De digitale revolutie, daar hoor je ook veel over tegenwoordig. Nou heb ik het niet zo op veranderingen, zeker niet als ze snel gaan en van alles op zijn kop zetten, wat bij een revolutie meestal het geval is, maar ja, ik wil ook het contact met de rest van de maatschappij niet verliezen (nee, toch maar niet), en mijn moeder koopt kaartjes voor het concertgebouw vanuit haar sta-opstoel met haar iPad op schoot, dus tja, een tafel voor twee reserveren in een eetcafé, daar moet ik ook maar eens aan.
Dacht ik.
Eh… een raar woord eigenlijk: ‘sta-op-stoel’. Ik bedoel, een meubelmaker wil mensen lekker laten zitten, lijkt mij, niet hen te helpen met opstaan. Als je een stoel maakt waar je doelgroep niet uit kan komen, moet je toch eens over je vak na gaan denken. Ik schiet trouwens altijd in de lach als ik zo’n ding zie, want ik stel me dan voor dat door een fabricagefout zo’n oudje op een dag de huiskamer in gelanceerd wordt.
A vicious mind is a joy forever.
Waar was ik?
O ja, digitaal tafeltje voor twee.
Het café dat ons wel wat leek had een website vol met foto’s van opgezette dieren. Niks voor vegetariers, dus. Maakte niet uit, want wij wilden hamburgers.  En Belgisch bier.
Vader en zoon op stap.
In het kadertje waarin in uitnodigende kapitalen ‘METEEN RESERVEREN’ stond, hadden ze ook dit geschreven: “Voor vandaag reserveren? Bel ons even en we kijken meteen even of er nog een tafel vrij is”.
Tot zover de digitale revolutie.
Jammer.
Want ik vind bellen eng. Mijn hele leven al.
Dus ik probeerde of ik echt niks kon typen. MIsschien was de mededeling over vandaag wel iets van gisteren wat ze vergeten waren weg te halen. Jawel hoor, alles werkte gewoon. 27 seconden later had ik een vrolijke bevestiging van mijn reservering.
Hoera!
Toen we ’s avonds binnenkwamen besloeg mijn bril. De rest van Utrecht was er ook, dampend van opwinding over het aanstaande weekeinde. Dat vind ik altijd een beetje sneu, want wat voor een leven hebben die mensen doordeweeks, vraag ik me dan af. Het duurde ongeveer vijf minuten voor we door hadden wie er van de bediening was en nog eens vijf minuten om een van hen door de menigte te volgen tot die (het meisje van de bediening) eindelijk stil bleef staan bij een tafel vol lege glazen. Op mijn mededeling dat ik een tafeltje voor twee had gereserveerd, zei ze dat ik daarvoor bij de bar moest zijn. Ze wees waar we moesten zijn.
Het was in de richting van Zeist. Daar moesten we naar Hester vragen.
Zo gezegd zo gedaan. Onderweg vroeg ik me af waar de tent zijn naam vandaan had. Er was nergens een tapijt te bekennen. Ook geen bowlingballen omgebouwd tot schemerlampen of kegels als geinige items aan hun touwtjes van het plafond naar beneden… In plaats daarvan overal wilde dieren.
Opgezet.
Hester was aan het praten met een jongeman.
Een moeilijk gesprek waarvoor ze telkens medelevend moest knikken. ‘Ja, maar dat is juist heel goed dat je dat bij haar hebt aangegeven!’ hoorde ik haar zeggen. ‘Anders blíjft ze dat doen…’
De jongen knikte. Zweeg. Twijfelde.
Ik ook; ging het over zijn moeder of over zijn ex?
Hester zocht zijn blik.
Wij wachtten.
Hm…
Misschien moest ik toch maar bellen?
Nee, ze zou vast niet opnemen.
Maar wat als ik nou mijn geduld verloor? Dat overkomt me wel eens. Het is niet leuk, voor mij noch voor omstanders, en ik weet jammer genoeg van tevoren nooit wanneer het gebeurt. Soms ben ik mijn geduld na een halve seconde al kwijt, soms pas na een paar jaar. In dit geval wist ik het niet. Ik besloot er niet op te wachten.
’Ben jij Hester?’ vroeg ik.
Ze glimlachte.
(Maar niet heus.)
Knikte.
‘We hebben een tafeltje voor…’
’Moment. Ik kom zo bij u. Ik wil even mijn gesprek afmaken.’
Ze legde haar hand op de jongen zijn arm.
Ik staarde naar Hesters hand en daarna naar het kippenvel op de jongen zijn arm. Ik kreeg medelijden met hem. En een hekel aan Hester.
Dat zag de vrouw die een meter verderop bierglazen aan het spoelen was. Ze droogde haar handen af en vroeg of ze mij kon helpen.
‘Ja, een tafeltje voor twee. Heb ik gereserveerd.’
Ze pakte een a4tje met een schema erop: namen, tijden, aantal personen. Wij stonden er niet bij.
‘Hoe heeft u gereserveerd?’
‘Op jullie website.’
Ze schudde haar hoofd en liep weg.
Dat kan natuurlijk ook! Dat ik daar zelf nooit aan denk! Gewoon weglopen! Dat zou een hoop misverstanden schelen. Ja, en sociale contacten, maar ja als u eens wist wat die misverstanden voor een schade aanrichten…
Maar daar gaat het nou niet over.
De weggelopen vrouw had Hester uit haar romance getrokken om aan mij dezelfde vragen te laten stellen. Maar Hester liep niet weg. Nee, Hester wees me erop dat die mededeling over opbellen er niet voor niets had gestaan. ‘Op zaterdagen is het te druk om de website te checken.’
Dit was een mooie trigger voor een driftbui vol verloren geduld.
Dacht ik.
Maar er gebeurde niks. In plaats daarvan schoot ik in de lach. Het was te absurd. En dat bleef zo, want ze liep ten slotte ook weg, maar dan in de veronderstelling dat we haar zouden volgen. Toen we daar achter kwamen, stond ze in de verte triomfantelijk naast een leeg tafeltje.
En naast een opgezette giraf.
Een halve opgezette giraf. Zijn buik hield op bij de muur.
Hij keek droevig op ons tafeltje neer.
Dat snapten wij ook wel.
En al helemaal toen we even later de kaart bekeken.
Stomme hamburgers. Veel te klein.
Stom bier. Allemaal IPA’s van hippe dertigers.
We stonden op en liepen weg.
Tip: dat is echt een hele goede oplossing voor heel veel onaangename situaties.
Buiten ging ik op mijn iPhone naar de website van het restaurant.
‘Wat doe je?’ vroeg mijn zoon.
‘Even netjes annuleren,’ zei ik.
27 seconden later had ik mijn bevestiging.
‘Jammer dat je niet komt. Tot een volgende keer!’

Goed, ik moet niet zo vroeg opstaan, want dan lig ik tenminste te slapen op het belachelijk vroege uur dat junks kennelijk uit stelen gaan. Maar ik was wakker, keek naar buiten en zag iemand in de auto van de overburen grasduinen. Eerst dacht ik nog dat het de buurman zelf was want het zag er allemaal nogal relaxed uit, maar toen herinnerde ik me dat hij van de overbuurvrouw gescheiden was en vond ik het bij nader inzien eigenlijk ook wel een rare tijd (04.45 uur!) om in het handschoenenkastje van je auto te gaan graven.
Maar ja, ik wilde niet te snel oordelen, want ik wordt zelf regelmatig midden in de nacht wakker om mij dan af te vragen waar ik mijn paspoort ook alweer gelaten heb, of die ene onverzonden liefdesbrief, het papiertje met mijn wachtwoord van dropbox, het bonnetje van de nieuwe stofzuiger, et cetera.
En die dingen ga ik dan zoeken.
Overal.
Dus eh… nou ja, misschien had de buurman dat ook.
Dacht ik.
Denken – dit soort denken, bedoel ik – is nogal nutteloos in urgente situaties als inbraken, snap ik heus wel, maar ja, ik ben een zenuwlijder, dat gaat maar door in mijn hoofd.
Het is een ziekte.
Toen ik eindelijk mijn mobieltje gevonden had, was de dief weg. Ik belde toch. De mevrouw van de 112 stelde mij vragen en zei: er rijdt nu een wagen aan.
Jargon! Ben ik dol op!
Wíé rijden ze aan? wilde ik vragen, maar dat leek me net even te bijdehand, zeker met een vers misdrijf voor mijn neus waar ik niet veel aan had weten te doen.
Vijf minuten later tufte er een politieauto door de straat, twee minuten later dezelfde nog eens (vanaf de andere kant), en weer twee minuten later stopte hij bij de auto van de overburen. Dat lijkt knullig voor een buitenstaander (dat was inderdaad precies wat ik dacht: knullig) maar dat was het natuurlijk niet. Ze waren vast en zeker eerst gaan rondrijden (vervolg op aanrijden) om te kijken of ze de dader elders zouden kunnen betrappen.
Bedacht ik toen de agenten uitstapten. Ze keken nog eens rond, zagen mij voor het raam staan en wenkten me.
Een van de twee had al voor mijn deur postgevat om mij vragen te stellen. Hij pakte een aller schattigst notitieboekje om mijn antwoorden in op te schrijven.
Toen moest ik aan de kroeg denken waar ik laatst een een kopje thee had besteld, wat de bediening stantepede in haar mobile device had ingevoerd, waarna ze het achter de toog al waren gaan het zetten terwijl ik nog over de smaak aan het twijfelen was.
De moderne tijd is niet voor zenuwlijders.
Lang leven de agent met zijn boekje.
Wel jammer dat meer dan de helft van de agent zijn vragen dezelfde vragen waren die de mevrouw van de 112 ook al aan mij gesteld had. Dat bedierf mijn warme herinneringen aan Bromsnor (ik ga niet uitleggen wie dat is) die vijftig jaar geleden ook zo’n boekje had, en een potloodje waaraan hij gezellig likte voor hij ging schrijven. Ik kreeg sterk de neiging om breedsprakig te worden, om de agent zodoende eindeloos aandoenlijk te laten voortpriegelen, maar dat deed ik niet, want ik stond in een rafelige ochtendjas op de stoep nat te worden van de miezer.
’s Morgens om (inmiddels) 05.30.
En ik besefte dat het eigenlijk wel goed was zo. Ik zag opeens de digitale variant van dat opschrijfboekje en een akelige big brother met big data die ergens in zijn onnoemelijke geheugen opsloeg dat ik kennelijk bij nacht en ontij getuige kan zijn van auto-inbraken om bij de volgende keer mij te vragen of ik wel een alibi had. En ik zag mijzelf vergeefs om een kopje thee vragen bij een weigerende ober die in zijn apparaatje heeft gelezen dat ik nog een boete voor fietsen zonder licht heb openstaan.
Lekker integraal maar ook irritant.
Toen fietste verderop iemand een dwarsstraat uit die precies aan mijn beschrijving van de dief voldeed.
Vonden de agent die de auto van de buurman bewaakte.
Hij een sprong in de politieauto terwijl mijn ondervrager luid ging staan praten in zijn vérspreekapparaat, kennelijk om weer een andere collega elders aanwijzingen te geven voor de achtervolging. Dat kwam niet goed door, want hij herhaalde het drie keer, telkens harder en langzamer.
In andere huizen van de straat gingen ook lichten aan. Ik stond even oog in oog met een van de studente van nummer 37. Ze bekeek mijn ochtendjas. Of mijn sloffen, dat kon ik niet goed zien.
Allemaal even onterend.
De agent liep tevreden – vraag me niet waarom – naar de auto van de overbuurman en/of buurvrouw om die nog eens te inspecteren.
‘Heeft u mij nog nodig?’ vroeg ik.
Hij bleef staan en zei: ‘Nee, dank u.’
Het was alsof we een scene uit herenleed deden.
Ik kan niet wachten op de brief waarin hij met veel bijbehorende stempels, parafen en handtekeningen het verslag van dit alles aan mij toezendt.

 In de enorme ontvangsthal van het centraal station in Den Haag stonden alle mensen bewegingsloos te staan alsof ze in het echt een maquette naspeelden, wat me wel een creatieve vondst leek om de opening van het nieuwe station mee te beginnen, om de cirkel rond te maken als het ware, maar niemand die op dat idee gekomen was, want ze stonden daar maar, verder niks.
Dus vroeg ik me af of ze misschien van een modern balletgezelschap waren dat op het begin van de muziek wachtte (wat een béétje creatief zou zijn, want zulke flash mobs zijn niet erg origineel meer, ieder centraal station heeft er al eens een op bezoek gehad gehad, op internet sterft het van de filmpjes erover, inclusief eentje die precies gaat over wat ik meemaakte).
Nee, het was anders, besloot ik. Een geniepig verkennersteam van buitenaardse indringers had hen versteend of bevroren of anderszins gefixeerd, op een manier waar wij aardlingen met de beste wil van de wereld de werking niet van zouden kunnen vermoeden.
Over creatief gesproken. Of outer space, dat is pas out of the box!
Vraag me niet waarom ik dit dan allemaal denk als ik ’s morgens om kwart voor zeven van de trein naar kantoor wandel. Ja, gewoon doorlopen in de alledaagse werkelijkheid kan ook, maar dat is verreweg de saaiste variant van alle scenario’s die zich op een dag in mijn hoofd aandienen.
Realiteit, dat is voor sukkels.
In dit geval was de realiteit frappant genoeg wel het ingewikkeldst, want hoe het ook zij, die mensen stonden echt allemaal stil in bizarre poses (ik laat even in het midden wat een bizarre pose is, weet wel dat ik niet snel ergens van sta te kijken).
God mocht weten waarom.
Ik had zelf namelijk geen idee. Ja, de bovenstaande.
Eh… dit leidde tot niets. Ik ging verder.
Ik keek nog een paar keer achterom om na te gaan of het allemaal echt was, want een zinsbegoocheling heb ik zo te pakken, maar er veranderde niets aan de hele toestand en ik besloot erin te berusten.
Leuk voor een blog, dacht ik nog.
Intussen was ik zonder dat ik het doorhad onder de ontmoetingswolk terechtgekomen.
Ontmoetingswolk?
Ja, dat is een nieuwe uitvinding van de spoorwegen, of van pro-rail, ik weet nooit wat het verschil is. Zij zelf ook niet, als ik het nieuws mag geloven.
Hoe dan ook, die wolk.
Dat is geen wolk.
Lijkt er niet eens op. Het is een zwevende kerstboom met veel te veel hyperactieve lichtjes, maar dan zonder de kerstboom.
Echt geen wolk. Laat staan ontmóétingswolk.
Ik heb er zeker tien minuten onder gestaan… Alleen!
Story of my life.
Ho, dat klinkt zieliger dan het is.
Ga ik het nu niet over hebben.
Hoewel het natuurlijk wel een beetje sneu was om daar te staan zonder iemand te ontmoeten, ook al was het een experiment dat ik ter plekke had verzonnen. Ik geef toe, een ander tegenkomen, in plaats van ontmoeten, had ik ook al mooi gevonden. Da’s vluchtiger, maar komt in de buurt.
Tegenkomwolk bekt dan weer niet zo fijn. En is raar, want elkaar tegenkomen is altijd toevallig. In ieder geval niet aan een plaats gebonden, laat staan aan een wolk.
Intussen was het alsof iedereen juist bij die wolk weg probeerde te blijven. Het was bij nader inzien ook wel een eng en dreigend gevaarte. Een kwaadaardig woekerende mistletoe van flitsen die een voor een het licht uit je ogen bliksemden.
Geen wonder dat geen mens zich bij me in de buurt waagde. Of dat was misschien omdat ik daar al een tijdje stond. Een mens kan wel even stilstaan in de hal van het station, maar na een poosje wordt zoiets raar, en nog wat later bizar, op de rand van verdacht.
Zie nogmaals hierboven.
Onder de ontmoetingswolk was ik zelf trouwens ook eng en dreigend, want het telkens verspringende licht maakte mij er natuurlijk niet vriendelijker op. Ik draag een hoed en iedere keer een akelige schaduw over mijn ponem schrikt af.
Snap ik ook wel.
Nee, die wolk was niks, en ik wilde verder lopen maar dat ging niet. Ik was zo stijf als een plank.
Eek!
Goed, toen ik besefte hoe het allemaal in elkaar stak, hadden ze me al bij de andere reizigers neergezet. En niet veel later verscheepten ze ons naar een ander sterrenstelsel. PGC 37617 om precies te zijn.
Daar sta ik nu. Te staan.
In een maquette van hun aanstaande vliegveld, of lanceerbasis, of wat het ook is, deze belachelijk grote vlakte waar ze hun duizenden zogenaamde ontmoetingswolken stallen.

Ik ging uit eten. Met een hele afdeling beleidsadviseurs.
Wel ja.
Dat is natuurlijk een heel gedoe. Eindeloze voorbereidingen, plannen van aanpak en tenslotte een enorme excelsheet waarop onze namen stonden en in de andere achttien kolommen wat we wel en niet wilden, mochten, konden, durfden eten.
Ik lust alles, dus dat is makkelijk, zou je denken.
Écht niet. Want ik éét niet alles. Zeker niet buiten de deur. Nee, daar heb ik regels voor.
Ik heb overal regels voor.
Mijn leven is een soort verfilming van mijn eigen huishoudelijk reglement.
Goed, de regel is dat als ik uitga, ik altijd dingen bestel die ik zelf nooit maak omdat ze 1) te moeilijk zijn of 2) omdat ik te ver moet fietsen om de ingrediënten ervoor te kopen. Sinds ik ben verhuisd naar een buurt met zeventig nationaliteiten en ik om de hoek dingen kan kopen waar ik het bestaan niet van vermoedde en die ik soms niet eens aan durf te raken, zou ik die tweede regel dus makkelijk kunnen afschaffen, maar ja, ik ben een zenuwlijder, dus zomaar opeens iets overboord gooien, dat is wel een dingetje, eigenlijk.
Ga ik voorlopig niet doen.
Jammer genoeg had er op de menukaart niets gestaan dat aan mijn regels voldeed. Alleen maar dingen die ik zelf ook kon koken en die iedere buurtsuper ook heeft.
Ho, wacht even, voor u denkt dat ik kapsones heb en een etentje van de baas niet waardeer, dat is niet zo. Het gaat hier om de toepassing van een regel, hè! Daar zit ik nu eenmaal aan vast.
Had ik al gezegd dat ik een zenuwlijder ben?
Aangezien ik dus hele gewone dingen had besteld, wist ik niet meer wát.
Paniek!
Alle anderen waren het ook vergeten, maar die voelden zich niet schuldig. Die bloeiden juist op in de vrolijke wanorde die ontstond.
Hoe dat kan, snap ik niet.
De mensen van het restaurant werden er níét vrolijk van. Ze hadden de excelsheet geprint, wat aardig en voorzienig was, maar de mevrouw die aan het hoofd van de tafel kwam staan om onze namen en gerechten af te roepen, keek heel boos. Ze had ook hele lange nagels die ze drie weken geleden rood had gelakt. En een hese rauwe stem. En gitzwarte ongekamde haren.
Nu was ik dus ook nog bang.
En iedereen bleef maar doorkakelen, zodat ik niet kon horen of ze mijn naam riep. O, straks houden ze iets over en dan ziet iedereen dat ik vergeten was wat ik besteld had, dacht ik. De hele tijd dus. Ook nadat ze de gerookte zalm voor mij had neergezet.
Na de zalm kwam een biefstuk en daarna was het over, want we kregen allemaal hetzelfde toetje.
Pardon, dessért.
Dat zei de mevrouw met nadrukkelijke Franse tongval. Vergane chique is eigenlijk erger dan koude kak, stelde ik vast. Ze kwam weer bij onze tafel staan, nu met de kok naast haar. Hij droeg een groot blad waarop met vla gevulde whiskyglazen stonden.
Nu weet ik heus wel dat je van koken vies kunt worden, maar deze kok had het overdreven. Al een paar weken lang. Ik keek naar de spetters op zijn schort en dacht aan Dexter.
Ik was nu toch al bang.
‘Dames en heren, mag ik even uw aandacht?’ riep de vrouw. ‘Henry gaat u vertellen wat het dessért is.’
Henry wilde helemaal niet vertellen wat het dessert was. Hij wilde terug naar de keuken. Hij was niet voor niets kok geworden. Met pannen kon hij nog een beetje overweg, maar mensen… En dan 25 beleidsadviseurs tegelijk!
‘Het is Tiramisu,’ zei hij.
Zelden zo’n subtiel dreigement gehoord.
Kregen we toch nog iets wat ik niet zelf kan maken. Dat wil zeggen, Tiramisu wel, maar niet de variant van Henry. En het was ook meteen iets waar ik heel ver voor moest fietsen.
Op de vlucht dan.
Voor Henry.
Ik moet eens leren mijn brutale mond te houden.

Ik zocht een leidingzoeker. Ja, iets zoeken wat iets zoekt. Leiding nota bene. Die man is helemaal de weg kwijt, hoor ik u denken.
Misschien.
Ik wilde een kapstok ophangen, maar dat durfde ik niet, want gaten in muren boren, dat is eng. Of laat ik voor mijzelf spreken, ík vind dat eng. Ik ben als de dood dat ik iets raak met mijn boor en rampen veroorzaak; de halve stad zonder licht, warm-waterfonteinen in de huiskamer, open verbindingen met de buren, dat soort dingen.
Ik ben een zenuwlijder, weet u nog? Ik zie overal beren op de weg. Maar goed, het leven gaat door en een mens moet wel eens iets ophangen.
Bang of niet.
Eigenlijk is het angst voor het onbekende.
Voor iets vreemds in de muur. Of achter de muur.
Ik ontwijk hier een enorme kans om uit te pakken met een metaforische les over muren en xenofobie. Laat ik dit zeggen: xenofobie los je niet op met een leidingzoeker.
Goed terug naar dat ding.
Prima woord, vind ik.
Leidingzoeker.
Ik ben in mijn carrière een paar keer leidinggévende geweest (ik gebruik dat woord alleen om het verschil met leidingzóéker uit te drukken, want eigenlijk is het een laf eufemisme voor baas of chef) en ik kan u vertellen, dat is eigenlijk de hele dag zoeken.
Twijfelen.
Nu ben ik dol op twijfel, maar je wordt er wel moe van. Iets zeker weten, dat heeft ook zijn voordelen.
Zoals rust.
Vandaar dat ik dat instrumentje zocht. Want het is dé hulp voor zenuwlijders die gaten moeten boren. Het kan zo vreemd niet zijn, wat er in of achter zo’n muur zit, of dat ding vindt het.
Gelukkig voelde de meneer van de ijzerwarenhandel met mij mee (Pijper in Utrecht, ga daar gewoon eens heen, ook als u niets nodig heeft, alle schroom voor techniek en de bijbehorende cultuur van mannen – ja, meestal mannen – die om hun professie voor zichzelf te houden geheimtaal praten, valt van je af als je daar binnenstapt want iedereen daar legt alles uit – de zaak is van een vrouw; ik ken geleerde chirurgen die veel van die mensen daar zouden kunnen leren).
Hij (de ijzerwarenman) was dan wel tussen de schroeven en pluggen opgegroeid, maar vond gaten boren ook een akelig avontuur. Telkens weer (wat ook een pachtig Nederlands lied van Willeke Alberti is, dat ze prompt in mijn hoofd begon te zingen, het gaat over liefde, of eigenlijk de herhaalde en vergeefse pogingen om iemand lief te hebben, wat in een ijzerwarenwinkel een beetje out of place is, maar ja, ik neuriede het al mee).
Nee, de man wist precies wat ik bedoelde (met boorangst, niet met liefdesverdriet, dat wist-ie misschien ook wel, maar daar hadden we het niet over) en trok resoluut een doos te voorschijn, die hij met het plastic venster naar boven op de toonbank legde. Hij liet me er even naar kijken.
Om eraan te wennen, denk ik.
Daarna vertelde hij me wat ik allemaal met het ding kon vinden. Leidingen dus (niet goed!), maar ook metaal (vlechtwerk in beton, niet goed!) en hout (balken achter gipsplaten, goed!).
Was alles maar zo eenvoudig in het leven. Liefde bijvoorbeeld (Willeke zong gewoon door). Een apparaat dat je met lichtjes laat zien wat je zoekt en wat je vermijden moet. Exit twijfel!
Ja, saai, maar ik zou er af en toe (nu ook, op weg naar het nog steeds onzekere einde van dit blog) meteen voor tekenen.
Ik naar huis, zes en dertig keer de batterijen op een andere manier in het apparaat gestopt (ja, dat kan niet, weet ik ook, toch deed ik het, want het ding gaf geen sjoege, geen piep of lampje, niks, tot ik eindelijk de minuscule plusjes en minnetjes op de metalen contactjes zag staan en gelukkig ook op de batterijen, want ik vergeet altijd wat op die dingen plus en min is) en toen tegen de muur gehouden. Vier keer horizontaal langs de muur bewogen, zoals in de gebruiksaanwijzing stond. Geen leiding, geen ijzeren vlechtwerk, niks.
Hm. Daar stond ik, alleen in mijn halletje, alle seinen op veilig, en toch weer twijfel.
Niks exit.
Eigenlijk ben ik daar dus helemaal niet dol op.
Twijfel, me reet.
Zo’n kapstok, wat heb je daar nou eigenlijk aan? Die jassen liggen toch prima op de bank? Daar zit ik toch nauwelijks op. En mijn hoeden, die komen juist mooi tot hun recht op de vensterbank, heel nonchalant en toch ook sjiek.
Ik legde mijn boor neer.
Hm…
Daar trapte ik niet in, oud en wijs genoeg om mijzelf te doorzien, ook al lijd ik aan hele erge cognitieve dissonantie. Ik haalde diep adem en sloot mijn ogen. En ik zag een scène uit Gravity (dat is een film) voor me. De hoofdpersoon zweeft ergens in het luchtledige en wil naar huis, maar ze weet echt niet meer hoe ze terug moet en geeft het op, trekt overal de stekkers uit, en gaat liggen wachten tot ze dood gaat. Dan droomt ze dat haar dode en ogenschijnlijk herrezen collega haar bezoekt, die zegt – ik parafraseer nu en vat samen – ‘ja geef maar op, lekker makkelijk. Dan ga je gewoon niet naar huis.’
Dat boren kreeg opeens reusachtige symbolische betekenis. Angst voor mijn angsten, dat was het eigenlijk. Ik kreeg de zenuwen van mijn eigen zenuwen.
Dat heb ik weer.
Télkens weer (“als een vlam omhoog, uit de oude as“, Willeke was terug).
‘Na, na, nana naa!’ jende m’n boor vanaf de grond. Dwars door Willekes hartverscheurende laatste regels heen. Ik greep het ding beet, boorde als een razende vier gaten in de muur en wachtte hyperventilerend op de rampen.
Niks.
Hoera!
Rust.
Op Willeke na dan, want die bleef maar zingen. lieve help, zo zeldzaam is echte liefde nou ook weer niet.
Toch?

André Hazes. Om kwart voor drie in de nacht. Dat wil zeggen, een lied van André Hazes. Hij zelf natuurlijk niet. Ook niet in een of andere bizarre droom. Nee, ik was wakker.
Door dat lied.
‘Zeg maar niets meer.’
Dat was de titel van het lied. Starend in het donker wist ik dat nog niet, want om een of andere reden bleven de jongens van het hengstenbal bij de achterburen (want die zongen het) telkens hangen bij ‘maar dit is de laatste keer!’ Met een uitroepteken dat niet in de officiele tekst staat.
Ik heb dit de volgende morgen opgezocht, of eigenlijk een uur of wat later al, toen ik om niet krankzinnig te worden maar opstond, nee, op de rand van mijn bed ging zitten en die ene godvergeten zin van André googelde om ook de rest van het lied te weten, en te horen, en te zien, want nu wilde ik alles in mij opnemen, in mij opzuigen zelfs, ja ik was niet meer te houden, ik haalde diep en dieper adem alsof ik Hazes zelf was… en alles kwam weer terug!
Kwam weer terug?
Ho, ik ga te snel. Onthoud deze bekentenis en lees gewoon door.
Terug naar dat uitroepteken dat er niet was, maar dat ze wel zongen. Die jongens.
Heel erg zongen.
Om dan vervolgens niet meer te weten hoe het verder ging.
Dat lied. Die zin. Ja, zelfs die ene zin verhaspelden ze iedere keer.
Nou vind ik keihard zingen in de nacht tot daar aan toe, iedereen doet dat wel eens, denk ik, in een bepaalde fase van zijn leven (ja, zíjn leven, vrouwen doen dat volgens mij niet, zingen in de nacht, ik weet niet waarom niet, kan iemand dat eens uitzoeken voor mij?), maar keihard zingen om 02:45 en dan alleen de eerste regel van het refrein, steeds opnieuw, en steeds net verkeerd, dat is irritant.
Strafwaardig, om eens een akelige hedendaagse constructie te gebruiken (iedereen plakt tegenwoordig overal ’waardig’ achter, heel deftig).
Goed, er zijn mensen die voor minder de politie bellen. Die durven dat. Ik bedoel dan dat ze er niet voor terugschrikken om 112 lastig vallen met de klacht dat er een paar dronken gozers lawaai maken.
Ik durf dat niet, omdat ik dan zonder dat de meneer/mevrouw aan de andere kant erom vraagt, ga uitleggen welk lied het is dat ze zingen (die jongens), en me dan vergis en die meneer/mevrouw nutteloos bezet hou omdat ik twijfel over de juiste tekst, interpunctie, melodie, rijmschema, et cetera.
Dus ik blijf wakker liggen en doe niks.
Dat is in mijn leven heel vaak het beste.
Alhoewel, als ik niets dóé, ga ik denken. In mijn bed en in het donker is dat niet goed. Laat staan het beste.
Er was iets met dat lied, drong heel langzaam tot me door. Ik was niet van de branieschoppers en hun gezang wakker geworden, maar van een herinnering.
Maar van welke?
Ik heb er heel veel.
Het was een nare herinnering, dat had ik zo onderhand wel door.
Daar heb ik er ook heel veel van.
U mag er gratis een paar komen ophalen, als u wilt.
Goed, verder verdringen heeft dan geen zin meer, weet ik inmiddels, dus iPhone erbij.
Zo’n lied is niet moeilijk te vinden. Na twee woorden staan de hits (no pun intended) met miljoenen om aandacht te juichen. Angstwekkend is de menigte die zelf niet vreest. Die is niet van mij, maar van Spinoza, die het weer van Tacitus heeft, ja mensen het spijt me dat ik dat allemaal hier optyp, maar ik moet dat, en niet om erudiet te doen, maar om te voorkomen dat ik gek word (die is dan weer van Gerard Reve, die ook een zenuwlijder was, maar mooier schreef dan ik, dat is echt waar).
Ik durfde niets aan te tikken en legde het ding weer weg. Wel knap hoe gevoelig ze die schermpjes tegenwoordig kunnen maken hoor, maar wat een mens allemaal niet teweeg brengt met het minste gebaar, dat is zo’n beetje gevaarlijk aan het worden…
Hazes begon te zingen vanaf mijn nachtkastje.
Hm… er begon me iets te dagen.
ik zette m’n iPhone harder.
God wat kon die man mooi zingen.
Mooier dan ik. Maar ja, hij stond niet ongenodigd op de bruiloft van zijn jeugdliefde te galmen. En hij hoefde niet naar lucht te happen omdat er vijf mannen op hem waren gesprongen.
Tja… geen plan B, dat is altijd mijn makke. Ik had wel de tekst en melodie dertig keer geoefend, maar niet nagedacht over hoe zo’n partycrash op anderen over zou komen. Dus een vluchtweg had ik niet.
Jeanette vond het zelf wel grappig trouwens, meende ik me te herinneren (ja ik zag het allemaal weer helder voor me).
Haar broers en vader dus niet.
Carré zong intussen met Hazes mee.
iPhone nog iets harder. Ik zong ook mee.
Eerst in gedachten.
Zo’n tekst vergeet je nooit meer. Ik haalde diep adem en voegde me feilloos in de zingende massa.
Heerlijk, zo’n samenzang!
Goed, er zijn mensen die voor minder de politie bellen.
Zoals de jongens van dat feest, die inmiddels allemaal moe van het zingen in slaap gesukkeld waren.