Ik weet niet hoe het u vergaat met zo’n mevrouw van de routebeschrijving, maar ik praat terug. Niet dat ze iets vraagt, of überhaupt enige reactie verwacht.
Ik doe het toch, kan het niet helpen. Hoe toonloos ze alles ook opdreunt, ik ga op zoek naar wat ze bedoelt, om daar dan een antwoord op te geven. Meestal een gevat antwoord, maar soms ook heel serieus. Ze zet me aan het denken.
Ja, zielig.
Nog zieliger is het dat ik op een gegegeven moment denk haar een beetje beter te kennen. Een soort Her maar dan dus nog sneuer, want in Her was er tenmiste nog sprake van een soort wederzijdse betrekking.
Hm. Dat is eigenlijk wel een interessante bewering. Is dat wederzijdse belangrijk? Waag ik te betwijfelen, met een volleybal kan het ook, zie Cast Away, en die praat niet terug. Samantha uit Her wel, als het ware. Niet echt, maar dat beseft die man niet. Het is gewoon een mevrouw uit een routebeschrijving die kan leren. En hij trapt daar in. De schokkendste scène uit de film is die waarin zij hem bekent dat ze ook op een ander is. Op 641 anderen om precies te zijn.
Je kunt leren of niet.
Kort tussentijds resumé: mannen die alleen zijn klampen zich aan van alles vast om dat niet te zijn.
Eh…
Als we van het ene land naar het andere gaan, zegt de mevrouw van de routebeschrijving heel afgemeten: ‘U heeft de grens overschreden’. Alsof ik ongewenst intiem ben geweest. Moet er niet aan denken. Er zijn grenzen aan mijn fantasie. En mijn zieligheid.
Toch schrik ik dan van haar toon. Hoe bizar is dat?
Ik praat trouwens ook tegen de radio. Maar de mensen die daarop komen, die vragen dan ook wel erg veel. Vooral in de reclames. ’Bent u op zoek naar …? en dan volgt er iets. Goedkope tuinmeubelen, een ‘job uit duizend’ (da’s Vlaams), hoge inruilkorting voor je oude tv, een avondje plezier voor twee…
Daar geef ik dan eerlijk antwoord op. We moeten per slot van rekening samen helemaal naar Engeland.
Alhoewel, in vacatureadvertenties in de krant staan ook altijd vragen en die behandel ik ook altijd heel integer. Zo ben ik nu eenmaal. Als ik de krant uit heb, gaat-ie bij het oud papier, dus het is een vluchtige relatie, maar ik maak het niet uit voordat dat ik netjes alle vragen heb beantwoord.
‘Bent u onze nieuwe beheerder natte infrastructuur?’
’Nee.’ (Dat zeg ik dan hardop).
Ik weet niet eens wat dat is, ‘beheerder natte infrastructuur’. Zie mijzelf dan de hele dag met kaplaarzen aan dingen regelen ergens op een brug of kade. Niks voor mij.
Dus: ‘Nee.’
En nee op alle andere inpertinente vragen. ‘Ben jij een enthousiaste zorgmanager met affiniteit naar ouderen?’
‘Eek!’
Nu ik toch aan het bekennen ben… ik praat ook tegen de chauffeurs (m/v) in andere auto’s. Die horen me niet. Gelukkig maar. Want dan ben ik wel eens intiem. Al dan niet gewenst, dat blijft lekker vaag.
En met de auto zelf voer ik ook gesprekken. Meestal als-ie iets doet wat ik niet begrijp. Dat is zo’n beetje alles. Ik denk niet dat ik nog ooit in mijn leven zal vatten dat ík de baas ben van ons twee. Zo’n wagen leidt een eigen leven en ik hoor daar niet in thuis. Dat stelt me dan wel weer gerust, want je zal toch goed kunnen opschieten met je auto.
Da’s pas zielig. Of eng. Zie Christine
Hoe dan ook, een reis is best wel even een dingetje als je bang bent voor auto’s en autorijden. En als verdwalen een van je basiscompetenties is. Terwijl je absurd genoeg niet tegen vreemde omgevingen en veranderende situaties kunt. En andere mensen niet begrijpt in vreemde omgevingen en/of veranderde situaties. En…
Eh…
Ik zie wel een gat in de markt. Een routebeschrijfster die niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk de weg wijst, die de chauffeur ook coacht, af en toe motiverend toespreekt, complimentjes geeft.
Troost.
Zou Scarlett Johansson daar iets voor voelen?