Doordat ik weer eens toestanden met mijn mobieltje had over waar ik precies was en waar ik dus heen moest (volgens de app liep ik wel de goede kant op maar achteruit, of andersom, vooruit maar de foute kant op) keerde ik voor mijn gemoedsrust echt véél te vaak terug op mijn schreden. Daar kan ik niet tegen. Ik heb sowieso een haat-liefde-verhouding met dat soort apps, want ze geven de vreemdste instructies. Laatst: ‘ga rechtdoor op de Dwarsweg’. Zoiets kan mijn hoofd eigenlijk niet aan. Ik weet wat ik moet doen, maar alleen als ik het niet probeer te begrijpen.

Eh…

Ik passeerde zeker drie keer een vrouw die op een bankje bij de bushalte tussen haar tassen zat te roken en drinken terwijl ze hardop met zichzelf van gedachten wisselde, iedere keer dat ik langskwam over een andere kwestie.

Zo te horen.

Die vrouw stelde me gerust, want mijn telkens terugkerende verschijning en mijn steeds wanhopiger blik verbaasde haar helemaal niet. Ze noteerde mij als ik voorbijkwam (man met baard + hoed… weer die man met baard + hoed… nog eens die man met baard + hoed… ) en sloeg verder geen acht op mij.

Dacht ik. (Tussentijdse cliffhanger, lees vooral door.)

Een klein uur later was ik weer bij de bushalte terug. Met een gloednieuwe verrekijker. En een appje op mijn iPhone waarmee ik vogels kon identificeren. Hun uiterlijk en hun geluiden.

De techniek staat voor niets.

Hoewel er bij de bushalte niet veel vogels te horen waren, probeerde ik toch er een te vangen, met mijn mobieltje dan. Ik tuurde hoopvol naar de mededeling ‘listening for birds…’

Tot de vrouw opeens voor mij stond en vroeg: ‘bent u muzikant?’

‘Nee,’ antwoordde ik terwijl ik me afvroeg hoe ze daarbij kwam. Ik lijk erg op Billy Gibbons, de gitarist van ZZ Top maar ik zag in de vrouw eigenlijk geen fan van die band. En het leek me trouwens sterk dat Billy Gibbons in Zeist op de bus naar Utrecht zat te wachten, maar misschien hield die vrouw gewoon alle opties open (maar dan toch niet dat Dusty Hill uit de dood herrezen was, hoe erg ik ook op hém lijk).

‘Wat voor een werk doet u dan?’

‘Ik werk bij de reclasering,’

Daar moest ze even over denken.

‘Dat is binnenlands, toch?’

‘Eh… ja.’

Ze knikte alsof ze dat al had gedacht. ‘Dat is niet zo gevaarlijk als buitenlands.’

Een verrassende stelling, maar een die me te verdedigen leek, al wist ik zo gauw niet hoe. Daardoor keek ik kennelijk niet overtuigd genoeg.

‘Rusland! China! Het wereldtoneel!’ Ze lachte, en toen ze hijgend bedaard was, vroeg ze, opeens beleefd geïnteresseerd als iemand op een staande receptie: ‘Die werkstraf, is dat nou echt nodig?’

Eh…

We waren weer terug bij de reclassering.

Nou die straf was echt belachelijk, vond de vrouw, want wat veroordeelden dan allemaal moesten doen tegenwoordig, daar werd je echt niet vrolijk van. Ze deed het voor.

Ze stak haar armen omhoog, spreidde haar vingers en wiebelde haar handen alsof ze geluid maakten terwijl ze in kleine cirkels rondstampte op de eerste regels van Hooked on a feeling in de uitvoering van Jonathan King (of van Blue Swede, weet ik niet, maakt ook niet uit)…

Het was een combinatie van een chaingang en een regendans.

‘Ooga chaka! Ooga chaka!’ zong ze. Na haar derde cirkel hield ze ermee op. ‘Dat kun je een mens niet aandoen, toch?’

Hoewel het toch een behoorlijk vrolijke kijk op de werkstraf was, en daarom misschien een uitvoering ervan die (eindelijk) voor breder draagvlak in de maatschappij zou zorgen, gaf ik haar toch gelijk. Vooral omdat ik – beroepsdeformatie! – niet voor me zag hoe deze dans de recidive kon verminderen.

Lijn 73 kwam er aan, de vrouw maakte een reverence alsof ik de koning was, en ik stond op. Toen ik in de bus zat, checkte ik mijn mobieltje om te zien wat de oogst was. Listening for birds, weet u nog?

Twee birds-of-paradise.

Paradijsvogels.

Twee?

‘Ja, die tweede ben jij natuurlijk’, zei Cavia toen ik het hen vertelde. ‘Zoals je binnenvétters hebt, heb je ook binnenvlíégers. En jij bent een binnenvlieger. Diep van binnen ben je een paradijsvogel.’

Ik ben zo blij dat die weer terug is, Cavia!

p.s. De foto is van Wikimedia Commons.