Vertrouwen, daar hoor je ook veel over tegenwoordig. Politici hebben er opeens hun mond vol van. Vertrouwen is het helemaal.
Ik sta zelf inmiddels te boek als een rabiate ‘vertrouwer’. Ik vertrouw namelijk iedereen. Dat is wel zo rustig voor mijn gemoed. Want als ik iedereen moest wántrouwen, werd ik gek. Daar is geen beginnen aan, voor mij dan.
Letterlijk. Ik zou niet weten waar ik moest beginnen, of beter gezegd, bij wíé ik moest beginnen. En stel dat ik dat wel wist, dat ik alle gluiperds in de maatschappij er meteen uit zou pikken, moet ik die dan de hele tijd wantrouwen? Of soms wel en soms niet? Dat is een gedoe hoor! Ook voor de gluiperds zelf trouwens. De hele tijd niet te vertrouwen zijn, dat hou je niet 7×24 vol.
Mensen vragen mij wel eens: ‘Goh René, hoe kom je toch aan al dat vertrouwen? Waar haal je het vandaan?’
Mijn antwoord: ‘van Marktplaats.’ Ik raad iedereen die wil leren te vertrouwen om daar zijn/haar spullen te kopen. Zonder vertrouwen zou dat hele bedrijf niet bestaan. Of om met de geniale tekst schrijver Eli Asser te spreken ‘als je mekaar niet meer vertrouwen kan, waar blijf je dan?’ (Dat is een liedje uit ‘t Schaep met de 5 Pooten, kijk en luister naar het origineel, of naar de remake uit 2006, alle twee leuk, maar alleen bij het origineel zie ik mezelf weer in pyjama en met vers gekamde haren op de bank zitten, dus die vind ik leuker).
‘Maar is je vertrouwen daar dan nooit geschaad?’ vragen de mensen dan.
Nee.
Dat wil zeggen ik ben heus wel eens genept, maar daar leed mijn vertrouwen niet onder. Het is kennelijk niet kapot te krijgen. Hoe mooi is dat? Het is nóg mooier. Ik beleef veel plezier aan alle miskopen die ik heb gedaan.
Zoals de beige regenjas, een ‘trenchcoat’, die geheel onverwacht coupenaden had en die mij leerde waarom er heel vaak bij een advertentie staat dat het voorwerp uit een dier- en rookvrij huis komt. Dat was namelijk bij deze jas niet het geval, hij rook naar hond en zware van Nelle. Toen ik bij de verkoopster verhaal wilde halen, kreeg ik nul op mijn rekest. Maar ik werd niet boos. Opeens zag ik namelijk voor me dat de vrouw uit armoede haar jas moest verkopen om de honden te kunnen voeden, de honden die eigenlijk van haar vriend waren, die nu vast zat (sorry, beroepsdeformatie) vanwege iets wat-ie helemaal niet gedaan had, of maar half. Dus ik schreef haar terug dat ze iets goeds met het geld moest doen.
Einde verhaal. En een hele opluchting.
Ook de prachtige ‘vintage Versace leren schoudertas’, die noch van Versace noch van leer was (misschien wel vintage, wat in dit geval gewoon ‘oud’ betekende, de tachtiger jaren, maar dan niet hip), monterde mij op, want ik haalde uit de beunhazerij een nuttige gedachte over de zwartgallige marktplaats-tip dat als iets te mooi lijkt om waar te zijn, het dan ook te mooi ís om waar te zijn.
Té mooi?! Kan dat? Ik hoop van niet. En ik hoop al helemaal niet dat het dan onwaar is. Stel je voor, iets is mooier dan mooi en dan is het een leugen. Nou moe, dat is echt heel somber. De tas was namaak, maar diep in mijn hart vond ik hem nog steeds mooi. Dus die zogenaamde wijsheid heb ik geschrapt. Mijn motto: Als iets te mooi is om waar te zijn, moet je liegen. (Kan zo op een tegeltje.)
De ironie van mijn faliekante vertrouwen is vaak dat de mensen mij daardoor niet geloven. Ze denken dat ik een verborgen agenda heb. Dat ik hen met mijn onvoorwaardelijke goedgelovigheid een loer draai. Een rad voor ogen.
Nou ja, eigenlijk verbaast dat mij niets. Ik vrees dat wantrouwen onze fabrieksinstelling is. Van alle mensen. Genetisch of zo. Dat is ook mijn enige verklaring voor de populariteit van ‘Wie is de mol?’ Want dat is aan een stuk door leugen en bedrog.
En dat is leuk?
Eh, nee.
Niet half zo leuk als mijn aller eerste zeperd, een mooi rood trainingspak dat ik voor een prikkie op marktplaats had gekocht,  dat niet rood was maar rood gevérfd, met slechte verf, waardoor het in de was alles roze kleurde.
En daarna mijn kijk op de wereld.
Als bij toverslag.