‘Nou ja, alsof wij zo makkelijk waren!’ zei de jongeman tegen de mevrouw, die kennelijk zijn moeder was, want hij herinnerde haar ter illustratie meteen aan enkele voorvallen uit zijn jeugd waaruit bleek dat hij en zijn broer ook geen lieverdjes waren geweest.

Zijn moeder hoorde het met tegenzin aan, alsof ze die verhalen al zo vaak had gehoord en al even vaak had gezegd dat er niets van waar was. Ze schudde haar hoofd. Verveeld.

De zoon werd nu echt een beetje boos, want hij vond dat zijn moeder ‘reuze onheus’ deed. Ze moest niet zo onverzoenlijk oordelen over een kleinkind – dat pas vier was notabene ! – omdat het naar haar zin te brutaal was. Hij zelf vond ook dat het kind (niet zijn kind, waarschijnlijk een nichtje) weliswaar brutaal was, ‘maar op een goede manier’.

Terwijl ik mij nog aan het afvragen was wat het verschil was tussen brutaal op een goede en op een foute manier, verhief zijn moeder haar stem om nogal luid ‘Nee!’ te roepen. Her en der keken mensen verschrikt op, maar dat maakte haar niet uit. Ze ging verder: ‘Jullie waren echt ideále kinderen. Gehoorzaam. En helemaal nooit brutaal.’

De zogezegde gebeurtenissen waar de jongeman het over had, kon zij zich ook niet herinneren. Maar na enig aandringen van haar zoon, die levendig en met een fijn oog voor details de scenes verder inkleurde, gaf zij toe dat die dingen inderdaad waren gebeurd, maar dat ze niet te vergelijken waren met het obstinate gedrag dat het kleinkind te pas en te onpas liet zien.

‘Nee!’ herhaalde ze. Onvermurwbaar. Ze deed alsof er een rilling over haar rug liep. Het idee alleen al, haar kinderen brutaal!

De vader hield zich intussen afzijdig. Haast letterlijk, want hij zat min of meer dwars op zijn stoel en keek weg, naar niets in het bijzonder, ergens in de verte.

‘Zeg jij nou ook eens iets, Gerard,’ zei zijn vrouw, ‘waren de jongens vroeger brutaal?’ Hij hoorde haar niet. Of deed alsof hij haar niet hoorde, daar kwam ik niet achter, want wat hij ook deed, hij deed het erg goed. De vrouw bekeek hem een paar tellen, opende haar mond om nog iets te zeggen, maar slikte het weer in.

Toen kwam er een vrouw vragen of ze al een keuze hadden gemaakt. Ze leek op mijn nicht Vivian, vooral in haar doen en laten.

Hoera!

(Riep ik in gedachten tegen mijzelf, want de stilte die inmiddels was gevallen, kon ik echt niet aan. Dit heb ik weer, dacht ik, ga ik naar buiten om eens onder de mensen te komen, kom ik naast een tergend familiedrama terecht. En met mijn nicht Vivian kun je lachen, dus misschien kwam het toch nog goed.)

Op een of andere manier had Vivian (zo noemde haar maar, want dan werd het meteen spannend) ook meteen in de gaten hoe het zat. Ze zei ‘een keuze gemaakt‘ op zo’n toon dat je meteen kon horen dat ze er geen fiducie in had. Dit wordt gedoe, hoorde je haar denken.

‘Jij mag het eerst zeggen wat je wilt,’ zei de moeder feestelijk tegen haar zoon, ‘het is jouw verjaardag.’ Ook dat nog. Ik weet niet waarom, maar dat leek het allemaal nog veel erger te maken. Na lang denken ging hij voor de appeltaart. Hij staarde naar de tattoo op de onderarm van de Vivian.

‘Met slagroom?’ vroeg ze.

Hij knikte. Zij glimlachte. Grijnsde. Of nee, iets ertussenin. Hoe dan ook, hij bloosde. Tóén grijnsde ze.

‘Oh, nee, laten wij dat maar niet doen, hè Gerard? Dat is veel te vet voor ons..’

De man schrok op. Zweeg. Vivian keek hem aan. Monter. Ze pakte de kaart van de zoon af, jarig of niet, en gaf die aan zijn vader.

‘Waar heeft u zin in?’

De man bloosde ook. En als ik niet een tafeltje verderop had gezeten, en mijn nicht Vivian goed kende, zou ik ook gebloosd hebben.

‘De brownies zijn awesome!’

‘De… wat?’

‘Brownies Gerard!’ herhaalde zijn vrouw. ‘Ze zegt dat ze lekker zijn.’ De man knikte. ‘Denk je wel aan je maag? Straks slaap je weer zo onrustig!’ Hij knikte nog eens.

‘The next best thing. Chocolade,’ zei Vivian.

‘To what?’ vroeg de zoon opeens érg nieuwsgierig, bijna gretig.

‘To anything you want but cannot get,’ zei Vivian. ‘Het is universele troost. Werkt altijd.’

Glimlach.

Rood hoofd.

De moeder kuchte en bestelde voor haar en haar man kopjes thee zonder iets, het koekje dat erbij hoorde was echt genoeg snoepen voor vandaag. De man sloeg zijn benen over elkaar en staarde weer verder.

Een paar minuten later kwam Vivian terug met de bestellingen. Ze zette de dranken neer en midden op tafel een lange schotel vol met brownies.

‘Ja, dat leek me gewoon het beste,’ zei ze tegen het onthutste drietal. Brutaal, maar dan op een goede manier.

De foto is van Wikimedia Commons.