De afgelopen weken wist ik niets om over te schrijven. Ik bedoel, meestal vind ik altijd wel een grap of iets moois in wat ik zie of meemaak en daar schrijf ik dan over, maar nu zat ik alleen maar verbluft naar het nieuws te staren.

Als ik durfde.

Totdat ik in de krant las dat er haast geen klassieke antimilitaristen meer waren. Was ik opeens zeldzaam geworden.

De politieke partijen die gewapend geweld afzweren moet je al helemaal met een lampje zoeken. Ben ik nou de enige die dat verontrustend vindt?

Of ben ik ouderwets?

Daar ga ik niet vanuit. Ik vind dat je niemand dood moet schieten, ben tegen elke oorlog, en wapens zijn volgens mij dus zonde van het geld. Als dat ouderwets is, dan ben ik dat maar. Ik heb er inmiddels de leeftijd voor, dat scheelt weer.

Terwijl ik boven de krant over de schoonheid van dit soort eenvoudige en vuurvaste standpunten aan het mijmeren was, vroeg ik me opeens af of ik mijn gebroken geweertje nog ergens zou hebben. Hmm…

Zoiets moet ik mij nooit afvragen, want dan rust ik niet voor ik het gevonden heb, of voor ik definitief hebt vastgesteld dat ik het ergens in voorbije jaren ben kwijtgeraakt. Dat het bijvoorbeeld nog op de revers van mijn zwarte corduroy manchester jack (standaard uitrusting van de jaren 80-activist) zat toen ik die jas bij een verhuizing aan een huisgenoot naliet. Maar dat wilde ik dus zeker weten.

Ik op zoek.

Ik weet niet hoe dat u vergaat, maar als ik een relict uit het verleden zoek, moet ik opeens ook aan allerlei andere onvindbare spullen uit ongeveer dezelfde tijd denken, of aan spullen die er volgens mijn verstand kennelijk op een andere manier mee te associeren zijn.

Daarom wilde ik plotseling ook weten waar toch dat lieve kleine massief zilveren aapje zou zijn dat ik voor mijn 16e verjaardag vroeg (en kreeg) omdat een groot deel van de aanschafkosten aan het wereld natuurfonds geschonken zou worden. Ja, ik was al politiek bewust voordat de term bestond. Nu vind ik dat eigenlijk een beetje sneu, al weet ik niet waarom. Het was een of andere vroomheid waar ik nu een beetje ibbel van word.

Goed, dat chimpanseetje vond ik niet en het gebroken geweertje ook niet. Ik verdreef de gedachte dat dit misschien symbolisch was. Ik vond wel twee sleutelhangers die mijn kinderen hadden gemaakt voor vaderdag. En de allereerste luierspeld die mijn allereerste luier bijeen had gehouden. En nog een hele hoop andere parafernalia uit mijn verleden waar ik weemoedig van werd, nog weemoediger dan ik al was.

Ook al omdat ik aan een liedje van Tom Waits moest denken, Soldier’s Things, wat me weer terug bij de vermaledijde oorlog bracht, en dan bij een soort gewone-mensen-versie van het Militair-Industrieel Complex, een fenomeen dat wij in de jaren 80 vaak als een monsterlijke bedreiging in de eindeloze discussies voorafgaand aan een actie (axie!) in de groep gooiden om te rechtvaardigen wat we van plan waren. Dat hielp mij meestal tot ik oog in oog stond met de vertegenwoordigers van dat complex, vaak gewone mensen net als ik, maar dan aan de andere kant van een hek.

Dat was ongeveer even absurd als de (koude) oorlog waar ik tegen was.

Wat me uiteindelijk ertoe bracht om geheel tegen mijn natuur in alle intellectuele rimram uit het geharnaste (pun intended) anti-militaristische discours (dat is een jaren 80-woord voor narratief) te slopen tot ik overhield wat ik hierboven al opschreef: niemand doodschieten, geen oorlog voeren, wapens zijn zonde van het geld.

Dat zei ik uiteindelijk ook toen ik in dienst moest. In de jaren 80. Tegen een met koorden en kwastjes en tressen behangen officier. Hij was het niet met mij eens.

Vervolgens natuurlijk een hoop gedoe, maar dat was het me wel waard.