Ik typ dit met één hand. Eén vínger eigenlijk, mijn wijsvinger.
Soms springt mijn pink of duim opeens bij zonder dat ik er erg in heb.
Maar daar heb ik het dan wel mee gehad, wat typen aangaat. Eén of twee vingers, meer niet.
Ongeluk, daar gaat dit blog over. Of over geluk. Dat is maar net hoe je het bekijkt.
‘Je bent er gelukkig nog,’ zei mijn moeder. Dat is waar. Ik ben er nog. Maar nog niet gelukkig.
Een mens kan niet alles hebben.
Frontale aanrijding, of nou ja, schuin van links. Ik besefte amper wat het nijdige geluid was dat verderop naderde en me passeerde (een motor), of ik werd van mijn lieve ‘Fondriest tf2, 1.0’ gestoten (door een tweede motor) en kwam weet ik veel waar terecht, ergens op een flank van de dijk bij Lexmond. Daar keek ik naar mijn arm alsof-ie een ergens anders lag. Dat was niet zo, hij lag naast mij. Levenloos.
Nog een geluk: mijn ene goede hand, ene vinger (soms pink of duim), is rechts, zijn rechts. Net als ik. Dus dat typen gaat goed. Niet zo snel, maar dat is ook goed. Opeens vind ik snelheid niks meer en zing ik de lof der traagheid.
Dat kan ik iedereen aanraden, trouwens. Doe meer met één hand, of gewoon bedachtzaam. Het loutert je enorm.
Het is maar net hoe je de dingen bekijkt.
Zoals ik mijzélf in de spiegel, met mijn ingepakte arm onder mijn t-shirt, waardoor ik opeens akelig veel op een schilderij van Francis Bacon lijk, een schilder waar ik al tijden fan van ben, wat ik opeens een bizar en nutteloos voorteken vind, zodat ik voor het eerst weer naar mezelf (en mijn arm) lach.
Het is maar net hoe je de dingen bekijkt, dus.
Hoewel, mijn lijst met letsels, daar heb ik heel vaak van alle kanten naar gekeken, maar daar werd-ie niet veel mooier van. En ik ben toch een grote liefhebber van lijstjes. Nee, deze opsomming bleef steeds weer tegenvallen, zelfs in het onbegrijpelijke jargon van de dokters, dat soms nog wel poëtisch kan zijn, maar waar ik toch weinig schoonheid in kon vinden toen ik eenmaal wist wat ze bedoelden en ik de hele tijd aan den lijve voelde wat er stond (no pun intended).
Ik ga hier dus al die akelige dingen niet onder elkaar opschrijven en hou het bij vermelding van die ene arm (links), die niks meer doet, behalve pijn. Ja, dat is een of andere cynische ironie van het menselijk lichaam, echt heel gemeen.

Twee ziekenhuizen, twee operaties, en twee weken later had mijn verstand god-mag-weten-waar-vandaan een ander lijstje bijeengezocht, van al mijn herinneringen aan éénarmigen, de drummer van Def Leppard voorop.
Ja, echt, de drummer! Na zijn auto-ongeluk (en geamputeerde arm) paste hij zijn drumkit aan en ging hij vrolijk verder met de band. Hoera voor hem, en voor Def Leppard! (Ook bizar en een beetje eng: dat ik dit verhaal meer dan 30 jaar geleden (in 1984!) heb gelezen en dat het kennelijk al die tijd heeft klaargestaan om me nu opeens bij de keel te grijpen.)
Het tweede verhaal gaat over Sam Baker, een singer-songwriter die op reis in Peru door een bomaanslag van Het Lichtend Pad (over poëzie gesproken) zijn linkerhand verbrijzelde (onder andere). Hij kon er nog wel zijn plectrum mee vasthouden, en was dus toen maar links gitaar gaan spelen, nog summierder dan hij al deed, maar des te mooier (geluk bij een ongeluk), luister maar eens naar dit liedje.
De rest van het lijstje met verhalen over gehavenden komt later wel een keer, want het gaat eigelijk niet om dat lijstje, maar om wat erachter stak. Het duurde even voor ik dat door had en ik zag wat mijn verstand met al die verhalen zeggen wilde. Ja… het lag er dik bovenop, zie ik nou ook wel, maar ik was toen godbeterhet net een beetje bij kennis aan het komen!
Ga gewoon door, was de boodschap. Veeg jezelf bij elkaar en ga verder. Volg je hart, dan moet je lijf vanzelf wel mee.
Kan zo op een tegeltje (en daar dan een foto van op LinkedIn), maar het is waar.
Dus vandaar dat ik dit typ.
Met één hand.
Eén vinger, soms m’n pink of duim.
En mijn linkerarm zwijgend aan mijn zij, zo jaloers op de rest dat het pijn doet.