De man die naast mij stond op het perron van spoor 1, was de dag daarvoor Local Legend geworden, vertelde hij zijn collega. (Ik schrijf beide woorden met beginkapitalen om vorm te geven aan de plechtige toon waarop de man ze uitsprak.)

Ik moest opzoeken wat dat is. Local Legend bedoel ik. Het is iets van Strava. Ik ga niet uitleggen wat dan precies, want het is behoorlijk ingewikkeld. Té ingewikkeld, als u het mij vraagt. De support pagina van Strava over het onderwerp bleek een uitgebreide gebruiksaanwijzing vol met instructies als ‘Tik op Privacybeheer > Local Legends > en selecteer Niemand’. Ik haak na zoiets meteen af. Dat wil zeggen, ik vraag mij dan af hoe je ‘niemand’ kunt selecteren, om vervolgens na enkele beleefde overwegingen, want ik ga altijd uit van welgemeende bedoelingen, toch de bedenkers van Strava voor gek te verklaren.

(Ik ben niet gek, maar de anderen. Ik moet van de dokter aardiger voor mezelf zijn. Vandaar.)

Maar die man was dus niet afgehaakt. Die was doorgegaan. Dat was ook de crux van zijn nieuwe titel. DOORGAAN! Hij was ook met zijn verhaal doorgegaan, want zijn prestatie (laten we het zo maar noemen) had hem in een lastig parket gebracht.

‘Huh?’ Dat was Koala. Ze heeft een feilloos oor voor saillante plotwendingen.

‘Ja, lastig parket,’ herhaalde ik.

Dat zat zo. De man had super ingenieus (vond hij zelf, te horen aan de manier waarop hij het quasi tussen neus en lippen door vermelde) en min of meer crimineel (vond ik) weten te achterhalen wie er achter het account van de vorige Local Legend zat, degene die hij dus had ingehaald, verslagen of wat al niet meer.

Laat dat nou de moeder van een klasgenootje van zijn zoontje zijn!

Nou ja!

Dat was een hele nieuwe interpretatie van local, en daar was hij niet op voorbereid. Hij stond nota bene op zijn papadag samen met haar op het schoolplein!

‘Wat was nu het lastige parket?’ vroeg Koala. Ze onderdrukte een gaap.

O ja. Goeie vraag.

De man wist niet wat hij met de situatie aanmoest. De situatie op het schoolplein. Hij deed met horten en stoten een omslachtig verhaal uit de doeken, vol mitsen, maren, weifels en omwegen, dat ik voor het gemak even zal samenvatten in een kernvraag: moest hij zich aan de vrouw bekend maken als de nieuwe Local Legend of niet? Als hij dat wel onthulde zou het misschien een ongemakkelijk gesprek worden, maar als hij dat niet deed dan eh…

Ja, wat dan?

Dat had de man niet gezegd.

Maar ik wist het wel. Had ik namelijk ook opgezocht.

Dan bleef al zijn triomf bij een lauwerkrans-icoontje op twee nagenoeg onvindbare plekken in de krochten van Strava (“naast het segment op jouw activiteitspagina” en “op de detailpagina van het segment”). Dat is natuurlijk niet half zo glorieus als de vorige Local Legend in het openbaar fijntjes met haar verloren status confronteren.

‘Goh,’ zei Koala. ‘Ik wou dat ík zulke problemen had. Of nee wacht, liever niet…’

‘Ik snap wat je bedoelt,’ zei ik, ‘maar wacht even. Het verhaal is nog niet af.’

Het half verholen dilemma van de man hing nog lauw in de lucht tussen hem en zijn collega toen er een vrouw in fietstenue met een mountainbike aan de hand op hem afstapte.

‘Hé Guus! Da’s ook toevallig!’ riep ze.

Guus deinsde achteruit. Hij wist ternauwernood de angst van zijn gezicht te weren. Maar echt blij verrast keek hij nou ook weer niet.

‘Daphne!’ Zijn stem gleed uit bij de ‘a’.

‘Ga je naar je werk?’ vroeg Daphne. ‘In Hilversum bij een omroep of zo, toch? Ik weet eigenlijk geeneens waar je precies werkt, besef ik nu. We moeten de volgende keer op het schoolplein eens beter kennismaken!’ Ze lachte.

Ontwapenend. Wat mooi meegenomen was, maar onnodig, want Guus was al min of meer gevloerd.

‘Ja, ik eh…’ probeerde hij nog, maar de rest van zijn antwoord ging reddeloos verloren in Merels opgewekte plannen voor de dag. Ze had lekker vrij genomen en ging mountainbiken.

‘Ja, ik zag dat je mij van de troon gestoten had, dus ik dacht, dat ga ik even rechtzetten.’

Guus keek om zich heen alsof zij hem ten overstaan van de hele meute forensen kwam arresteren. Zoals je in films wel eens ziet.

‘…’

‘Ja tsss,’ ging Daphne verder, ‘je denkt toch niet dat je ongezien mijn Strava-account kunt hacken? Echt sneu hoor. Ik zag je op kilometers afstand al aankomen. Pun intended.’

Ze lachte weer.

Maar niet half zo satanisch als Koala, wier lach de rest van de dag in mijn hoofd bleef rondstuiteren.

Heerlijk.

De foto heb ik van wikimedia Commons geplukt (en 180° om de lengteas gedraaid). Zie hier voor de originele foto.