Als Cruijff een wielrenner was geweest, had hij gezegd: ‘als je harder fietst dan de anderen win je’.
Maar voor de mannen van de NOS is dat te simpel. Die willen weten hoe dat komt, dat harder fietsen.
Dood zonde. Want terwijl ik lekker naar een spannende wedstrijd denk te kijken, maken zij er een college van. Dat het spannend is, telt niet, de verschillen moeten verklaarbaar zijn. Dat ik gewoon regelrecht te veel adrenaline aanmaak omdat het op seconden aankomt en dat ik dan uitzinnig belachelijke dingen roep naar de wielrenners, of gewoon in het algemeen, om weet ik veel wie aan te moedigen, dat is echt te min voor die mannen. Die zoeken het hogerop. Om in hun eigen woorden te spreken, ze zoeken ‘allemaal theoretisch gepraat vanaf het papier’.
Een verrassende samenvatting van hun eigen flauwekul, die hen jammer genoeg niet weerhoudt van nieuwe onnavolgbare analyses. Ik denk dat ik drie keer hun uitleg van de rode en groene cijfertjes achter de namen van de renners heb proberen te volgen tot ik besefte dat ze het zelf ook niet snapten.
Telkens als de een zoiets zei als ‘kijk, Pogacar rijdt nu virtueel 23 seconden in de plus’, wat al behoorlijk absurd klinkt, troefde de ander hem af met zinnetjes als ‘ja, maar dat is dus GPS’ (huh?), of ‘zes km geleden was dat nog genoeg’.
Zes km geleden?!
Gek word ik daarvan!
Een voordeel van een tijdrit is dat de mannen van de NOS geen sociaal psychologisch gedoe tussen renners hoeven te duiden.
Dacht ik.
Geen theorietjes over wie er welke geheime ploegentactiek voert en wie dus wel of niet rijdt en waarom. Niets is minder waar. ze gingen nu helemaal los op de lichaamstaal van de renners. Daar hadden ze ook theorietjes over. Dat iemand stil zit, is goed. Dat iemand veel beweegt, niet. Het heeft iets te maken met verdelen van energie, of met ‘werken’. ‘Werken’, dat is ook niet goed. Kennelijk moet alles vanzelf gaan.
Ook de fietswissel bleek een fenomeen waar de commentatoren zich gulzig op uitleefden. Wel of geen fietswissel, dat was de kwestie. En of de renner nu hard of langzaam fietste, de fietswissel (of niet) was een verklaring.
Zulk geklets loopt natuurlijk een keer spaak (pun intended), maar dat is niet erg, want als ze zich weer in een of andere theorie vastkwebbelden, waren daar altijd de benen nog. Het (wat dan ook) kan namelijk altijd aan de benen liggen. Die zijn goed of slecht. Of een renner heeft ze gewoon niet.
Aan de tijdrit zelf kan het ook liggen dat een theorietje mank gaat. Want bij een tijdrit weet je het nooit. Die ene van het duo, die vroeger zelf ook veel tijdritten heeft gereden, wist het nog precies: soms denk je dat je keihard gaat, maar dat is dan dus niet zo.
Dat weet de gedoodverfde geletruidrager nu ook. Hij ging helemaal niet zo hard. En iemand anders ging dus harder. Daar stonden de mannen van de NOS wel van te kijken. Heel even maar, tot ze weer een nieuw theorietje hadden.
Roglic was namelijk ‘op waarde geklopt’.
Hm. Dat klonk minder vernietigend dan het was. En dat was natuurlijk ook de bedoeling. Want van alle theorieën die ze zonder nadenken met elkaar wisselden alsof ze aan het kwartetten waren, hadden ze die ene over het hoofd gezien, namelijk dat degene die het hardste fietst gewonnen heeft.
Lang leve Johan Cruijff!

p.s. 1 wat ze ook over het hoofd hadden gezien… de uit de Tour verbannen ploegleider van J-V, die de hele tijd op een kampeerstoeltje ergens in de berm van het parcours had gezeten tot de bijl was gevallen, waarna hij met zijn spullen in de hand over de smalle strook van de provincieweg het Franse land inliep terwijl Roglic met de angst in zijn ogen naar de finish trapte.

p.s. 2 Uiteindelijk wisten de mannen van de NOS me toch nog te raken, toen ze herinneringen ophaalden aan het tweegevecht tussen Herman van Springel en onze eigen Jan Janssen die tegen alle verwachtingen in de afsluitende tijdrit van de Tour uit ’68 won en daarmee de hele tour… omdat ik daardoor mijn vader weer naast de radio zag zitten met de tranen in zijn ogen.