Dagboek van

In een bos kwam ik een bord tegen. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik gewaarschuwd werd voor veiligheid. Dat beviel me eigenlijk wel, want ik vind dat het veel te veel van ons leven bepaalt. Begrijp me goed, ik vind veiligheid belangrijk, maar echt álle risico’s vermijden, dat is saai.

‘Zegt de man die niet eens uit zijn comfortzone durft te komen,’ zei Koala.

‘Ja, maar ik heb die zone niet díchtgetimmerd, daar gaat het om,’ zei ik.

‘Nee, want je durft niet eens naar de rand toe.’

Eh…

Hoe dan ook, de beheerders (m/v/x) van het bos zien gelukkig nu ook in dat veiligheid net zoiets is als een wolf of de eikenprocessierups.

Tegelijkertijd vroeg ik me af wat er dan precies op dat pad zou kunnen gebeuren. In welke gedaante verscheen het onheil? Dat stond in het verhaal daaronder. Maar daar raakte ik van in de war.

Er stond bijvoorbeeld dat ze er bewust voor hadden gekozen ‘om de bomen vanzelf oud te laten worden’.

Ik word ook vanzelf oud, dacht ik bij mijzelf. Alles eigenlijk. Dat laten gebeuren is loos beleid.

Maar ik begon toch te twijfelen. Heb ik misschien die optie (vanzelf oud worden, bedoel ik) ooit ergens op een formulier van de sociale verzekeringsbank aangevinkt? Of juist niet? In het kader van de nieuwe pensioenwet? En wat waren dan de andere opties?

Nou, lekker is dat, dacht ik. Ga ik een dagje uit wandelen voor m’n rust, sta ik temidden van al het groen me toch nog druk te maken.

Ik kreeg veel zin om als vergelding lekker toch dat pad in te lopen.

Maar Koala zei dat ik niet zo flauw moest doen. Daar had ze (weer) een punt.

In plaats daarvan schreef ik een verkorte variant, zodat u tenminste begrijpt waar het over gaat.

“Langs dit pad staan oude bomen. Die laten we ongestoord doodgaan. Want veel dieren en planten in het bos leven in en van die bomen. Ook als ze dood zijn. Maar om te voorkomen dat je een tak op je hoofd krijgt, hebben we het pad afgesloten.”

Het was ze toch om de veiligheid van wandelaars te doen. Snap ik eigenlijk wel. Zo’n tak kan behoorlijk aankomen.

En nou kunnen de spechten lekker los gaan. Om over de houtwormen maar niet te spreken.

En Koala is al een rustige tak aan het zoeken die het nog jaren volhoudt.