Wat is dat toch met ‘mogen’? Ik weet niet hoe het zit op andere socale media, maar op LinkedIn ben je echt heel sneu als je niets hebt gemogen. Het is de nieuwe graadmeter voor succes. Want dat mogen gaat altijd over een of andere gebeurtenis waar je lof voor hebt geoogst.
Maar dan en passant, bescheiden.
Of nee, váls bescheiden.
Want ronduit opscheppen over iets wat je hebt gedaan of meegemaakt, dat is dan kennelijk net weer té. Nee, pronken en toch nederig blijven, dat is veel chiquer. Zogenaamd nederig dan.
Alsof dat kan. Ik beweer van niet. Kapsones is kapsones, en al helemaal als je het verdoezelt.
Ik vraag me ook af waarom je die moeite zou doen. LinkedIn draait om netwerken en die uitbreiden, en dat lukt echt niet als je niks presteert. Ik moet de eerste juichende mededeling over een fiasco nog tegenkomen. Nee, je moet slagen. Dus ik zou zeggen, steek gerust een paar veren in je toges als je met de hele wereld wilt linken. Maar nee hoor, dat is eigendunk, dus je slaat je ogen neer (als het ware) en zegt: ‘Nee maar, kijk mij eens!?’
Ja, het beste is om te doen alsof je zelf nog het meest verbaasd bent over wat je overkomen is, zodat het net lijkt alsof anderen je op het schild gehesen hebben. Want dat ‘mogen’ veronderstelt iemand anders, en wel iemand die belangrijk genoeg is om je eer te gunnen. Vervolgens toon je deemoed en dankbaarheid om je triomf te oogsten.
Dus schrijf je bij een foto van een afgeladen congreszaal in Kuala Lumpur waarop je heel in de verte onherkenbaar in het licht van een beamer naar een scherm staat te wijzen: ‘Gisteren mocht ik hier aan de koning van Maleisië een presentatie geven over mijn nieuwe methodiek voor coachen met bonobo’s.’
Of je plaatst een groepsfoto van jezelf met nog een paar blakende en glimmende mensen met daarbij de mededeling: ‘Na drie dagen keihard zwoegen mijn diploma life saving techniques for koala’s in ontvangst mogen nemen!’
Twee vliegen in een klap, want een diploma, waarvoor ook maar, is de tweede graadmeter voor succes en dus zeker iets om over te snoeven. Dat wil zeggen, om verholen over te snoeven.
(Tussen twee haakjes, Koala’s doen niks anders dan slapen en eten, dus hoe moeilijk kan het zijn om hun leven te redden? Niet zo heel moeilijk, laat ze gewoon met rust en ze leven lang en gelukkig!)
Begrijp me goed, ik ben geen voorstander van grootspraak, maar ik zou het wel stoer en recht door zee vinden om als je denkt dat je succesvol bent, ronduit je overwinningen te vieren.
LinkedIn is immers hét platform om het motto van de makelaar Buddy Kane uit American Beauty in praktijk te brengen: “In order to be successful, one must project an image of success at all times”. Ja, een hele nare man in die film, maar daar kan ik niets aan doen. Hij krijgt trouwens ongelijk. De hoofdpersoon van de film logenstraft het motto door op een gegeven moment alles wat ook maar een beetje op succes lijkt af te wijzen en ten slotte min of meer roemloos te sterven, maar wel met opgeheven hoofd.
Integer.
Mislukken is eigenlijk heldhaftiger dan slagen. Niets willen bereiken is mooier dan ergens mogen komen.
Kan zo op een tegeltje (en daar dan een foto van op LinkedIn).

Ik had dit allemaal nog niet geschreven of ik las dit. Over een vaker voorkomend maar toch bizar fenomeen; een uitdrukking die in de loop der tijd diagonaal van betekenis verandert, in dit geval: zich op de borst kloppen. Vroeger een gebaar voor nederigheid, nu om op te scheppen. Noem me ouderwets, maar ik ga voor het eerste.