Dit gedacht, langs de Kromme Rijn van Bunnik naar Utrecht…
Kale bomen met lichtkabels langs hun takken; peuters en studenten (verder niemand, alleen die twee groepen, de mens is een raadsel) met kerstmannenmutsen op; overal, echt overal, in alle winkelcentra, en in liften, en op de radio, en ook doodgewoon op straat waar winkeliers de helft van hun spullen buiten hebben uitgestald, echt overal dus, kerstmuziek met altijd ergens op de achtergrond een zweem van verlangen; en films op tv over mensen die heel erg van elkaar houden maar elkaar kwijtraken en dan na sneeuwstormen en ander slecht weer, of futuristische wereldrampen, elkaar weer terugvinden, geliefden vooral, maar soms ook kinderen, zoals een dakloos zwervertje dat zich helemaal alleen door het leven slaat (neem dat letterlijk) om dan als hij dertien en een half is erachter te komen dat hij een moeder heeft die balletdanseres is, een puissant rijke nog wel, en ook nog eens een mooie en lieve, wat wil je nog meer, en die dan, zo blijkt, op haar beurt al haar halve leven op zoek is naar dat jochie, haar liefdeskind en verloren zoon, die zij van de gemene vader van haar jeugdliefde bij de geboorte moest afstaan toen zij zestien was, of zeventien, dat doet er niet toe, omdat hij haar van te lage komaf vond en haar eigenlijk zelf had willen bezitten, ja dat gebeurt; op iedere straathoek opeens dennenbossen achter hekken, met mannetjes in blokhutjes erbij, mannetjes van wie je nog geen tweedehands auto zou kopen, laat staan een dennenboom; o ja, over blokhutten gesproken, opeens alle café’s met hout betimmerd!; Glühwein, in iedere winkel ruikt het naar kaneel met nog iets en als ik ’s avonds thuiskom, hangt die weeë behaagzieke geur nog in mijn neus; de top 2000, da’s nog tot daaraan toe, maar de verhalen bij die nummers, intieme herinneringen van wildvreemde mensen die alsof het niets is hun harten uitstorten in mailtjes aan de presentatoren, die dat allemaal dan weer zomaar op de radio voorlezen, onzedelijk is het gewoon! om maar niet te spreken over die mannen van 50+ die dan op de tv bij die top 2000 doen alsof ze puberjongens zijn en al even schaamteloos als die wildvreemde mensen hun eigen jeugdverhalen over die nummers te vertellen, maar dan zó, dat het opeens intellectueel lijkt dat je vroeger platen van The Sweet (de vleesgeworden kerstmis) had, lieve help, laten ze dat verdringen zoals het fatsoenlijke mensen betaamt; van die kartonnen opvouwbare sterren voor de ramen met kleine gaatjes erin waar licht uit glinstert, aan een lullig lichtsnoertje dat uit de bovenste punt kronkelt waardoor al het feeërieke verdampt waar je bij staat; op zo’n beetje alle ruiten namaaksneeuwtekeningen van kersttaferelen, vooral veel klokken en hulstblaadjes, of, ook al van namaaksneeuw, tekeningen op de ramen van kleinere ramen waar dan zogenaamd sneeuw tegen aan gewaaid is; en waar je ook kijkt beren, herten, en elanden, gemaakt van gebogen lichtslangen die dan ter verhoging van weet ik veel wat, de sfeer waarschijnlijk, schokkerig aan en uit gaan; Coca Cola reclames waarin ze doen alsof het toverwater is waar je iedere ziekte of bederf mee kan bestrijden (voor zover ik weet is het prima spul om vastgeroeste schroeven mee los te weken, ik bedoel maar) en ze zonder blikken of blozen geluk presenteren alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, zo ongebreideld dat het om gek van te worden is, zo makkelijk kan het nooit zijn, is het ook niet, het spijt me, lees Spinoza en al m’n andere blogs: het is even moeilijk als zeldzaam, en je moet er je stinkende best voor doen; ja neem mij niet kwalijk ik ben cynisch, maar bij zoveel kitsch in één week móet ik mijn kont tegen de krib gooien (pun intended) al was het alleen maar om mijzelf niet te verliezen in mijn chagrijn en van de weeromstuit en stiekem toch vaker dan goed voor me is naar een kerstliedje te luisteren, Have yourself a merry little christmas van Cat Power, het enige kerstliedje waar ik me ieder jaar weer aan vastklamp, god mag weten waarom…
Eh omdat het mooi is… vooruit, ik ben niet alleen cynisch maar ook hoopvol, want als er mooie kerstliedjes bestaan, herstel: als er ééntje bestaat, dan zijn de wonderen de wereld nog niet uit en is een nieuw jaar misschien toch zo gek nog niet, daar kan van alles in gebeuren, dingen die je je niet hebt voorgenomen, maar die toch goed zijn…
Hm…
Misschien moet ik die eens gaan opsommen.