Sinds ik alles met één hand moet doen, koop ik weer kant en klare theezakjes. Had ik veel eerder moeten doen, want het was met twee handen al een heel treiterig gedoe om losse thee in de minimaal ontworpen builtjes van mijn biowinkel te krijgen. Ik kon gvd nooit de opening vinden en/of open houden. Overal thee behalve waar het moest zijn.
Na eindeloos staren en denken en vergelijken en twijfelen en wat allemaal niet meer, kwam ik in de AH doodgewoon weer terug bij de thee die mijn moeder altijd kocht en nog steeds koopt. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. (Blij toe, ik zou anders niet weten waar ik het zoeken moest met mijn zielige arm. Als ik haar humor niet had geërfd had ik die arm al lang doodgeschoten of zoiets)
Eh… de thee. Omdat kennelijk en godbeterhet niks nooit hetzelfde mag blijven hebben ze op de papieren dingetjes die aan de touwtjes zitten, hele guitige vragen gedrukt. Van die vragen die elf-jarige meisjes elkaar stellen om hun dreigend uitdijende universum een beetje overzichtelijk te houden.
Bijvoorbeeld: ‘Als je een dier was, welk zou je dan het liefste zijn?’
Dat is me trouwens ook wel eens gevraagd in een sollicitatiegesprek. Ik ben gillend weggerend.
(‘Een kraai?’ riep het hoofd personeelszaken me na.)
Maar goed, hoe ergerlijk ook, die vragen zijn iedere morgen weer onontkoombaar. En de antwoorden al helemaal. Ik ben een zenuwlijder, dus doen alsof ik heus geen vraag gelezen heb, dat gaat niet. Sterker nog, mijn eerste reactie is meestal verbazing over het feit dat de vraag me overrompelt. Waarom heb ik die mijzelf nooit gesteld?
Omdat ik geen meisje van elf ben, denk ik dan, maar dat is een zwak excuus.
En het neemt niks van de urgentie weg. Een antwoord, en snel a.j.b.!

Hm… lange en uitgebreide inleiding van de vraag die ik gisteren door Pickwick opgedrongen kreeg: ‘wat is jouw favoriete nummer van de afgelopen maand?’
Die was makkelijk: ‘Feel the love’ van KIDS SEE GHOSTS (=Kanye West & Kid Cudy).
Waarom? Omdat alles uit dat nummer me uit een hinderlaag bespringt. Het is out of the box, maar schopt de luisteraar ook out of the box. Mij in ieder geval wel.
Telkens weer (wat ook een mooi nummer is, trouwens).
Kanye West is natuurlijk niet zomaar iemand, dus een beetje creativiteit had ik wel van hem verwacht, hij heeft niet per ongeluk het rappen binnenste buiten gekeerd, en ik hield natuurlijk ook rekening met verrassingen – dit is een understatement – maar dat ik me de rest van de dag een beetje angstig zou afvragen wat ik had gehoord terwijl ik het tegelijkertijd wéér wilde horen, en wéér, om wéér verslagen achter te blijven, dat had ik niet verwacht.
(Maar ja, wie verwacht zoiets wel? Kanye zelf waarschijnlijk.)
Verbijstering was het. Iedere keer weer dezelfde verbijstering na pakweg een minuut.
‘RAH!’ roept Kanye dan. Nee, schreeuwt-ie! En daarna: ‘TATATATA! RATATA! GAH! GAGAGAGA! GRAH!’
ENZOVOORT!
Een soort heksenschreeuwen, begeleid door nijdige slagen op een gruizige drum, waarmee hij je bij merg en been wil grijpen. Of zoiets.
Wat lukt.
Als kinderen al geen geesten zagen, dan nu wel. Het is muziek om ‘s nachts weifelend het donker in te staren.
En dit was hip hop? Rap?
Waar haalde-ie die schreeuwen vandaan?
Van een ander album.
Op The life of Pablo staan twee nummers met dezelfde schreeuwen: Pt. 2 en Freestyle 4. Maar dat zijn hele magere voorbodes. Geen krijsen om wakker van te liggen. Jammerlijke probeersels die niks uithaalden. Het zijn eerder voorbodes van de bizarre periode waar hij kort daarna in belandde. Hij brak een concert af om een lange toespraak te raaskallen, kreeg een zenuwinzinking en liet zich opnemen in een inrichting.
Verdween en kwam terug.
Herrees.
Met veel betere schreeuwen.
OverwinningsRAHs.
(Sorry voor de flauwe woordspeling.)
Hoerah voor Kanye!

Terug naar mijn theezakjes.
Ja, sneue overgang.
‘Wat zou je het liefste willen leren?’ las ik mijzelf vanmorgen voor.
Alweer makkelijk.
Schreeuwen als Kanye.
RAH!