Had ik al eens verteld dat ik een kommaneuker ben? Daar kan ik niets aan doen, zo ben ik geboren. Ja, met een rood potloodje in mijn hand. Ik kwam met een schreeuw ter wereld omdat de vroedvrouw ‘Hij heb mooie zwarte haar,’ riep toen ze m’n kruin zag.
Een schreeuw van afschuw, ja.
Het is een ziekte.
Een soort allergie. Ik krijg van een allerlei dingen jeuk. Zoals van deftigdoenerij. Dat is de neiging om gewone dingen ingewikkeld op te schrijven met het doel om belangrijk over te komen. Schone schijn in tekst.
Een voorbeeld.
Het begint met een gewoon woord (zinnen kun je ook eindeloos deftig maken, maar ik begin simpel). Neem ‘samen’. Dat vind ik wel een mooi woord. Het is ook fijn om te gebruiken. ‘Mijn goudvis en ik gaan samen naar zwemles.’ Daar houd ik van, van dat soort mededelingen. Lekker duidelijk. Je ziet het meteen voor je.
Maar om een of andere reden willen sommige mensen dan iets anders met zo’n woord. Iets deftigers. Ik weet niet waarom. Doet er ook niet toe. Maar als ze het doen, deftig, komt er een zin als deze: ‘Mijn goudvis en ik gaan gezamenlijk naar zwemles.’
Opeens heeft goudvis in plaats van zijn blauw-met-gele-stippen-zwembroek zo’n hansop uit de 19e eeuw aan. Heel fatsoenlijk hoor, maar ik ga wel stil op de tribune zitten wachten tot de les is afgelopen.
Mensen die deftig willen doen niet. Die zien nog meer mogelijkheden: ‘Mijn goudvis en ik gaan in gezamenlijkheid naar zwemles.’ Het is nu gekleed zwemmen, en als het even kan zonder water, om te voorkomen dat zijn goeie goed eronder lijdt.
‘In gezamenlijkheid’, wat is dat? Iets heel akeligs. En ook iets ingewikkelds, want ‘in gezamenlijkheid’, dat is toch iets anders dan ‘samen’. Ik zie nu heel plan van aanpak voor me, waarin taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden staan, want zo’n zwemles, dat is een heel project, met kansen (diploma) en bedreigingen (verdrinking), mijlpalen (het diepe), doelen, resultaten, kortom, het echte werk.
Dat is saai. Ik wil gewoon samen met goudvis naar zwemles. Dus dat hebben we gedaan. We zijn gewoon gegaan, goudvis en ik.
Samen.
En weet u wat? Mijn rode potloodje blijft drijven!

p.s. 1: Het fenomeen deftigdoenerij is uitgevonden door Charivarius, een vermaard kommaneuker uit de eerste helft van de vorige eeuw. Ja, kinderen, dat was toen alles nog mono, zwart wit en 2D was.

p.s. 2: Tja, in mijn vorige blogs figureerde nog wel eens een cavia, maar die heb ik weg moeten doen. Iemand die mijn blogs altijd leest, wees me erop dat er een boek is verschenen van Pauline Cornelisse, getiteld ‘De verwarde Cavia’. Gaat ook over een cavia met menselijke trekken. Hoe bizar is dat? Om nu te voorkomen dat iedereen denkt dat ik dat idee van haar heb gestolen, is Cavia nu dus een goudvis. Mocht die Pauline het idee van mij hebben gestolen (god mag weten hoe), wordt ze bedankt. Ik heb zowat een middag lopen nadenken over een ander dier.