De man die naast mij liep op weg naar het station was op het eerste gezicht een hele gewone man. Hij haalde wel erg zwaar adem en snoof ook regelmatig met veel geluid extra lucht op. Omdat hij verkouden was, dacht ik. En hij mompelde in zichzelf, wat ik ook niet zo bijzonder vond, omdat ik dat ook wel eens doe. Alleen dan niet zo verongelijkt. Nee, als ik iets tegen mijzelf zeg, is het altijd om te lachen.
Vind ik.
De humor ligt op straat en ik vertel mezelf waar. Zo hadden ze laatst bij de NS een andere stem om mededelingen doen. Een of andere Gooise vileine relnicht. Vraag me niet hoe je dat kunt horen. Maar een spoorwisseling is dan heel erg grappig. En vertragingen, hilarisch! Ik heb toen een trein gemist omdat ik hoopte dat hij ‘wegens een technische storing kan de internationale intercity naar Innsbruck Hauptbahnhof vandaag niet rijden’ (en dat dan ook in het Duits) zou gaan omroepen. Zou mijn hele dag goed maken, dacht ik.
Gebeurde niet. Wel veel plezier gehad met die zin in mijn hoofd oefenen.
Je moet wat.
Verder gaat alles goed.
Terug naar de boze man naast mij, die geen humor op straat zag maar ergernissen. Ja, er zat hem van alles dwars.
Dat snuiven was omdat hij wild werd van de wereld om zich heen.
Ja, dit heb ik allemaal achteraf beredeneerd, want toen hij de mevrouw die ons tegemoet liep opeens heel hard ‘prostitué!’ toeriep, was het wel een soort van verrassing.
Heb ik al eens gezegd dat ik nieuwsgierig ben?
Ik achter de man aan!
Ik wilde wel eens weten wie hij nog meer ging uitschelden.
Hij hield het bij vrouwen. En bij ‘prostitué!’
Allemaal niet erg creatief. Aan de andere kant schreeuwde hij niet naar álle vrouwen, gelukkig maar, want dan zou het al snel saai zijn geworden.
Nieuwsgierigheid is ook een soort ziekte, je hele normen- en waardenstelsel gaat eraan ten onder als je niet uitkijkt.
Hoge hakken, rood gestifte lippen, geblondeerd haar, dat waren de man zijn triggers.
Stimuli, om het wetenschappelijk te zeggen. Ik deed namelijk actie-onderzoek.
Voor het bloggen heimelijk achter een rare man aan. Nou ja, heimelijk. Ik zat hem zo dicht op de hielen dat de eerst volgende vrouw die hij uitschold, dacht dat ik het deed.
Nou ja! Ik ben in de derde feministische golf opgegroeid, tussen de paarse tuinbroeken, en ik heb leren breien om mijn vrouwelijk ik te ontdekken!
Maar ja, leg dat maar eens uit op een vol perron met een aanstormende trein en dito mevrouw. Ik heb dus deemoedig haar verwensingen aanvaard. De aanval met haar Kelly-bag ook (als ik een pak slaag krijg, dan wel een beetje chique natuurlijk).
De man zocht schaterend steun bij een bord met vertrektijden.
‘Lukt iedere keer weer!’ riep hij naar mij.