Klein houden, daar hoor je ook veel over tegenwoordig.
Vooral in van die onstuimige vergaderingen waarin iedereen van geestdrift niet weet welk idee nou het leukste is om de wereld te verbeteren. Op een gegeven moment neemt dan iemand het woord die alleen maar sluw hoeft te kijken om de anderen stil te krijgen en die zegt: ‘we moeten het wel klein houden’, om vervolgens te zwijgen omdat hij/zij eigenlijk al te veel heeft gezegd (want wie de dingen klein wil houden, is ook kort van stof).
Wat eigenlijk ook zo is, dat te veel gezegd hebben, bedoel ik, want de lol is er daarna meteen vanaf. Iedereen wordt nog stiller om de eenvoud van de wijsheid tot zich door te laten dringen, en sommigen knikken voorzichtig omdat ze nog niet zeker weten wat de spreker (m/v) precies bedoelt. Klein houden, dat klinkt als iets goeds, maar het is wel even schakelen als je net de wereld aan het verbeteren bent, want de wereld is nou net heel erg groot.
Ik weet óók nooit wat mensen bedoelen als ze het klein willen houden. Hóé klein moeten we het houden? Klein is een subjectief begrip, de een vindt dit klein en de ander vindt dat klein. En hoe klein we iets kunnen maken is ook afhankelijk van wat we precies klein moeten houden; het heelal, daar kan misschien wel een stukje vanaf, maar de aarde zou ik zo laten.
Het kost dan ook meestal een paar verwarrende vergaderingen om erachter te komen wat precies de goede maat der dingen is. Wat daarna komt, weet ik niet, want meestal ben ik dan al afgehaakt.
Diep in mijn hart ben ik namelijk een romanticus die van grote (grootse!) dingen houdt. Iets kan mij niet groot genoeg zijn. De wereld veranderen, dat is pas het begín. Ik was ook ooit degene die zei dat we de recidive moest terugbrengen tot nul. Een mooi en groot doel, al zeg ik het zelf. Maar niemand die ervan wilde weten en sindsdien heb ik een moeilijke tijd. Mensen snoeren mij om de haverklap de mond met ‘we moeten het niet te groot maken’, of: ‘nou trekken we een te grote broek aan’.
Hm… de te grote broeken die ik in mijn leven heb gehad, waren op de groei gekocht, dus dat is goed, lijkt me. ‘Ja, nee, zeggen de kleingeestigen dan, ‘je moet groot denken en klein doen!’ Ja, hoor… laten we eerst eens klein doen en dan zien we wel of we dat groter denken nog nodig hebben, bedoelen ze.*
Klein houden en niet te groot maken, dat is voor bangeriken. Wie wil er nou klein gehouden worden? Calimero misschien, maar dat kuiken heeft echt een serieus probleem met zijn zelfbeeld hoor! Hele generaties (ja, waaronder de mijne) heeft hij met zijn minderwaardigheidscomplex murw gezeurd. Ik ben blij dat mijn kinderen zijn opgegroeid met powergirls en superhelden (of andersom). Ja, dat is allemaal fantasie, maar hoe mooi is dat? Ze doen niets anders dan de wereld redden (de powergirls en superhelden bedoel ik), dus erg mooi, lijkt me.
Mijn moeder zegt altijd: ‘wie zich niks verbeeld, maakt ook niks mee’. Of zoiets, woorden van gelijke strekking. Ook een wijsheid van Einstein trouwens. Verbeelding is eindeloos, in tegenstelling tot kennis, die altijd ergens ophoudt, zegt hij.
Ik bedoel maar.
Ik prijs mij daarom gelukkig met een hele levendige fantasie (eh… veel van mijn blogs heb ik helemaal verzonnen) en die wil ik helemaal niet klein houden. En als ik u was zou ik dat ook niet willen. Het is nergens goed voor. Laat uw fantasie de vrije loop. En als u zo’n tegeltje heeft met daarop de chagrijnige spreuk ‘een doel zonder plan is gewoon een wens’, gooi dat dan weg, breek het in ieniemienie stukjes (ja, die mogen dan weer wel klein). Want wat is er mis met een wens? Zonder verlangen kwamen we ons bed niet uit, ik in ieder geval niet.
Dus liever dit motto: ‘een doel zonder wens is gewoon een plan’. Als we íéts klein moeten houden, dan de plannen wel, in omvang en in aantal. Le petit prince2! Als daar nog eens een training voor komt, doe ik mee.

p.s. En omdat toeval niet bestaat, toverde Netflix kort nadat ik dit allemaal had opgeschreven ‘Big Fish’ van Tim Burton op mijn beginscherm, en fluisterde iets of iemand mij in dat ik die meteen moest gaan zien, wat klopte, want de film is één hartstochtelijk bewijs voor de kracht van verbeelding. Ik hield het niet droog.
Kijken!

* ‘Groot denken, klein doen’ is een verbastering van ‘Groter denken, kleiner doen’ een boek van Tjeenk Willink waarin hij onder andere een pleidooi houdt voor tegenspraak. Vrij naar Campert: ‘… verzet begint niet met grote woorden, maar met kleine daden… jezelf een vraag stellen daarmee begint verzet en dan die vraag aan een ander stellen.’