Bij de slijter stond ik zo lang naar een fles wijn te staren dat het raar was.
Denk ik.
Achteraf beschouwd.
‘Groot Geluk’, stond erop.
Wat de hele situatie alleen maar raarder maakte.
Denk ik.
Achteraf beschouwd.
God zij dank heb ik nog ergens een onderbewustzijn. Als ik al te ver afdwaal van de gewone-mensen-wereld roept altijd een of andere gedachte me wel tot de orde. Ik weet nooit waar die dan vandaan komt. Maar het is wel een creatief fenomeen, al zeg ik het zelf (of nou ja zélf, dat is een ingewikkeld begrip in dit verband, als u begrijpt wat ik bedoel) want iedere keer is het weer een verrassing. Hoe kom ik dáár nou weer bij, vraag ik me dan af. Soms met enige zorg, maar daar ga ik het nu niet over hebben.
De mens is een raadsel, laten we het daar maar op houden.
Eh, terug naar de slijter… Terwijl ik daar met die fles ‘Groot Geluk’ in mijn handen stond, zette mijn onderbewustzijn ergens een klein bovenraampje open waardoor een wijze raad van Marktplaats mijn bewustzijn binnenkwam.
‘Laat uw gezonde verstand spreken: als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is dat meestal ook zo.’
Kan zo op een tegeltje. Tegel, want het is een nogal lange wijsheid.
De sjieke variant ervan is van Spinoza (oh god, daar heb je hem weer met zijn Spinoza, hoor ik u denken, lees toch maar door): ‘Het kan ook niet anders of iets wat zo zelden gevonden wordt, is moeilijk. Want als het heil binnen handbereik lag en zonder veel moeite gevonden kon worden, hoe zou het dan mogelijk zijn dat het door bijna iedereen werd genegeerd?’ (Voor wie de ziekte van Spinoza ook eindelijk te pakken heeft en de Ethica wil lezen, dit is uit de mooiste vertaling in het Nederlands, vind ik, van Corinna Vermeulen)
Eh… Erg sjiek gezegd dus, ingewikkeld misschien, maar net als marktplaats wil hij maar zeggen dat als geluk voor € 14,85 per 0,75 liter te koop zou zijn, de hele winkel zou vol staan met dromers als ik.
Terwijl iedereen geluk dus heel erg overschat. Je hoort er veel over, maar het valt enorm tegen. ‘De jacht op geluk is een existentiële vergissing’, las ik laatst. Zodra je het zoekt begint de ellende. Zit wat in, want het is een heel gedoe. Maar het is ook wel beetje pessimistisch, zo’n uitgangspunt. Voor de handdoek in de ring sta ik ’s morgens niet op. Dan liever de onomwonden raad van Marktplaats. Of nee, doe de voorzichtigheid van Spinoza maar: het bestaat en we kunnen het bereiken, maar het is wel even een dingetje.
Ik moest aan mijn kat denken. Mijn ex-kat, om precies te zijn. Een schuchter beestje met een ingeschapen angst voor mensen dat ik in een onverklaarbaar opgewekte bui voor € 90,25 uit het dierenasiel had bevrijd om vervolgens een jaar lang te proberen een band met haar op te bouwen, wat ik uiteindelijk opgaf nadat we elkaar het leven onmogelijk hadden gemaakt in de aanloop naar haar halfjaarlijkse vaccinatie tegen weet ik veel wat. Dat zij voor haar eigen bestwil in het getraliede draagmandje moest, kon ik haar niet goed uitleggen en het handgemeen waar ik daarna onbeholpen in met haar terechtkwam, verloor ik .
Toen ik op een gegeven moment mijzelf op mijn buik, met bloedende handen, half onder de bank, oog in oog met haar aantrof en hardop in mijn lege huiskamer tegen haar hoorde zeggen: ‘okay, jij wint!’, wist ik dat het voorbij was.
Exit mijn kat.
Snik.
‘Kan ik u helpen?’
De slijter.
Slijtster. Of hoe noem je een vrouwelijke slijter? Hm. Laten we het op sommelière houden. Dat klinkt romantischer. Hoewel het resolute gebaar waarmee ze meteen de fles uit mijn handen nam en in het rek terugzette me eerst nogal afschrok. Evenals haar glimlach. Meewarig, alsof ze Spinoza ook gelezen had.
Maar ze had enorm rood krullend haar, veel aandoenlijke sproeten en groene ogen, dus toen ze me zonder iets uit te leggen meenam naar de whisky’s, liep ik mee, pakte blind de fles aan die ze me gaf en liep naar de kassa. Resistance was futile. Toen ik afrekende, glimlachte ze weer.
‘Laat me eens weten wat u ervan vindt,’ zei ze.
Toen ik thuis kwam, pakte ik meteen de fles uit: Writer’s tears. Traantje op het etiket.
Zoiets verzin je niet. Of nou ja, die sommelière wel. Een beetje griezelig, dacht ik nog, voordat ik een glas voor mezelf inschonk. Lekker spul. Maar ook een beetje sneu. Self fullfilling promise in a bottle, want na het tweede glas kon ik wel janken, als het ware. ‘Een echte drinker spuugt de kurk weg; een Iers gezegde,’ had ze ook nog gezegd. Die kurk vond ik de volgende dag terug, samen met een paar halve herinneringen. Zie hierboven.
Jammer dat ik niet meer weet waar die slijter is. Helemaal kwijt. Inclusief die sommelière. Van wie ik opeens vermoed dat ze helemaal niet bestaat.
Te mooi om waar te zijn.
Achteraf beschouwd.

De man die gisteren in de schemering toch nog met mijn nieuwe matras verscheen, bracht me ook een herinnering.
De dag voor kerstmis 1974; een zwaar bewolkte en natte dag waarop wij (mijn ouders, mijn zus en broer en ik) na een dag stromeloos winkelen in de stad vlakbij de bushalte een manke jongen van mijn leeftijd tegenkwamen die hinkend een in plastic verpakte matras met zich meezeulde op weg naar het paaltje met de vertrektijden van de bussen. Toen hij een tijdje in het halfdonker naar de staatjes had staan turen, begon hij te huilen.
Mijn vader vroeg wat er aan de hand was. De jongen vertelde dat hij niet meer wist welke lijn hij moest nemen omdat hij in geen enkele dienstregeling zijn dorp kon vinden (wat niet vreemd was, want het was feitelijk geen dorp, maar niet meer dan een kluitje huizen dat ooit in de middeleeuwen een naam had gekregen omdat de rivier waaraan het lag er doorwaadbaar was, wat door de eeuwen heen de enige verdienste bleef, tot de rivier opdroogde en er drie onooglijk en onbetekenende straatjes restten, waar de bus wel stopte, maar alleen als reizigers erom verzochten – allemaal bijzonderheden die ik om een of andere reden wist, maar die ik de jongen bespaarde omdat hij al veel te eenzaam was; dacht ik).
Hij was door zijn ouders op pad gestuurd om het matras op te halen bij kennissen van hen, een koppel met zeven kinderen dat ze ontmoet hadden toen zij tijdens de afgelopen pinkstervakantie in de speeltuin in Nederhemert-Zuid waren geweest. In tegenstelling tot wat hij van die dag nog wist, bleken het nare mensen die naar al hun kinderen venijnige dingen schreeuwden en bij onenigheid daarover elkaar uitscholden of te lijf gingen. Uiteindelijk waren ze de matras gaan halen, maar toen het op betalen aankwam, hadden ze een hoger prijs geëist dan was afgesproken en hem gedwongen om ook het geld voor de terugreis af te geven.
Hij vertelde alles met veel gevoel voor detail en uitgebreide sfeertekeningen (zo weet ik nog steeds dat het bij die mensen thuis naar ‘de kantine van het voetbal’ had geroken, en dat er nergens een tafel om aan te eten had gestaan maar wel een box waarin behalve een peuter ook een wit geitje had staan mekkeren; dat laatste had ik al meteen niet geloofd, maar ik vertel het hier omdat het nu eenmaal in mijn hoofd zit en het tenminste nog íéts vrolijks aan zijn verhaal gaf).
Aangekomen bij de kwestie van het geld was hij weer gaan huilen.
Mijn vader en moeder keken elkaar aan en mijn moeder liep naar het bordje met de dienstregelingen. Ze bestudeerde het en keek op haar horloge.
‘Hij komt over een paar minuten,’ zei ze. De jongen veegde met de mouw van zijn te grote trui de tranen uit zijn gezicht en keek ons een voor een aan.
‘Komt jullie bus? Gaan jullie weg?’
‘Nee, jóuw bus,’ zei mijn vader, ‘die van jóu komt eraan.’
‘Maar ik heb geen geld!’
‘Wij betalen wel.’
Als toen niet meteen de bus in de verte te zien was geweest en wij samen met de jongen aanstalten moesten maken om hem gereed te laten staan met zijn matras, was hij waarschijnlijk weer aan het huilen geslagen.
Met ons erbij.
Toen de bus wegreed en de jongen vanaf de achterbank naar ons zwaaide, zijn andere arm achter het matras alsof het een vriend was, kregen we het toch nog te kwaad. Het duurde niet lang of we stonden daar dicht tegen elkaar aan (als schapen in de wind), te slikken en te sniffen en naar de bus te staren tot die in het donker verdween.
‘Mijnheer!?’ vroeg de man. Ik keek op. Hij glimlachte. ‘Laat mij maar even.’ Hij pakte het matras alsof hij iemand omhelsde en manouvreerde het behoedzaam de trap op terwijl hij zichzelf (en het matras) fluisterend begeleidde met op iedere tree een paar bemoedigende woorden. Hij was terug voor ik er erg in had, de verpakking netjes opgevouwen onder zijn arm.
Van een fooi wilde hij niets weten. ‘Fijne kerstdagen,’ zei hij.
Pas toen hij terug naar zijn vrachtwagen liep, zag ik dat hij hinkte.

Mijn overbuurvouw ging uit. Samen met haar vriendinnen.
Ik woon in een smal straatje, en omdat het warm was, hadden we allebei ons raam openstaan, waardoor ik willens nillens de hele voorbereiding van het avondje stappen meemaakte.
Of, nou ja, had kúnnen meemaken.
Want als je een jongen van dertien en een half bent, dan is het op een of andere manier wel te vergoeilijken (hormonen die bij wijze van spreken een eigen leven leiden) dat je de buurvrouw en haar vriendinnen bespiedt terwijl ze elkaars jurken proberen, maar als je zevenenvijftig bent, is dat sneu, op het strafbare af. Los daarvan wil ik zoiets ook helemaal niet zien, dus ik schoof meteen de gordijnen dicht.
Maakte dus niks mee. Ik zeg het maar even.
Ging naar bed.
Niet veel later zetten ze muziek aan en begonnen ze mee te zingen. Om er een beetje in te komen, denk ik. Voor een karaoke-avond of zo. Dat woord viel tenminste een paar keer.
’Nou doen we het karaoke,’ zei iemand dan. En zongen ze nog wat luider.
In koor.
The sound of silence, van Simon and Garfunkel.
Zoiets verzin je niet.
Daarna volgden werken van gelijke strekking. Luisterliedjes van singer-songwriters – jongens/meisjes met zachte gitaren – stante pede gearrangeerd voor drie sopranen.
Heel apart, zal ik maar zeggen.
Tussen twee haakjes: Ik kom hierbij terug op mijn bewering in een ander blog dat vrouwen in tegenstelling tot mannen niet samen zingen in de nacht. Dat doen ze dus wel.
Kennelijk.
Met dit verschil dat ze niet dronken hoeven te zijn. Nee, ze waren niet dronken, dat kon ik horen. Het was allemaal puur en onversneden vreugde om te zingen.
Benijdenswaardige vreugde. Ik kon me niet herinneren wanneer ik zoiets voor het laatst had beleefd. Ja, ergens in de jaren tachtig aan een tafel bier in de kantine van voetvalclub Sterrenwijk. Geen echte onversneden vreugde. De derde of vierde tafel bier, denk ik, bij nader inzien. Dat was daar de standaardeenheid. Een tafel. Minder bestellen kon niet.
Ze zongen ook vals, (ik ben weer terug in het heden, bij de buurvrouw met haar vriendinnen). Alleen máár vals, eigenlijk. Een voor een onderbraken ze de verschuivende harmonieën om kwaad op zichzelf en nogal overbodig naar elkaar te roepen dat ze geen toon konden houden.
Inmiddels wist de hele straat dat al lang. De hele buurt misschien.
Toch zongen ze door.
Ook benijdenswaardig. Zulke volharding.
Met die gedachte viel ik in slaap. Maar niet voor lang, want een buurman van een paar huizen verderop vond na een kwartiertje dat het welletjes was.
‘Dames, kunnen jullie het raam dicht doen?’ riep hij. Het klonk alsof hij naast mijn bed stond. Ik ging kijken. Hij had in zijn ochtendjas midden op straat post gevat. Wijdbeens en armen over elkaar, als een agent.
Hij riep nog een paar keer hetzelfde. Afgewisseld met af ten toe: ‘Dames!’
Ten slotte hoorden ze hem en verschenen ze alle drie tegelijk bij het raam. En schoten ze in de lach.
De sláppe lach.
Het midden in de nacht opnemen tegen drie zingende vrouwen is behoorlijk dapper, zoiets in je ochtendjas doen is dom, maar dan boos naar boven kijken terwijl je je verwarde haren parmantig recht strijkt, dat is gewoon roekeloos.
De maan zette het tafereel onverbiddelijk in een heel akelig licht waardoor zijn blote voeten in zijn wit-met-blauwe plastic adidasslippers opeens in volle glorie uit het donker tevoorschijn kwamen.
De vrouwen sloten grinnikend het raam. De man schudde zijn hoofd, maar hoe meewarig hij ook probeerde te zijn, er was niets meer van zijn decorum te redden. Eenmaal achter glas en gesloten gordijnen, gierden ze het uit.
Niet veel later verlieten ze hun huis. Ze neurieden.
Avond, van Boudewijn de Groot.
Zoiets verzin je niet.
Of toch wel. Sterker noch, ík verzon het, die nacht. Net als zo’n beetje de helft van dit verhaal. Je moet wat als je wakker ligt.
En niks meemaakt.
Dat klinkt zieliger dan het is.
Daarna droomde ik dat de overbuurvrouw opeens prachtig kon zingen, After the goldrush van Neil Young, wat zo ongeveer het mooiste lied is om uit een openstaand raam op je af te horen komen (hoewel ik doorgaans tegen covers ben, ga ik toch voor deze uitvoering, al was het alleen maar omdat het ook drie vrouwen zijn).
Ook dit zelf bedacht.
Domweg gelukkig.

De vrouw die schuin tegenover mij in de trein zat, somde voor haar medereiziger alle reizen op die zij had gemaakt. Ze gaf telkens een beschrijving van de landen inclusief de volksaard van de bewoners, aangevuld met bijzonderheden over de mannen. Ze poneerde alles met een granieten stelligheid en gaf voorbeelden om haar beweringen te onderbouwen die zo levensecht waren dat je er niet onder uitkon. Zo beschreef ze tamelijk gedetailleerd het mes dat ze bij zich had gedragen om de Kazachstaanse mannen van zich af te houden. Want die waren van alle mannen op de hele wereld het opdringerigst, verzekerde ze.
Intussen breide ze iets paars vol kruisende kabels en pluizige bulten. Haar handen deden me aan Charlie Parker denken. Ik leg niet uit wie dat is. Toen ik voor het eerst in een verloren gewaand filmpje z’n handen over zijn saxofoon zag gaan alsof ze een eigen leven leidden, geloofde ik even in God.
Wel ja. Geeft een hoop rust, zeggen ze.
De vrouw had dat niet. Geloof noch rust. Wij medereizigers trouwens ook niet, want haar onaantastbare verhaal was intussen zo groot geworden dat het de lucht uit onze wagon verdrong. In plaats van God, leek de duivel in haar gevaren. Ja, haar breiwerk zag er opeens heel demonisch uit. Een hansopje voor Rosemary’s baby, dat was het, of nee, misschien wel voor haar éígen addergebroed.
Eeek!
Ik dwaal af.
Want die trui daargelaten was het engste aan haar toch wel dat zij niet twijfelde. Neem van mij aan, iemand die niet twijfelt, moet je met grote argwaan tegemoettreden.
Zoals die vrouw, dus, want die wist beslist alles zeker. Ze praatte niet, nee, ze nagelde stellingen aan onze deuren. Het was zo agressief dat ik zelfs een lichte neiging om tegen haar te zeggen dat me dat irriteerde. Feedback geven, daar hoor je best veel goede dingen over tegenwoordig. Maar ik ken mijzelf. Iedere keer dat ik mijn bijdehante kop niet kan houden, loopt het slecht met me af. De pakken slaag die ik heb gekregen omdat ik zonodig ad rem moest zijn, echt sneu! En hoewel ik er in berust heb dat mijn snedigheid ooit een tot roemloze dood leidt, had ik daar nu nog geen zin in. Een breinaald in mijn rug, dat was me net even té roemloos.
Ze ging gelukkig bij het volgende station de trein uit, om plaats te maken voor een man die me meteen bekende dat hij echt niet meer wist wat hij nu moest met de papagaai die hij onlangs via marktplaats voor zijn vrouw had gekocht, die alleen maar ‘kijk uit politie!’ bleek te roepen (de papagaai bedoel ik) en tot overmaat van ramp iets onzichtbaars in de atmosfeer verspreidde wat op zijn longen (die van de man) sloeg, waardoor hij ’s nachts geen oog dicht deed omdat hij de hele tijd bij het badkamerraam zat om naar lucht te happen en zijn vrouw niet wakker te maken met zijn hijgen en hoesten.
En daar keek hij dan maar een beetje naar buiten.En dacht hij na.
Dat had hij weer, gestopt met drinken en roken en alle andere dingen die God verboden had, een vrouw ontmoet die van hem hield alsof het niets was, en dan die vogel.
Zijn hele leven kwam langs, daar bij dat raam.
De dingen die hij verkeerd had gedaan.
Waaronder de papegaai.
Wat moest hij nou? Zijn vrouw was dol op het beest.
En de man op haar.
Dilemma.
‘Vertel het haar,’ zei ik.
‘Alles?’
‘Vooral dat je niet weet wat je moet doen.’
Want als je alles zeker weet, gebeurt er niks leuks meer, dacht ik erachteraan.
En gaan truien zichzelf breien.
Eeek!

In de rij voor de kassa van de AH stond ik achter een jonge vrouw met een baby in een draagzak. Toen het kind opeens begon te huilen vroeg de kassière aan haar collega van de kassa verderop of ze de avond daarvoor ook het nieuws had gezien over ‘die vrouw die haar kinderen had vermoord’.
Geen antwoord. Iedereen zweeg. De moeder probeerde haar kind te sussen. En ik zag Petra weer voor me.
Die had ook haar kind gedood.
Een onvoorstelbare misdaad die ze me na tien jaar tbs in enkele vlakke zinnen uit de doeken deed om daarna te wachten op wat ik zou zeggen.
Niets.
Ik zweeg.
En probeerde mijn gedachten te bedaren, want hoe matter of factly haar bekentenis ook was geweest, ik zag meteen voor me wat er was gebeurd.
‘Wat er was gebeurd’.
Zo noemde zij het.
Ze was verder gegaan met een nog soberder verhaal. Om uit te leggen waaróm het was gebeurd. Een verhaal over haar leven dat klonk alsof ze het voorlas. Een verschrikkelijk verhaal.
Als het tenminste allemaal waar was.
Want ze vertelde altijd verhalen die tegelijk waar en gelogen waren; al meteen na haar eerste zinnen, wist ik niet meer of ik haar geloven moest. Niet dat het uitmaakte. Hoe je het ook wendde of keerde, wat ze vertelde was allemaal even gruwelijk, de leugens ook.
De kassière van de AH gaf een samenvatting van wat de veroordeelde vrouw had gedaan; dingen waar de jonge moeder de hele nacht aan terug zou denken. Haar kind huilde nog steeds, maar ze was gestopt met zacht heen en weer wiegen om het in slaap te krijgen. Ze staarde naar buiten. Het meisje achter de kassa beschreef de straffen die zij de kindermoordenares toewenste.
Petra was de straf voorbij. Haar hele leven was een straf geweest, vond ze, op de eerste twee jaar na. Daarna was haar geluk op en het weerzinwekkende begonnen. Maar dat had zij pas achteraf gereconstrueerd (gefabuleerd) uit alles wat in de tbs naar boven was gekomen. Gebeurtenissen die ze vanzelfsprekend had gemaakt. Opdat de mensen haar begrepen. Dat wilde ze graag.
Maar zelfs het minste begrip leek meteen op een soort medeplichtigheid, dus de mensen keken wel uit. Als ze begon te vertellen, wendden ze hun blik af, staarden ze in de verte, en lieten ze haar alleen met haar verhalen.
Ik uiteindelijk ook. Ik begreep van lieverlede mijn eigen leven niet meer – gewoon een beetje verdriet en een beetje geluk bij elkaar, eigenlijk wel mooi – dat hoe meer Petra mij vertelde futieler en futieler werd. Maar die gedachte was dan ook weer futiel.
‘Heeft u een bonuskaart?’ vroeg de kassière.
‘NEE!’
Ze deinsde achteruit. ‘Het is voor die mevrouw,’ zei ze zacht.
De moeder glimlachte naar mij terwijl ik mijn sleutelbos uit mijn zak haalde. Ik glimlachte terug. Ook naar het kassameisje. De baby viel stil.
Iedereen blij.
Domweg gelukkig door de bonuskaart.

In de stad zag ik dikke Ed. Een man uit de tijd dat ik ‘cultureel jongerenwerker’ in een buurthuis was (ja, kinderen, dat was in de jaren zeventig; straks leg ik uit wat ik in dat buurthuis deed).
In die tijd was hij een kolossale man die op een onbegrijpelijke maar vanzelfsprekende manier heroïne, bier en overgewicht combineerde met een huwelijk en de opvoeding van zijn zoon. Dat leek lange tijd goed te gaan. Maar de voorlaatste keer dat ik hem zag, probeerde hij dronken, op de rand van laveloos, zwalkend over de stoep een krant te lezen die telkens tegen hem aanwaaide tot de wind er een eind aan maakte en alles uit zijn handen rukte en de straat inblies. Dikke Ed ging er achteraan en graaide wild met zijn handen naar de dichtst bijzijnde bladzijde, als iemand die verdrinkt en iets drijvends zoekt.
Hij viel.
Nadat ik hem overeind had geholpen en op een vensterbank had gemanouvreerd herkende hij me. Hij vertelde me dat hij drie dagen daarvoor wakker was geworden in een ziekenhuis met allemaal plastic slangen in en uit zijn armen, draden op zijn borst geplakt en naast zijn bed ‘van die tv’tjes waar alleen maar bewegende lijnen op te zien waren’.
‘Niks voor mij, zo’n ziekenhuis,’ zei hij. Hij had alles losgetrokken en was naar huis gelopen. Waar zijn vrouw zijn spullen op de stoep had gezet en de sloten had vervangen.
Hij miste Eddie. Zijn zoon.
‘Wil je hem de groeten doen?’
Eddie zat bij mij op ‘de club’. De club, dat was een cultureel werk-fenomeen. In dit geval bestond de club uit zes jongens die onwennig maar gretig aan het begin van hun pubertijd stonden en eens in de week naar het buurthuis kwamen om mij angst aan te jagen. Want hoewel ze ijverig en van goede wil waren, telkens weer bereid om hun ziel en zaligheid in mijn plannen te steken, liep alles altijd in het honderd en mondde iedere activiteit (ik organiseerde ‘activiteiten’) uit in een hilarische apenkooi met mij als een oppasser die bij iedere afwijking van het oorspronkelijke programma twijfelend zijn rol overdacht. Ja, twijfelend, want hoewel ik destijds (ik was nog student) nog geen benul van beleid of ‘doelstellingen’ had, was op het buurthuis wel duidelijk dat het cultureel jongerenwerk natuurlijk niet het zoveelste bolwerk van autoritaire betweters moest zijn. Die waren er al genoeg (bolwerken én betweters). Nee, als er iets van die jongens terecht moest komen, als zij niet verslaafd en crimineel moesten worden zoals de rest van de buurt, dan waren verboden uit den boze. Ze mochten toch al zo weinig.
Dus leerde ik de jongens zelf brood te bakken, asbakken te kleien en kapstokjes of andere huishoudelijke attributen te figuurzagen, en nam ik hen mee op reis met de trein (naar Driebergen-Zeist en weer terug) in de veronderstelling dat zulke activiteiten waren die hun wereld verruimden. Thuis, school en ‘het wijk’ waren benauwend en via cultureel jongerenwerk kon je daar uit ontvluchten.
Dat was de gedachte.
Voor 50 cent kregen de jongens anderhalf uur iets anders dan een kansloos bestaan, met de uiteindelijke bedoeling dat zij dat bestaan zodoende konden verlaten.
Welja. Lang leve de maakbare samenleving.
!!! Spoiler alert !!! dit blog wordt steeds cynischer !!! Sorry !!!
Jaren later kwam Eddie opeens naast mij op een bankje in het Wilhelminapark zitten. Hij sloeg zijn arm om mij heen en drukte me even ruw tegen zich aan. Om het weerzien te vieren, denk ik. Daarna vertelde hij wat hij allemaal had gedaan en meegemaakt sinds de woensdagmiddagen op het buurthuis. Tragisch triomfantelijke verhalen over zijn leven binnen en buiten de bajes met de andere jongens van de club. Dat cultureel werk-fenomeen was namelijk naadloos in een heuse gang overgegaan. Hij somde op waar hij allemaal voor had gezeten (en nog een paar keer zou zitten, maar dat wisten we toen nog niet).
Hij was even groot, zo niet groter dan zijn vader, maar hij heette nog steeds Eddie, al noemde iedereen hem meestal ‘het beest van de Maasstraat’.
Zei hij.
Omdat ook zíjn gulzigheid, net als die van zijn vader, groter dan zijn leven zelf was.
‘Ik weet niet wat het is,’ zei hij, ‘het is gewoon nooit genoeg.’ Hij moest alles meemaken en alles moest daar voor wijken.
Alles.
God mocht weten waarom. Eddie wist het in ieder geval niet.
Tot zover de werking van broodjes bakken en figuurzagen. Zijn ziel en zaligheid was nergens meer te bekennen en de ijver die hij nog had, gebruikte hij voor inbraken, berovingen en vechtpartijen met agenten. Na het gesprek op dat bankje verloor ik hem voorgoed uit het oog.
Maar zijn vader, niet. Die kwam ik nog wel eens tegen, zoals laatst dus in de stad. Hij was allang niet dik meer. Zijn enorme lichaam was verschrompeld tot een scharminkelig lijf met dunne armen en hij zat met een plaid over zijn benen weggezakt in een elektrische rolstoel die zo nu en dan met een schokje naar voren of naar achteren reed omdat hij zijn handen niet stil kon houden. Gewoon opstaan en dan terug naar huis lopen zat er niet meer in.
‘Hé!’ riep hij naar mij. ‘Zeg je niet meer gedag?’ Ik bleef staan. ‘Ken je me niet meer?’
‘Jawel,’ antwoordde ik. ‘Jij bent toch Dikke Ed?’
‘Nee, man! Eddie! Eddie van de club!’