De dag begon heiig (las u ook eerst ‘heilig’? Ik ook. Terwijl ik het zelf geschreven heb!). Dat levert mooie foto’s op, al zeg ik het zelf. En op een vrijdagochtend in de vakantie is het kennelijk lekker stil in Tricht, want zelfs op de polderwegen kwam ik haast niemand tegen. Een enkele tractor. Dus de dag kon om 9.30 uur al niet meer stuk.
De eerste vogel die ik spotte, was een kip, de tweede een tortelduif en de derde een dode kraai die ze aan een paal naast een boomgaard hadden hangen. Een nogal lugubere methode om andere kraaien af te schrikken. En het werkt niet eens. Daar zijn kraaien veel te slim voor. 
Wat wel werkt, maar moeilijker te organiseren is: roofvogels. Ik wist tot mijn eigen verrassing een boven mijn hoofd cirkelende buizerd op de foto te zetten. Dat het gelukt was, ontdekte ik thuis pas, want ik had min of meer lukraak geschoten. Zo’n toestel met autofocus is leuk, maar het heeft ook een eigen wil. Soms vind-ie een stip in de lucht de moeite niet waard om scherp in beeld te brengen. 
Hoewel ik de vorige keer dat ik deze route liep (maar dan de andere kant op) alle vervallen schuurtjes en rare huisjes al had gefotografeerd, was ik nog niet uitgekeken. Dus mochten ze u bekend voorkomen dan weet u hoe dat komt.

Ik vond ze trouwens nu nóg mooier. En alsof het niet genoeg was, heb de verzameling aangevuld met twee (half) afgedankte vogelkijktorens. Ik ben er nog nooit een tegengekomen waar ik in durfde klimmen. 
Zoals wel duidelijk zal zijn wandelde ik door de Betuwe, waar nu fruit aan de bomen hing. Vind ik persoonlijk mooier dan bloesem. 
Terwijl ik dus geen genoeg kon krijgen van al die paars/lila velden. Dat zijn akkerdistels. Ook een hoop grimmigheid bij elkaar kan mooi zijn. Als je maar goed kijkt.

Dit was een verwarrende tocht. Vorig jaar moest ik de helft van de route onderweg omgooien omdat ze met groot onderhoud bezig waren. Maar ik meende me te herinneren dat ze het werk begin deze zomer zouden afronden. Voor de zekerheid even gecheckt. En ja hoor, de route waar ik een deel van wilde lopen was er weer.
Maar in het echt viel dat tegen, want een bruggetje waar ik op gerekend had, was er niet meer, en ook niet overgroeid door het riet zoals ik eerst dacht (ik liep heel suf gewoon het water in… natte voeten), en een deel van de route bleek toch nog steeds afgesloten. Jammer, maar het is allemaal voor een goed doel. Dus ik liep monter door.
De purperreiger die op de website bij de tocht stond, heb ik wel gezien (waarschijnlijk een andere, maar u snapt wat ik bedoel). Jammer genoeg te laat om een foto te kunnen maken. Dan nog maar eens een blauwe reiger, die helemaal niet bang van me was, waardoor ik zo dichtbij kon komen, dat ik bijna mezelf in de reflectie van z’n ogen kon zien.
De rest van de wandeling ging grotendeels over de kades/dammen tussen de Ankeveense plassen. En laat ik eerlijk zijn, ook een stuk over de nogal lange weg dwars door Ankeveen.
Niettemin was dat tweede gedeelte mooier dan ik me kon herinneren. Minder fietspad en meer voetpad. Om dat te onderstrepen heb ik foto’s opgenomen van twee prachtige originele paaltjes die ze in volle glorie hersteld hebben.

Ik mag dat wel. Die stonden trouwens in de bossen aan de rand van Hilversum, die de laatste 5 km van de wandeling beslaan. Ik vergeet ze altijd, dus dan denk ik dat ik er al bijna ben en dan komen er nog geweldige bospaden. Iedere keer weer een verrassing.

p.s. Ik liep nu de route van naar Naarden-Bussum naar Hilversum, waardoor ik in de tweede helft over het Bergse pad ging en vaak de berm in moest voor fietsers, die me daar overigens steeds hartelijk voor bedankten. Maar wie dat uitwijken hinderlijk vindt, kan beter de route andersom lopen, want dan heb je voordat de fietsers wakker zijn dat pad al gehad.

Deze wandeling was ik vergeten. Of had ik verdrongen. Want de eerste en laatste keer dat ik de wandeling liep, kwam ik op het einde zo’n schattig pontje tegen dat uit niets meer bestaat dan twee of drie plastic vaten waarop ze planken hebben bevestigd en een hekje om je aan vast te houden terwijl je met een touw jezelf naar de overkant trekt. Moet je wel twee functionerende armen en handen hebben. Ik heb er maar één. Ik schrijf dat hier niet op om zielig te doen, maar om u een beeld te geven van mijn avontuur. Het is namelijk wel een gedoe op een pontje dat het veel leuker vindt om te wiebelen. Ik kon me van de vorige keer alleen nog herinneren dat ik wel bleef staan, aan de overkant kwam, maar toch nat werd. Deze keer bleef ik droog.
Aan de overkant kwam ik op een kleine camping terecht waar mensen volop met het ontbijt bezig waren. Dat was raar. Zo raar dat ik prompt een afslag miste en een alternatieve route moest bedenken toen ik daar achter kwam. Viel ook wel mee, want eigenlijk kun je in de richting van de Grecht een hele hoop verschillende routes over paden door weilanden kiezen. Buiten het broedseizoen in ieder geval.
Ik wandelde de route nu met de klok mee, wat betekent dat er eerst een behoorlijk lang stuk over de dijk langs de Grecht gaat. Ze hadden net gemaaid dus dat was fijn. Nadeel van deze wandeling in de zomer is wel dat je haast niets van de Grecht ziet vanwege het riet. Ook de kleine karekieten die ik voortdurend hoorde, zag ik niet vanwege het riet.
Wel andere vogels in beeld gehad, zoals een opmerkelijk relaxte boerenzwaluw, twee

jonge zwanen, een witte kwikstaart, een kokmeeuw, een aalscholver en een ooievaar. En o ja, een waterhoenkuikentje. Dat was zo pluizig dat ik telkens dacht dat er iets met mijn fototoestel was.
De laatste kilometers van de wandeling gaan over het jaagpad langs de oude Rijn. Dat is een mooi pad, maar op vrijdagmiddag krijg je daar gratis ook veel verkeersgeluid bij. Ik ben toch blij dat ik niet ben uitgeweken naar het fietspad verderop, want dan had ik de vergane glorie van een hele trits volkstuintjes gemist. De aanblik was mooi, vond ik, maar toen ik ging nadenken over de verhalen die erachter zouden zitten, werd ik een beetje droevig. Doe dat dus niet!

Het was alweer een tijdje geleden dat ik deze wandeling liep. 19 maart voor het laatst, zag ik. Het eerste gedeelte gaat vooral over paden langs tussen weilanden door. Af en toe stukjes bos. De meeste paarden waren net gemaaid, dus dat ging gesmeerd. Ik hoefde maar een stuk van kilometer lang uit te wijken naar het weiland zelf, en dat was omdat de wilgen naast het pad hun jonge scheuten er maar een beetje op los hadden laten groeien. De natuur moet zijn loop hebben, zal ik maar zeggen. Het voordeel was dan weer wel dat ik al mijn aandacht kon richten op de hazen in het weiland. Er was er maar een die even stil bleef zitten. De rest rende achter mekaar aan. Het zou me niet verbazen als dat met het weer te maken had, want halverwege de wandeling kreeg ik zowaar een bui op m’n kop. En later nog een.
Ik kwam ook nog een ree tegen. De foto’s van hem in vol ornaat waren te vaag. Mijn vol automatische fototoestel bleef hardnekkig scherpstellen op de bloemen. Nog een wonder dat die ene foto wel is gelukt. Min of meer.
Nee, dan die zonnebloemen. De één nog mooier dan de ander. Vond ik tenminste. Ik heb er een paar in dit verslag opgenomen. 
Over vol ornaat gesproken, dat paard vond ik bijna droevig om te zien. Zijn hoofd in een zak en de rest in een soort pyjama. Het zal wel ergens goed voor zijn.

Wat heb ik verder nog gezien? 
Een gigantische mierenhoop! Ik werd gewoon zenuwachtig toen ik ervoor stond om hem op de foto te zetten. Een drukte van belang natuurlijk en ik stond daar 2 m vanaf. Ik kijk te veel griezelfilms, want zag telkens spookbeelden waarin ik in een mum van tijd door die beestjes werd aangevallen en ontleed.
Ook een beetje eng: die Siamese tweelingboom. Hoe zou dat nou ontstaan zijn? En hoe werkt dat van binnen? Ik nam me voor het om eens op te zoeken, maar dat is er nog niet van gekomen.

Deze wandeling noem ik mijn zondagochtend-wandeling. Om een of andere reden denk ik vaak op zaterdagavonden dat ik de volgende morgen weer eens de Tienhovense plassen wil zien. Ik ken de route uit m’n hoofd (ditmaal niet helemaal, want de laatste drie kilometers waren nieuw voor mij), en op zondagmorgen is het altijd lekker rustig. Ik kom natuurlijk wel mensen tegen, maar die lopen daar ook voor hun rust. En voor 11 uur zijn er nauwelijks fietsers op de eindeloze Kanaaldijk.
Ik noem twee vrolijke onderbrekingen van de stilte: 1) een vader met zijn dochtertje van een jaar of zes dat onder luid gejuich net een vis aan de haak sloeg toen ik langsliep; 2) twee hand in hand wandelende vogelaars waarvan de man na een blik op mijn camera aan mij vroeg of ik misschien wist waar de Woudaap ergens te spotten viel, want ze waren daarvoor speciaal voor naar deze polder afgereisd.
Twee jaar geleden zou ik snedig hebben geantwoord dat ze op het verkeerde continent waren, maar nu wist ik wel beter, de Woudaap is een vogel. Een reiger om precies te zijn. Maar ik moest ze teleurstellen, ik wist niet waar de Woudaap te zien was.
Een blauwe reiger zag ik wel. Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat-ie aan de coke was. Maar ik denk dat het gretigheid was, wat ik in z’n ogen zag. De ooievaar die ik spotte, was ook gretig.

Ik dacht eerst dat-ie een meetlint te pakken had, maar dat leek me sterk. Na oeverloos onderzoek op internet, en overleg met mijn dochter, heb ik besloten dat het een ringslang is. Komt het meeste voor in Nederland en ook in dit soort gebieden.
Voor de boekhouding nog even vermelding van de volgende vogels: een Buizerd, een Boerenzwaluw op een paal, en een biddende Torenvalk.
Verder veel Mussen. Waaronder een stel dat ijverig aan het baden was op het blad van een waterlelie. Wat mij betreft weer eens bewijs van mijn stelling dat gewoon álle vogels leuk zijn. Als je maar goed kijkt.

Omdat het warm zou worden, had ik de route omgegooid, zodat ik meer door de bossen en minder over de heide zou lopen (en helemaal niet door Oisterwijk). Maar het is best moeilijk om het verschil tussen groen, lichtgroen, en nog lichter groen op de kaarten van de Komoot te onderscheiden, waardoor ik tijdens de wandeling al vrij snel erachter kwam dat ik een paar keer niets anders had gedaan dan het ene stuk heide vervangen door een ander stuk heide. Maar niet getreurd, ik kwam in ieder geval op plekken waar ik nog nooit eerder was geweest.
De vele beken en riviertjes hadden het ook moeilijk in de warmte. Ik kon aan de oevers zien dat het waterpeil akelig gedaald was. Sommige vennen waren gewoon verdwenen of zo geslonken dat de koeien alleen om de beurt even met hun poten in het water konden staan.
Varens daarentegen gedijen kennelijk prima in de hitte (dat was nieuw voor mij), want het laatste deel van de wandeling, een pad langs de kleine Aa en de Beerse, was nagenoeg verdwenen onder het geweld van die planten. Nog even en de machete hoort bij de standaarduitrusting van wandelaars in Nederland.

Ik denk dat ik dan maar andere routes ga uitstippelen. Want zo avontuurlijk ben ik nou ook weer niet. Ik heb me er nu angstig doorheen geworsteld terwijl ik de gedachte aan alle insecten die zich aan me zouden vastklampen verdrong.
Mijn dochter en ik hebben na uitgebreid onderzoek en overleg besloten dat het vogeltje op dat paaltje met op de achtergrond de wit gespoten kassen een nachtegaal is. Had ik nog nooit in het echt gezien, dus hoera! Het andere vogeltje is de oude vertrouwde boompieper.

Dit is een ideale wandeling in deze hete tijden. Ik heb het niet per meter bijgehouden, maar het zou me verbazen als de tocht zich meer dan twee kilometer in de volle zon voltrekt. Of anders gezegd, 23 kilometers schaduw! Wat wil een mens nog meer?
Deze wandeling was ook een soort revanche want een tijdje terug liep ik dezelfde in omgekeerde richting toen Komoot er op ¾ de brui aangaf en ik ‘on the fly’ iets anders moest verzinnen. Waar ik op uitkwam was heide (geen schaduw), dus als ik een tip mag geven: ga deze (van 12/06) lopen bij code geel of erger. In welke richting maakt niet veel uit. 
Het kan aan mij liggen, maar lopen er dit jaar meer paarden met jassen aan dan vorig jaar? Ik zag er tijdens deze wandeling in ieder geval weer een hele hoop. 
Let vooral op de foto met die twee vogels in de lucht, die zag ik pas toen ik thuis ging kijken wat ik allemaal geschoten had. Die bruine is een buizerd, die andere was moeilijker te identificeren. Een reiger of een ooievaar, die dan wel zijn/haar poten binnenboord houdt, wat ze eigenlijk nooit doen tijdens het vliegen. Aldus mijn dochter, die er meer verstand van heeft dan ik.

Verder verraste ik nog een zanglijster die verschrikt achterom kijkt, en heb ik onderzocht wat ervan terecht komt als ik een heel klein vogeltje (roodborsttapuit…) dat heel ver weg op een bloem zit, toch probeer de fotograferen. Een soort gele brij waar het beestje dan enthousiast uit tevoorschijn springt. Best wel artistiek, al zeg ik het zelf.
De foto van de klaproos is wat mij betreft het bewijs dat je wel degelijk je kop boven het maaiveld uit moet steken. Serene schoonheid is het resultaat.

Let goed op de titel van deze wandeling. Er staat ‘op weg naar’ en niet ‘naar’. Subtiel verschil waarmee ik wil zeggen dat mijn wandeling (weer eens) halverwege werd afgebroken door Komoot, die vond dat het zo wel genoeg was. 
‘Je hebt het geflikt!’ las ik opeens. 
Ja, de helft.
De moeilijkste helft moest nog komen. Dus misschien was de enthousiaste mededeling van Komoot wel een verhulde waarschuwing, want niet lang daarna bleek dat het pad op de Tiendwegwetering nogal agressief was overwoekerd door allerlei gewassen die het wandelen nagenoeg onmogelijk maakten. Ik heb nauwelijks iets van de omgeving gezien omdat ik voortdurend naar de grond moest kijken om te checken of ik nog wel op het pad liep (wat er één stap naast het pad was, bleek niet te voorspellen, maar was wel telkens onaangenaam). En intussen moest ik ook nog goed opletten dat ik niet tegen reuzenberenklauwen aanliep, want die hadden daar de tijd van hun leven volgens mij. Ik vind het angstwekkende planten. Ik prees mezelf dan ook gelukkig dat ik om een of andere reden besloten had een T-shirt met lange mouwen aan te doen. Korte broek draag ik sowieso nooit. 
Kortom, een helletocht. Het pad was zo’n 6 km lang en ik denk dat ik er bijna twee uur over heb gedaan.
Dus een (voor de hand liggende) tip van mij: loop deze wandeling niet. Dat wil zeggen ga niet die kade op (waar nog een beginstukje van te zien is op de kaart), maar loop door naar Oudewater en neem dan het jaagpad langs de Hollandse IJssel tot aan Hekendorp.

Zoek daar naar de Opweg (het is een klein gehucht, zo gevonden) en sla op het eind daarvan linksaf de Tiendweg op. Dan alsmaar rechtdoor tot aan Gouda. Ook een mooie wandeling.
Op het deel dat Komoot wel registreerde, heb ik best aardige foto’s gemaakt, al zeg ik het zelf. Weer eens een vogeltje dat ik nog niet eerder had gespot: de grauwe vliegenvanger. Ook vermelden waardig: een haas die kijkt alsof-ie coke heeft gesnoven, vier lepelaars op een rijtje, een zwanenfamilie met een huishouden van Jan Steen, een aller schattigst ponypaardje, twee om hun vader/moeder schreeuwende spreeuwen, en een klein peloton koeien dat uit het niets boos op mij was.
Dat heb ik weer.

Dit is een mooie wandeling op de eerste en de laatste paar kilometers na. Als je de tocht met de klok mee loopt, moet je eerst (samen met razend verkeer) door een soort industrieterrein voordat je in de polders komt. Ik was zo blij groen te zien, dat ik meteen onder een overrompelende treurwilg staan ging staan om al het zwart en grijs te vergeten. 
Daarna begon de polder en die is dan meteen mooi. Je moet alleen wel een manier vinden om het lawaai van de A1 uit je hoofd te houden, want het is erg opdringerig. Na ongeveer 5 km ben je daar vanaf.
Dan volgen polders, bossen, en half droogstaande moerassen (die toch nog nat genoeg zijn voor muggen en andere ergerlijke insecten, twee beten opgelopen). 
Deze tocht heet het appelpad en dat is terecht, want je komt door een gehucht van die naam, en overal kom je de Appelsestraat tegen, op het verwarrende af.
Tot m’n blijde verrassing, heb ik eindelijk eens een paar andere vogels dan boompiepers en roodborsttapuiten gezien. Op een verkleurde conifeer zat een groenling, zogenaamd verdekt opgesteld. Hij was ver weg dus het was nogal een gedoe om op de foto te krijgen, waardoor ik en mijn camera kennelijk verdacht werd en een oude meneer uit het naastgelegen huis op zijn beurt mij aan het observeren ging. Dat ik hem vriendelijk groette, maakte niet uit. Zijn argwaan bleef. 

Ik liep dus maar door. En spotte een kneu. Ik vraag me altijd af of die vogel door de andere vogels gepest wordt met zijn naam. Eén ‘s’ erbij en het is lachen geblazen (maar niet heus). Later op de dag zag ik nog een witte kwikstaart in het gras.
Verder ook een kluwen schapen en een bedaarde lama met zijn/haar even bedaarde kind. 
Oh ja, en een rode kater die mij ook al wantrouwig bekeek. Je hebt van die dagen. 
Gelukkig is daar dan nog altijd het landschap, dat mij gewoon zonder geweifel laat rond banjeren. Waarvoor mijn dank.
De laatste 1,5 km gingen weer door het industriegebied.. Met het station in zicht maakt dat dan niet zoveel meer uit, bleek.

Wie van bossen houdt, zit met deze wandeling goed. Zeker de eerste helft alleen maar bomen, met toebehoren. Kennelijk was ik daarvoor niet in de stemming, want ik haalde opgelucht adem toen ik het eerste stuk heide bereikte en de horizon zag. Die had ik heel erg gemist. 
Ik had ook heel veel foto’s van bomen gemaakt, je moet wat. Grijze stammen van hele hoge naaldbomen, om precies te zijn, maar die foto’s heb ik niet allemaal bij dit verslag opgenomen, want een mens kan ook te veel bomen zien. Ze kwamen mijn neus uit. Of zoiets. 
Ja, ook op de Westeindse heide (tussen Nunspeet en Elspeet) stonden bomen, maar die stonden niet in de weg van het uitzicht. Zoals altijd, vond ik ook de dode bomen mooi. Ik heb er één zo gefotografeerd dat het net is alsof-ie nog bladeren heeft (in werkelijkheid zijn het de bladeren van een boom erachter).
Op de heide waren ook eindelijk vogels te zien… boompiepers en roodborsttapuiten. Het zal eens niet. Maar laat ik niet zeuren, vooral die laatsten waren weer ouderwets fotogeniek. En min of meer krijgszuchtig, eentje poseerde alsof-ie ‘te wapen’ riep om de aanval op de vijand in te luiden. Maar dan grappig.  

Ik had in de route een kleine omweg opgenomen zodat ik langs de Hierdense Beek kon lopen, maar die had haar beste tijd gehad. Nauwelijks water te bekennen en de bedding lag vol met omgevallen bomen. Echt sneu. 
Ik sluit af met onverminderd vrolijke verwondering over de bonte was die (zogenaamd?) te drogen hing vlakbij het station van Nunspeet. Geen flauw idee waarom. Maar het was geweldig!

Dit zou een wandeling van Ede naar Wolfheze (met een omweg via het Renkumse Beekdal) moeten zijn, maar na 18,2 kilometer vond Komoot het wel mooi geweest. In plaats van verdere aanwijzingen te geven voor de geplande route, liet de app mij weten dat ik een nieuwe route aan het plannen was.
Wat niet zo was.. Echt niet.
Maar de tocht die ik had bedacht, was verdampt of zoiets. In ieder geval kon ik die nergens meer vinden. Ik koos voor de klassieke en rigoureuze oplossing om de app af te sluiten en opnieuw te openen.
De route waar ik midden in zat, was nu een voltooide activiteit. Driekwart voltooid, om precies te zijn, maar daar zei Komoot niks over. Deed alsof z’n neus bloedde. Ondanks het bizarre eindpunt aan de rand van een weiland tussen Heelsum en Wolfheze.
Wat nu? Een nieuwe wandeling, dan maar, met dit bizarre eindpunt als bizar beginpunt. En omdat alles nu toch helemaal anders ging, ook maar een nieuw eindpunt: Oosterbeek. Zie voor dat laatste stukje van deze wandeling: ‘Van Ede naar Oosterbeek via ’t Renkums beekdal 2’.
Hoe dan ook, toch fijn gewandeld. En veel gezien. Kijk maar naar de foto’s. Ik was zelf nogal onder de indruk van het van onder tot boven ingepakte paard (de zak over zijn hoofd liet gelukkig wel licht door zag ik op de foto).

Verder: een heel slordig geschoren schaap, een omgezaagde boom die onversaagd (pun intended) vanaf de stronk opnieuw begonnen was, een waterlelie in een vennetje dat ‘het oudemannenzwembad’ heet (ik weet niet waarom, kon me ook niet voorstellen dat er überhaupt iemand zou willen zwemmen), een bont zandoogje (vlinder), een pimpelmees, traditioneel ondersteboven aan een tak, en nog maar eens twee omineuze kraaien (het lijkt wel of die vogels alleen maar op dode bomen willen zitten).

Ik zag dat ik deze wandeling meer dan twee jaar geleden voor het laatst had gelopen. Vanwege het wolvenalarm voor ‘Den Treek’, denk ik. Dat is al een tijdje opgeheven, maar het blijft spannend in de natuur, want nu was het hitteprotocol van kracht. Code oranje. Hup Holland hup! 
Ik heb een haat-liefdeverhouding met protocollen en regels. In dit geval had ik besloten om tegen de waarschuwingen in toch te gaan wandelen, maar de route in te korten en vroeg op te staan zodat ik voor de schroeiende hitte weer terug zou zijn. Dat lukte niet helemaal, het laatste deel was toch behoorlijk warm. Ook al doordat de bossen niet zo dichtbegroeid waren als ik me herinnerde. Deze tegenvallende hitte verklaart ook waarom ik in de laatste kilometers geen foto’s meer maakte. Ik had doodgewoon geen puf om dat toestel op te tillen en voor mijn oog te houden.
Mijn moeder zou gezegd hebben dat door de hitte de mussen gebraden uit de dakgoot vielen. Ik vermoed dat alle vogeltjes dat in hun achterhoofd hadden, want ze lieten zich niet zien.
Slechts twee onheilspellende kraaien (sinds The Birds van Hitchcock vind ik die vogels altijd verdacht) en één roodborstje wilde poseren.

Ja, geen rood borstje maar toch een roodborstje, want jonkies zijn in de terminologie van vogelaars nog gewoon een KBV (kleine bruine vogel).
Gelukkig bleef de natuur gewoon buiten, protocol of niet, en blijven bomen en landschappen mooi stilstaan, dus die heb ik toen maar op de foto gezet. Graag uw extra aandacht voor de grijze boomstronk waarop een soort buxus/hulst vol goede moed wortel had geschoten en het dorre hout nieuwe bestemming had gegeven. Dat gaf mij hoop.