‘Ik wil daar gewoon mooie herinneringen maken’, zei de vrouw tegen haar vriendin.

(Dit was ergens aan het einde van de zomer 2021, toen we nog met z’n allen buiten op elkaars lip mochten zitten en ik nog volop andermens’ gesprekken afluisterde en opschreef. Nou ja, flarden ervan. Ik kwam dit citaat vanmorgen tegen, terwijl ik alle andere half afgemaakte blogs aan het lezen was, om met hervonden inspiratie verder te gaan.)

Wel ja, dacht ik (toen, en nu weer), was het maar zo makkelijk! Dat je doodgewoon van te voren kon verzinnen en daarna uitvoeren waar je later met warme gevoelens aan terug zou denken. Een soort omgekeerde versie van Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Het leek ideaal. Maar goed, ik ben niet voor niets een zenuwlijder, dus ik zag binnen de kortste keren allerlei praktische bezwaren. Gedoe. Want zolang je alleen op de wereld bent, kun je bij wijze van spreken herinneringen maken wat je wilt, maar zodra er anderen bij komen kijken, gaat het al mis, want wat voor mij een sentimental journey zal zijn, is voor de ander een helletocht naar het verleden. En mijn trauma is misschien wel uw mooiste moment ooit. Kortom, als je een beetje aan je medemens wil denken, is herinneringen maken echt super ingewikkeld.

Niks voor mij, ik doe het wel gewoon met wat ik achteraf onthou.

Daar wilde die vrouw dus niet op vertrouwen. Ze was vastberaden om reuze mooie belevenissen in haar geheugen te griffen en had al van alles en nog wat uitgestippeld, zodat ze niets zou mislopen. Ik weersta hier de neiging om al haar aanstaande avonturen (inclusief de kant en klare herinneringen daaraan) op te sommen, omdat het er nogal veel waren en ik ze eigenlijk niet bijster origineel vond. Het leken wel tweedehandse herinneringen.

(Wat me doet denken aan een oud idee van me, namelijk een marktplaats voor herinneringen. Ik heb er echt een hele hoop en ik ben op veel ervan al lang uitgekeken, terwijl die, om in marktplaats-jargon te spreken ‘nog best een tweede ronde meekunnen’. Dus als u zich eens iets heel nieuws wilt herinneren, stuur maar een berichtje. Ruilen kan ook, maar ik ben wel kieskeurig, ik ga niet zomaar aan van alles terugdenken.)

Eh, waar was ik?

In Buenos Aires. Want daar ging de vrouw heen. Zonder haar vriend, want die had ze pas een maand en het plan voor haar reis had ze gemaakt vóór ze hem leerde kennen, dus ze voelde best wel een beetje twijfel over hoe dat herinneringen maken zou uitpakken met een relatieve vreemde erbij.

Ziet u wel: gedoe.

Inderdaad, dubbel gedoe zelfs, want zij had eigenlijk al in geen jaren verkering had gehad, en ze beschouwde die hele relatie dus nog als een soort experiment. Een wankel fundament voor een gedeeld geheugen, vond zij, ook al omdat zij het nog niet aan hem verteld had; dat ze nog aan het idee van een vaste vriend moest wennen, bedoelde ze.

Hm…

Haar vriendin vond het juist daarom verstandig dat ze in haar uppie herinneringen ging maken, want dan kon ze alles weglaten wat de vriend niet aanging en/of wat hun prille geluk in de weg stond. Wat de vrouw nu met hem had, was dan gewoon een soort ouverture, een aanloop naar het echte werk, dat pas voor menens zou beginnen als ze terug was uit Argentinië.

Nog eens hm…

Ik ben misschien geen deskundige, maar volgens mij kan er van een relatie weinig goeds komen als een van de twee al meteen bij aanvang begint met censureren. Voor een miniserie op Netflix is het een leuke premisse, iemand met geheimen en een verborgen verleden die dan van de ene ongemakkelijke en/of gewelddadige toestand in de andere rolt om dat allemaal te verbloemen, maar in het echte leven is het niks.

Gedoe.

De vrouw keek voor zich uit alsof ze dat opeens ook allemaal besefte ‘Weet je waar ik nou zo bang voor ben?‘ vroeg ze aan haar vriendin. ‘Dat ik straks als ik terugben niet meer weet waarom ik hem zo leuk vond.’

‘Maar je kunt nou toch ook herinneringen maken? Vóór je weggaat.’ zei de vriendin.

‘Bedoel je met hem erin?’

‘Ja! Die herinneringen blijven echt nog maanden goed hoor, soms wel jaren. Zeker als je ze op Instagram en Facebook post.’

De vrouw knikte. Daar had ze niet aan gedacht.

Ik ook niet. Er is al lang een marktplaats voor herinneringen! Ik ook altijd met mijn zogenaamde ideeën.

Nou ja, dan hou ik mijn herinneringen gewoon. Of ik maak er blogs van.