In haar boek uit 2019 ‘Sorry I’m Late, I Didn’t Want to Come: An Introvert’s Year of Living Dangerously‘ beschrijft Jessica Pan hoe ze er (in Ethiopië, nota bene) achter kwam dat contact met vreemden maken, zelfs voor een introvert (want ze vond dat ze dat was) niet zo moeilijk is. Als je niets doet, staart iedereen je argwanend aan alsof je ieder moment in een of ander (fabel)dier kunt veranderen (dat gevoel heb ik tenminste altijd), maar als je gewoon gedag zegt, zegt iedereen gedag terug. Schreef ze.
No one waves, but everybody waves back.
Ik vroeg me af of dat inderdaad zo was. Dus op een dag besloot ik om de proef op de som te nemen. Iedere morgen op weg naar mijn werk zei ik tegen iedereen die ik tegenkwam goedemorgen. Dat ging gesmeerd! Iedereen zei goedemorgen terug! Ook de mensen waar ik eigenlijk niks tegen durfde zeggen. Zoals de grote sombere man met zijn capuchon over zijn pet die altijd naar de grond keek. Hij schrok van mij in plaats van andersom. Maar hij zei goedemorgen. Of zoals de deftige dame met haar minihondje die altijd deed alsof ik niet bestond, ook als ik zelf deftig was (dat ben ik namelijk wel eens). Ze wenste me verrast een goedemorgen.
Mijn actieonderzoek liep op rolletjes! Dus ik besloot op te schalen, zoals dat heet. Waar en wanneer deden er niet meer toe, ik zei gewoon altijd en overal iedereen gedag.
Okay, er waren wel eens momenten dat mijn hoofd er niet naar stond. Maar ik deed het naar eer en geweten zo vaak als ik kon. Vaak genoeg om een soort patroon te ontdekken.
Ja, ik zie bij het minste of geringste patronen.
Dat is een gave. Al zeg ik het zelf.
Het patroon had te maken met ‘locatie’ en ‘tijdstip’. Want hoewel ik altijd en overal iedereen groette, groette niet iedereen altijd en overal terug. Maar wanneer en waar wel of niet?
Ik kan ook best goed abstraheren. Al zeg ik het zelf.
Dus dat heb ik ook gedaan. Ik heb uit het patroon een simpele vuistregel gedestilleerd. Een soort formule voor wederzijds groeten:
De kans dat iemand jou óók groet is omgekeerd evenredig met de kans dat je iemand ontmoet.
Geen hogere wiskunde.
Overdag op Utrecht Centraal (veel mensen = veel ontmoetingen), krijg je weinig groeten terug, maar sta je op hetzelfde station te wachten op de eerste trein naar Hollandsche Rading (vroeg, dus weinig mensen), dan krijg je geheid al je groeten terug. Loop je daarna in Hollandsche Rading en/of omstreken (dunbevolkt gebied), dan maakt het niet uit hoe laat het is. Iedereen zegt je altijd gedag.
Zo eenvoudig kan het leven soms zijn.
‘O ja?’ vroeg Koala. ‘Ga je voortaan selectief groeten, al naar gelang tijd en plaats?’
‘Nee, de vuistregel is een verklaring. Soort van. Maar zeker geen leidraad.’
Dat u dat weet.
Dus blijf iedereen overal en altijd gewoon vrolijk groeten. (Het is sowieso leuk om te doen.)
👋🏻
Dagboek van 
Plaats een reactie