Laatst omarmde iemand me bij het afscheid. Ongemakkelijk gedoe als je klein bent zoals ik en de ander groot. Ik moest een beetje op mijn tenen staan.
Geen houding voor een volwassen man, vind ik.
Maar goed, toen herinnerde ik wat iemand laatst in een vergadering had medegedeeld: ‘de besteding van het Kollema-budget is door het hoofdbestuur omarmd.’
Hoe bizar klinkt dat? Het is trouwens nog bizarder om het dan later in de notulen te lezen. Vooral omdat ik dat hoofdbestuur daar dan mee bezig zie. Ja, kinderachtig, maar ik kan dat niet voorkomen. Vraag me niet wat ik dan zie. Dat is vaag. Hoge dames en heren op een soort staande receptie. Uitbundig.
Omarmen dus. Iedereen doet het. En echt van alles. In mijn wereld omarmen mensen vooral beleid of besluiten over beleid.
Ja, ik weet ook wel dat omarmen een ander woord voor aanvaarden is. Maar waarom dan niet gewoon aanvaarden?
Omdat omarmen vager is. Dat is heel handig als het over besluiten gaat. Want besluiten, nou ja, dat zijn best wel een soort van confronterende dingen. Of zo. Voor je het weet, kun je geen kant meer op en moet je doen wat je gezegd hebt.
Als je een knoop doorhakt, gaat het touw kapot. Dat is definitief. In de wereld van beleid doen mensen dat niet. Nee, die ‘werken naar besluitvorming toe’. Dat is om in de metafoor te blijven: aan het touw peuteren.
Terwijl je dat doet, schep je dan weer wel ‘ruimte voor voortschrijdend inzicht’.
Kent u dat? Dat is echt helemaal handig!
Bijvoorbeeld als je een dan eindelijk toch een besluit genomen hebt en het toch niet zo’n fijn besluit vindt, omdat je je vergist hebt. Maar vergissen, dat is niet zo stoer, dus dat zeg je dan natuurlijk niet. Nee, dan beroep je je op voortschrijdend inzicht. Het mooie daarvan is dat het je overkomt. Het is het ínzicht zélf dat voortschrijdt.
Stout inzicht! Foei!
Bij je therapeut heet dat externe attributie en in het gewone leven een smoesje.
Inzichten kun je overigens ook omarmen. Vraag me niet wat er gebeurt als ze tijdens de omarming voortschrijden. Ik denk dat het dan beter is om even niets te doen en te wachten tot het over gaat.
Dat is met veel dingen vaak het beste trouwens. Niets doen wordt zo onderschat tegenwoordig.
Níét omarmen, dat is je ware.
Alhoewel. Toen ik laatst uitgleed met mijn racefiets, over de weg schoof en de bestelbus achter mij met zijn bumper tegen mijn schouder tot stilstand kwam, en de bestuurder en ik na een poosje hijgend van de ongeconsummeerde doodsangst midden op de polderweg tussen de weilanden onder jachtige wolken tegenover elkaar stonden tot we stukje bij beetje op adem kwamen en beseften dat het allemaal goed was afgelopen, stapte hij op me af om me te omarmen.
Een enorme gozer van een jaar of twintig, twee koppen groter dan ik.
‘O man, ik ben zo blij dat je nog leeft,’ fluisterde hij.
Daar denk ik nog vaak met weemoed aan terug.