De vrouw die een tafeltje verderop met een kennelijke collega zat te praten (zo’n beetje hun hele team ging over de tong, ik kan iedereen zo uittekenen als het moet) verhief opeens haar stem en zei verontwaardigd: ‘Dus we krijgen alleen maar genderneutrale toiletten?!’

Dat vond ze dus maar niets. ‘Laten ze dan gewoon één derde vrouw, één derde man, en één derde neutraal doen!’

Hm. Waarom? wilde ik vragen, maar dat deed ik natuurlijk niet, want dan viel ik door de mand als luistervink (ja, mensen, ik heb een hoop fantasie, maar soms heb ik wel een aanleiding nodig, en die steel ik gewoon van anderen, zo rijk is mijn leven nou ook weer niet).

En waarom in die verhouding? wilde ik ook vragen. Het leek me sterk dat de genderverdeling zo evenredig was. Maar goed, welke verdeling dan? En bij nader inzien twijfel ik ook over de bruikbaarheid van de term genderneutraal. Ik vind het eigenlijk nooit een goed idee om mensen te classificeren, en al helemaal niet om hen te classificeren als mensen die ‘niet een van beiden’ zijn. Dat is namelijk de letterlijke betekenis van neutraal. De Amerikanen zeggen non-binair, ook geen fijne term, vind ik, want kennelijk is binair de regel en de rest uitzondering. Dan ben ik er altijd voor om de regel op te heffen. Iedereen hoort erbij, of iedereen is uitzondering, wat eigenlijk op het zelfde neer komt, want als iedereen een uitzondering is, hoort iedereen erbij. Mijn voorstel is ‘omnigender’ (o).

U bent dat ook!

Dus allemaal één toilet in plaats van iedereen een eigen. Dat lijkt me in ook efficiënter (geen argument dat ik vaak gebruik, maar ik zag opeens een hele gang met allerlei verschillende deuren voor iedere gender één en dat is natuurlijk reuze onhandig).

Wat kan er gebeuren als we met hun allen dezelfde toilet gebruiken? Als we allemaal gewoon netjes gaan zitten en de boel schoon achterlaten, is er toch niets aan de hand (ik kom daar op omdat ik vandaag in de trein naar de wc ging, al sinds jaar en dag omnigender, en ik zowat van mijn stokje ging vanwege de ravage die mijn voorgangers (m) daar hadden aangericht, ja ‘(m)’, ik hoefde geen forensisch detective te zijn om te zien welke gender er echt per se overal zijn sporen achter wilde laten).

Of gaat het niet om hygiëne? Hmm, maar waar gaat het dan om? Dat het verwarrend is? Maar dat is het juist niet. Neem nu mijn hypothetische gang met deuren van hierboven. Als er iets verwarrend is, dan dat wel. Het is de hel voor mensen als ik, die uit angst om zich te vergissen dan maar niet naar de wc zouden gaan. Die kunnen dan nooit meer ergens ontspannen een kopje thee drinken. Want ik ben namelijk nogal een dromer, of verstrooid, zoals een van mijn collega’s het vergoelijkend noemt, en niet zelden loop ik dus peinzend ergens binnen waar ik kennelijk niet thuishoor. Met allerlei ingewikkelde situaties tot gevolg.

Dus gewoon overal omnigender toiletten, dat lijkt me een uitkomst.

Daar was een vriendin van mij het niet mee eens. ‘Stel, je bent op een date, en je gaat even naar de toilet om je lippen te stiften. Dan wil je daar toch je date niet tegen het lijf lopen?’

Nee, dat wil je niet. Ik ga niet vaak op een date, maar ik kan mij voorstellen dat ik in zo’n situatie regelmatig naar de toiletten zou vluchten om mijn baard te kammen. Daar zou ik dan inderdaad geen pottenkijkers bij willen hebben, laat staan degene met wie ik een afspraakje heb (‘afspraakje’ is old speak voor date).

De oplossing daarvoor is ook nogal simpel, concludeerden we: gewoon op iedere toilet een eigen spiegel en een eigen wasbakje. Dan kun je je in afzondering vrijelijk optutten voor de volgende ronde. Weer een maatschappelijk probleem opgelost, zeiden we.

Maar zover was het natuurlijk nog niet…

Daar kwam ik achter toen ik twee weken later de vrouw van het tafeltje verderop plotseling via de spiegel in de ogen keek terwijl ik mijn baard stond te kammen en zij achter mij uit een toilet stapte… van de dames-w.c. op het conferentie-oord waar wij dezelfde cursus bleken te volgen.

Dat ik verstrooid was, vond ze niet half zo aandoenlijk als ik hoopte.