Mededeling van mijn computer op kantoor: “er is een probleem met het lezen van een of meer herinneringen. Misschien worden enkele herinneringen niet weergegeven”.
Dat heb ik weer.
Vooral dat ‘misschien’ en ‘enkele’ bleef aan me knagen, want vergeten is tot daar aan toe, maar dat het dan volgens een onnavolgbare en toevallige selectie gebeurde, maakte me helemaal gek.
‘Vergeet dan gewoon alles!’ riep ik naar mijn scherm.
Ja, ik praat tegen dingen.
Verder gaat alles goed.
Maar, eh… Vergeten?
Moest ik niet iets onthouden?
Ja, de strijkbout!
Moest ik uitzetten!
Niet gedaan!
Ik zag mijn hele hebben en houden vlam vatten en in rook opgaan. Ik dacht aan de Nederlandse Spoorwegen. “Als u de trein verlaat, denk dan aan uw bezittingen.”
Ik sprong op de fiets en deed het. God, wat ik me allemaal te binnen wist te brengen! Eigenlijk alles behalve de strijkbout.
Toeval bestaat niet; toen ik bezweet van de zenuwen en de haast weer voor mijn huis stond, trof ik daar twee oude mensen aan die ernstig met elkaar stonden te praten over de dingen die voorbijgaan (dat is ongeveer de titel van een boek van L. Couperus dat ik voor mijn literatuurlijst gelezen heb, vraag me niet waarom ik dat nog weet, want ik zou het best wel willen vergeten, het was een heel treurig boek).
Zoiets verzin je niet.
De een zei: ‘Dus ik zeg altijd, je moet genieten van wat er is, want voor je het weet kun je niet meer klokkijken of je schoenen strikken.’ Ik kreeg meteen medelijden met hem, want als dát nou de dingen zijn waarvan je moet genieten… maar dat was dus niet zo, nee, als je niet meer kunt klokkijken, legde hij aan de ander uit, was de teloorgang van je geheugen onomkeerbaar en dementie onvermijdelijk.
Kan het symbolischer? De vergetelheid begint als je niet meer weet hoe laat het is. Noem me cynisch, maar ik vind dat dan wel weer praktisch. Want als de klok niks meer betekent, waarom zou je je dan druk maken over het verleden?
Dat schoenen strikken, kon ik jammer genoeg niet symbolisch interpreteren. Ik moest daardoor weer wel terugdenken aan de tijd dat ik een fanatieke hardloper was (en ik van schoenen strikken een neurotisch ritueel had gemaakt).
Marathons.
Als je je daarvoor inschreef, kon je altijd kiezen of je een herinnering wilde of niet. Ik koos altijd ‘zonder herinnering’, want dat was goedkoper. Nou, dat was dus grote nep, want ik weet echt alles nog! Iedere blaar staat in mijn geheugen gegrift.
Waar was ik? O ja, voor mijn deur. Ik deed die open en rende naar boven, terwijl ik onderweg probeerde te ruiken of er al iets in de fik stond. Nee, niets. De strijkbout tikte onheilspellend, dat wel, en zuchtte af en toe wat stoom.
Pfoe!
Ik ging op de rand van mijn bed zitten. En ik – dit is echt waar, soms hangt alles met alles samen – herinnerde me weer dat mijn matras van memory foam was gemaakt. Memory foam!
Toen ik dat in de beddenwinkel las, kocht ik het meteen, een naïef romantische en daardoor impulsieve aanschaf, want ik had daar gestaan en gedacht: hoe lief is dat? Een matras dat onthoudt wie je bent!
Ja, hoor. Dat matras herinnert zichzélf. Of nou ja, zijn eigen vorm.
Was míjn leven maar zo simpel.
Terug op kantoor meteen de servicedesk gebeld over mijn herinneringen. Mijn favoriete collega’s werken daar. Echt waar. Iedereen die denkt dat hij de mens en de menselijke geest doorgrondt, moet eens een bloemlezing van vragen aan de servicedesk lezen. Je begrijpt opeens waarom de evolutie zo lang heeft geduurd. En je verbaast je dat niet eens in de zoveel tijd iemand daar gillend uit het raam springt.
‘Er is iets mis met je profiel,’ zeiden ze. Vertel mij wat, dacht ik. ‘Maar we kunnen je een nieuwe geven.’
Schatten zijn het.
‘Nou graag!’
Dus dat heb ik nou.
Ben meteen dat vorige alweer vergeten.