Robert ten Brink van All you need is love heeft als motto voor zijn programma ‘Niemand mag met Kerst alleen zijn’.
Wel ja, ga er maar aanstaan.
Niemand!
Nou, ik kan u vertellen, dat is hem dit jaar niet gelukt. Toen ik zijn voornemen las, dacht ik bij mezelf, dat zullen we nog wel eens zien! Ik ben deze blog om half acht kerstavond, begonnen, en ik had toen sinds kerstochtend alleen mijn moeder gesproken. Aan de telefoon. Maar dat doe ik iedere dag. Dus dat telt eigenlijk niet. En ik heb een meneer gedag gezegd op straat, maar dat vind ik eigenlijk ook niet tellen, het duurde niet langer dan een seconde.
Inmiddels is de tweede kerstdag zowat voorbij en het zou me verbazen als hij straks nog bij me aanbelt. Robert ten Brink bedoel ik. Maar mocht hij zo vastberaden en hardnekkig zijn, dan doe ik lekker niet open. Ik vind alleen namelijk wel fijn. En Robert ten Brink vind ik eng.
Hoezo mag niemand alleen zijn? Dat is behalve een opschepperige overschatting ook een nogal aanmatigende moraal. Kennelijk ben je sneu en te betreuren als er niemand is om kerst mee te vieren. Maar ik vind kerst al geeneens een leuk feest. Dat is dan natuurlijk helemaal een gotspe.
En dan die titel van dat programma… Een nog grotere overschatting, en een behoorlijk naïeve bovendien.
Eh… All you need is love? Ik denk het niet. Ja, in 1967 leek het er misschien een beetje op, toen de Beatles het zongen, maar ik zou mij daar niet veel van voorstellen. Die jongens hadden het op een gegeven moment ook wel gehad met liefhebben en dan wilden ze ook gewoon een hapje eten.
Terug naar het onderschatte alleen zijn. Niet te verwarren met eenzaamheid. Korte definities om ze uit elkaar te houden: Iemand is alleen als hij/zij zonder anderen is (letterlijk of figuurlijk), en eenzaam als hij/zij dat niet leuk vindt.
Als u andere definities wilt, pas dan op met googelen, want het internet is vergeven van de sites over eenzaamheid. Het is booming business. Op de sites staan tips om er vanaf te komen. Dat is natuurlijk raar. Ik bedoel, stel dat ik me wél eenzaam voel, ga ik dan op een site zoeken wat ik er aan kan doen? Ik denk het niet.
Ik ben voor gein toch eens op zo’n site gaan kijken en werd er helemaal chagrijnig van. Allemaal vrolijke mensen die het kennelijk al achter de rug hadden en dat samen vierden. In your face! Als ik eenzaam was, zou ik meteen naar een andere site klikken.
Op een van de sites las ik dat er ook eenzaamheidsambassadeurs zijn. Die trekken het land door, in tegenstelling tot wat je op grond van hun titel zou denken, om eenzaamheid te bestríjden.
(Ja, toen ik die titel las, snapte ik ook wel wat ze ermee bedoelen, maar je kunt ook het tegenovergestelde begrijpen en dat vond ik dan weer veel grappiger; functionarissen die overal in het land eenzaamheid propageren en dan met kerst aanbellen om te checken of u niet toevallig midden in een gezellig samenzijn zit. En daar dan een avondvullende show over met achtergrondreportages over mensen die blij verkondigen dat ze eindelijk verlost zijn.)
De ambassadeurs gaan voor ‘lokale aanpakken’. Ze denken bijvoorbeeld aan ‘supermarkten die tekenen van eenzaamheid opvangen’.
Eek!
Ik moet gaan oppassen, want ik val zo onderhand precies in de doelgroep en voor ik het weet hebben ze me gevonden. Een gescheiden man van boven de 60 met een zielige arm (een ‘verlieservaring’ van jewelste waardoor ik ook nog eens ‘in mijn mobiliteit beperkt’ ben) met een hang naar alleen zijn, die ‘vormt’ natuurlijk een kolossaal teken van eenzaamheid.
Ik zie de winkeliers bij mij in de Kanaalstraat allemaal al bellen naar een meldpunt, of mij in de groep gooien bij een of ander ‘digitaal signaleringsnetwerk’, zodat een ‘lokale coalitie’ bij mij thuis de geraniums in beslag kan nemen. Of misschien komt minister de Jonge (politieke evenknie van Robert ten Brink) dat zelf wel doen, met camera’s erbij zodat-ie triomfantelijk over zijn mooie werk kan vloggen.
Ik denk dat ik voortaan de rest van het jaar net doe of het Kerstmis is.