat zo luid moet omroepen, klinkt het vooral heel erg wanhopig en geloof ik er niks meer van. Ik snap het wel, je rijdt niet samen met je vrouw en kinderen in je Nissan Primera zonder airco helemaal voorbij Napels naar het godvergeten einde van de beschaving om dan na drie weken afzien aan je thuisgebleven en volstrekt uitgeruste buurman te moeten toegeven dat je iedere dag gek werd van de muggen en misselijk van het vele eten.
Dus je gilt dat je genoten hebt.
Hè, wat cynisch nou weer van mij.
Terug naar Dalem.
Waar mijn oog viel op de schoenen van de vrouw die opvallend bling bling waren, en die glommen, twinkelden en schitterden dat het een aard had, eigenlijk te veel en te erg, op het gevaarlijke af, ja, het zou me niet hebben verbaasd als de mensen in Woudrichem alias Woerkum gedesoriënteerd van de dijk rolden en de Waal in tuimelden, wat me dan weer geheel onverwacht aan de nieuwe minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport deed denken omdat die, zo schreven de kranten en toonden de nieuwsdiensten, eveneens opvallende schoenen droeg.
Ik zou zeggen: schreeuwerige.
‘Kijk ons eens!’ riepen ze. En zo keek de minister ook. Hij had een bij zijn schoeisel passende grijns getrokken en zijn neusgaten wijd opengesperd als een uitzinnig paard in het zonlicht van een zomermorgen.
Mijn hemel wat was die man aan het genieten.
‘Genieten’, bedoel ik.