Dagboek van

Toen de ochtendzon gisteren het binnenplaatsje van houtzaagmolen ‘De Ster’ nog idyllischer maakte dan het al is, alsof we ergens in het jaar 1750 waren en het hele leven opeens leek te kloppen, en ik me afvroeg wat ik daarmee aanmoest, stapte er een beduimelde man op mij af om te vragen waar de kerk was.

‘Ik hoorde klokken, dus ik dacht: misschien is er een mis,’ zei hij.

Hoopvol.

Dacht ik.

Tja, de kerk was er wel, maar al een tijdje ‘uit de eredienst onttrokken’. Dus geen eucharistievieringen meer. Het gebouw was met een decreet van de bisschop ‘teruggebracht tot een profaan en niet onwaar­dig gebruik’. Dat had ik allemaal ooit eens opgezocht.

Dus dat vertelde ik de man.

Nogal bijdehand, vond Koala. ‘Waarom zeg je niet gewoon dat de kerk geen kerk meer is? Dan snappen andere mensen het ook.’

Een goed punt, bleek, want de man knikte en zei nog eens dat hij toch de klokken had horen luiden. Dus er was vast een mis.

Nu ging ik twijfelen, want dat beieren had inderdaad heel erg als een ouderwetse katholieke uitnodiging geklonken.

Misschien was het een voorwaarde in het decreet van de bisschop? Voor je weet nooit?

Dat leek me niet handig, want dan kreeg je dus situaties zoals die waar de man en ik in terecht waren gekomen. De man op zoek naar zielenheil en eh…

‘Een pedante feitjesvent die hem dat uit zijn hoofd probeert te praten,’ zei Koala. ‘Láát die man.’

Hm… we waren zeker niet meer in 1750, en er klopte helemaal niets meer van het leven. Bovendien was het best warm in de zon. ‘

De man schakelde plompverloren over op een nieuw onderwerp en zei dat hij met de trein uit IJlst was gekomen om hier de molen te bezoeken.

‘In IJlst staat ook een zaagmolen,’ zei hij.

Alsof de klokken helemaal nooit te horen waren geweest. En hij helemaal niet naar zielenheil hunkerde. Nou moe.

‘Op zondag is de molen gesloten,’ zei ik.

‘Maar het waait! Wat doen jullie met al die wind dan?’

Ik keek naar Koala.

‘Ik weet het,’ zei ze. ‘Heb je óók ooit opgezocht… Nou vooruit, zeg het hem maar.’

‘Deze molen heeft maar één bedrijfsvaardig zaagraam: en om de drieslags krukas in balans te houden, zijn er naast het ene zaagraam twee zwaardere wuifelaars opgehangen.’*

Geen flauw idee wat dat precies betekende, maar terwijl de man erover stond te denken, rende ik naar huis.

* De Nederlandse molendatabase.