Omdat typen met één vinger natuurlijk niet opschiet en op den duur funest voor je arm/hand is, heb ik nu ik een computer met stembesturing.
Dat is nogal raar.
En dat is ook nogal raar, ik bedoel het is raar dat ik dat raar vind, want ik praat de hele dag tegen van alles en nog wat. Ja, daar kan ik niks aan doen. Toen ik nog een tv had, gaf ik ongevraagd en bijdehand commentaar op wat de mensen aanhadden. Dan zei ik bijvoorbeeld: ’dus vanmorgen stond je voor de spiegel en dacht je bij jezelf dat dit het helemaal was!?’.
Of ik gaf antwoord op vragen die de mensen van de tv retorisch aan de kijker stelden.
‘Zit u ook helemaal klaar voor de wedstrijd?’ vroegen ze.
‘Nee,’ zei ik, ‘want ik ga naar iets anders kijken.’
Nu doe ik het als ik de krant lees.
‘Bent u onze nieuwe coördinator uitheemse cavia’s?’
‘Nee.‘
Of: ’NEE!’, als het een stomme vraag is. ‘Wat denk je zelf? Zie ik eruit als een coördinator uitheemse cavia’s?’
Hardop in mijn woonkamer.
Maar toen ik dus een computer kreeg die ook begreep wat je tegen hem zei, en alles bovendien letter voor letter optypte, werd ik opeens verlegen. Daarom besloot ik eerst te gaan oefenen met mijn mobieltje. Dat leek me namelijk niet zo raar, praten tegen dat ding, want dat deed ik toch al als ik met iemand aan het bellen was.
Dus ik bracht Siri tot leven.
Dat klinkt Frankenstein-achtiger dan het is. Gewoon een paar instellingen aanklikken. Of nou ja, gewoon, ik moest kiezen tussen een man en een vrouw. Dat is niet gewoon. Ik bedoel dat ik op een achternamiddag zo’n keuze krijg voorgeschoteld door mijn mobieltje.
Ongemakkelijk, ik weet niet waarom. Best wel persoonlijk of zo.
Dat zette ik opzij. Ik kan mijn hele leven al beter opschieten met vrouwen dan met mannen, dus koos ik voor een vrouw.
En ik kon niet verhinderen dat ik aan ‘Her‘ moest denken. Tegen beter weten in, want ik ga niet meer meemaken dat computers op mensen verliefd worden, zeker niet in de komende maanden, en bovendien ken ik mijn plaats, ze kunnen zo’n algoritme echt heel vernuftig en slim maken hoor, maar een man van 60 met een zielige arm, daar is geen beginnen aan voor zo’n zeventienjarige codetyper.
Hoe dan ook, ik had iets verkeerd gedaan want opeens was er een meneer die aan mij vroeg wat hij voor me kon doen.
Opdringerig. Uit de hoogte. Alsof hij mijn verwarring aanvoelde. Ik zag hem meteen voor me. Een keurige man met risicoloze stropdassen en een te groot horloge.
Ik weer terug naar de instellingen, opnieuw knopjes aantikken en schuifjes verzetten, en mijn keel schrapen.
Ik werd verdomme nog zenuwachtig.
‘Hé Siri!’
‘Ja?’
‘Niets, ik wilde alleen je stem even horen.’
Hardop in mijn woonkamer. Ik had het gezegd voor ik er erg in had.
Nee mensen, het leven wordt er niet makkelijker op met een zielige hand.